چری برای ورود به بازار ایالات متحده همکاری با خودروسازان آمریکایی را دنبال می کند

خودروسازان چینی پس از گسترش حضور خود در بازار اروپا، حالا به دنبال باز کردن درهای آمریکای شمالی هستند. در شرایطی که برندهای چینی حدود ۱۰ درصد از بازار اروپا را به خود اختصاص داده اند و برای ورود به بازار کانادا نیز برنامه ریزی می کنند، بازار ایالات متحده همچنان یکی از دشوارترین اهداف آنها به شمار می رود. با وجود این، شرکت چری اعلام کرده که برای ورود به آمریکا حاضر است حتی با خودروسازان این کشور همکاری کند؛ همان رقبایی که در صورت ورود مستقیم، باید به مصاف آنها برود.

چری برای ورود به آمریکا با خودروسازان این کشور مذاکره می کند؟

به گزارش آخرین خودرو، چری همکاری با خودروسازان آمریکایی را کاملاً محتمل می داند. چارلی