نگاهی به فولکس واگن Mission Efficiency؛ بهینه ترین خودروی برقی دنیا با ایرودینامیک خارق العاده

در سال ۲۰۱۳، فردیناند پیئش فقید یکی از عجیب ترین و جاه طلبانه ترین خودروهای تاریخ فولکس واگن را به دنیای خودرو معرفی کرد. این مدل فولکس واگن XL1 نام داشت و از مشخصاتی استثنایی برخوردار بود. در این خودرو، راندمان حرف اول را می زد و مهندسان با اتکا به ایرودینامیک بسیار پیشرفته، بهره گیری گسترده از فیبرکربن و نصب یک پیشرانه بسیار کوچک دو سیلندر توربودیزلی میزان مصرف سوخت را در حد یک اسکوتر حفظ کرده بودند. این شاهکار مهندسی البته یک مشکل کوچک داشت و آن چیزی نبود جز برچسب قیمت ۱۲۹ هزار دلاری! سیزده سال بعد، پس از رسوایی بزرگ آلایندگی و چندین تغییر در سطوح مدیریتی، فولکس واگن حالا دوباره سراغ همان فلسفه رفته؛ نتیجه کانسپت جدیدی است که فولکس واگن میشن افیشنسی (Mission Efficiency) نام دارد؛ یک خودروی تمام برقی که می توان آن را جانشین معنوی XL1 دانست.

نمایش برد حرکتی فولکس واگن Mission Efficiency در یک آزمایش واقعی

فولکس واگن برای نشان دادن توانایی واقعی کانسپت Mission Efficiency، نمونه اولیه آن را در یک مسیر طولانی و به صورت مستند آزمایش کرده است. این خودرو سفر خود را از مقر اصلی فولکس واگن در وولفسبورگ آلمان آغاز نموده و پس از عبور از پوزنان لهستان و اولوموتس جمهوری چک، سرانجام به وین اتریش رسیده است. مسافت طی شده در این مسیر با ۷۹۴.۳۳ مایل، معادل حدود ۱,۲۷۸ کیلومتر برابر بوده است.

به گفته فولکس واگن کانسپت Mission Efficiency در طول این سفر فقط یک بار برای شارژ توقف کرده، میانگین مصرف انرژی در سطح سلول های باتری هم ۶.۸۹ کیلووات ساعت به ازای هر ۱۰۰ کیلومتر بوده است. اگر اتلاف انرژی هنگام شارژ لحاظ گرفته شود، مصرف واقعی به ۷.۵۱ کیلووات ساعت به ازای هر ۱۰۰ کیلومتر افزایش می یابد. نکته جالب تر اینکه هنگام رسیدن خودرو به مقصد، همچنان حدود ۱۰۲ مایل، معادل تقریبا ۱۶۴ کیلومتر برد ذخیره روی نمایشگر خودرو باقی مانده بود.

این سفر یک نکته مهم دارد. میانگین سرعت فولکس واگن Mission Efficiency تنها ۴۲.۰۸ مایل بر ساعت، معادل حدود ۶۷.۷ کیلومتر بر ساعت بوده است. بنابراین، نمی توان آن را با یک رانندگی روزمره در اتوبان و سرعت های بالا مقایسه کرد. ناگفته نماند در بخشی از مسیر برای مدت کوتاهی این خودرو به سرعت ۸۶ مایل بر ساعت، معادل حدود ۱۳۸ کیلومتر بر ساعت دست یافته است.

فولکس واگن همچنین اعلام کرده که در سرعت ثابت ۴۲ مایل بر ساعت و بدون استفاده از سیستم تهویه مطبوع، مصرف انرژی به تنها ۶.۴۸ کیلووات ساعت به ازای هر ۱۰۰ کیلومتر کاهش پیدا کرده است. برای درک بهتر این رقم، فولکس واگن آن را معادل مصرف انرژی تقریباً سه سشوار به مدت یک ساعت توصیف می کند.

راز مصرف بسیار پایین فولکس واگن Mission Efficiency چیست؟

پاسخ را باید در یک کلمه جستجو کرد: ایرودینامیک. خودروهای برقی امروزی، به ویژه کراس اوورها، برای تأمین برد کافی معمولاً به باتری های بسیار بزرگ متکی هستند. اما فولکس واگن میشن افیشنسی مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. ضریب درگ این کانسپت تنها ۰.۱۵۸ ذکر شده؛ رقمی که فولکس واگن آن را یک رکورد جهانی برای خودروهای سواری مجاز به تردد در جاده های عمومی می داند. برای مقایسه، XL1 ضریب درگی برابر با ۰.۱۸۶ داشت؛ این رقم برای خودروی مشهور جنرال موتورز EV1 نیز با حدود ۰.۱۹ برابر بود.

پلتفرم MEB+؛ خبری از مهندسی فضایی نیست

یکی از جذاب ترین ویژگی های داستان فولکس واگن Mission Efficiency این است که پشت ظاهر عجیب و بسیار پیشرفته آن، خبری از پلتفرمی اختصاصی و گران قیمت نیست. مهندسان فولکس واگن بدنه این خودرو را روی معماری MEB+ سوار کرده اند؛ همان پلتفرم دیفرانسیل جلو و تولید انبوهی که قرار است در خودروهایی مانند ID. Polo و ID. Cross مورد استفاده قرار گیرد.

نیروی مورد نیاز فولکس واگن Mission Efficiency توسط یک موتور الکتریکی در قسمت جلو فراهم می شود. این موتور توانایی تولید ۹۹ کیلووات، معادل ۱۳۵ اسب بخار قدرت را دارد. انرژی این موتور را یک باتری ۵۴.۹ کیلووات ساعتی تأمین می کند.

کانسپت فولکس واگن Mission Efficiency از یک سیستم ترمز الکترومکانیکی جدید بهره می برد که با همکاری شرکت AUMOVIO توسعه پیدا کرده است. این سیستم با حذف خطوط سنگین روغن ترمز و بخشی از تجهیزات متغیر معمول در محور عقب، اصطکاک را کاهش داده و امکان بازیابی انرژی دقیق تر هنگام کاهش سرعت را فراهم می کند.

لاستیک های اختصاصی کانتیننتال برای کاهش مقاومت غلتشی

فولکس واگن برای بهبود عملکرد کانسپت Mission Efficiency به سراغ لاستیک های پیشرفته رفته است. این شرکت با همکاری کمپانی معروف کانتیننتال یک ترکیب لاستیکی اختصاصی بر اساس لاستیک EcoContact ۷ توسعه داده تا میزان مقاومت غلتشی در آن کاهش یابد.

بهره مندی از پنل خورشیدی

روی سقف شیشه ای و درِ صندوق عقب فولکس واگن Mission Efficiency مجموعه ای از سلول های خورشیدی با توان ۳۷۰ وات نصب شده است. این سلول ها سیستم برق ۱۲ ولتی خودرو را تغذیه می کنند. در نتیجه بخشی از بار از روی باتری اصلی برداشته می شود. فولکس واگن می گوید این سیستم در شرایط تابش مناسب تابستانی می تواند تا ۱۹ مایل، معادل حدود ۳۰ کیلومتر رانندگی در روز به برد خودرو اضافه کند.

طراحی داخلی فولکس واگن Mission Efficiency

فلسفه کاهش مصرف انرژی و وزن در کابین نیز کاملاً رعایت شده؛ به همین خاطر، روی داشبورد خبری از نمایشگر فوق عریض خودروهای مدرن نیست. در عوض، فولکس واگن Mission Efficiency از یک پایه مخصوص استفاده می کند که راننده می تواند تلفن هوشمند یا تبلت شخصی خود را روی آن قرار دهد. این دستگاه برای مدیریت مسیریابی و نمایش اطلاعات و داده های خودرو کاربرد دارد. سیستم صوتی نیز به شکل متفاوتی طراحی شده است. به جای تجهیزات ثابت و پیچیده، یک اسپیکر بلوتوث قابل حمل در کنسول مرکزی انجام وظیفه می کند.

کابین مفهومی جدید فولکس واگن ظرفیت حمل چهار سرنشین را دارد. البته فرم بسیار شیب دار سقف باعث شده صندلی های عقب بیشتر برای افراد کوتاه قد مناسب باشند. به گفته خودروساز آلمانی، افراد با قد بیشتر ۱.۶ متر نمی توانند به شکلی راحت از صندلی های عقب استفاده کنند. شایان ذکر است صندوق عقب Mission Efficiency حجمی برابر با ۴۸۱ لیتر دارد. چنین رقمی برای یک خودروی ایرودینامیک و کم مصرف خیلی قابل توجه به حساب می اید.

آیا فولکس واگن Mission Efficiency به تولید انبوه می رسد؟

سوال اصلی حالا این است که آیا فولکس واگن حاضر است مفهومی Mission Efficiency را راهی خطوط تولید کند؟ توماس شفر، مدیرعامل فولکس واگن، این خودرو را نمونه ای از فناوری «برای عموم، نه فقط برای عده ای خاص» توصیف کرده است. با این حال، فاصله میان یک کانسپت جذاب و یک محصول تولید انبوه معمولاً بسیار زیاد است.

اگر Mission Efficiency روزی در اتاق هیئت مدیره برای تولید انبوه چراغ سبز دریافت کند، احتمالاً تغییراتی را تجربه خواهد کرد و فرم قطره ای بدنه، شیشه های بدون قاب و جزئیات ایرودینامیک بسیار پیچیده در فرایند تولید نهایی ساده تر خواهند شد. سناریوی محتمل تر دیگر این است که آورده جدید فولکس واگن به یک محصول خاص و کم تیراژ تبدیل شود و قیمت آن از ۱۷۶ هزار دلار فراتر برود؛ درست مانند XL1 که بیشتر به یک نمایش فناوری برای کلکسیونرهای خاص تبدیل شد تا یک خودروی عمومی.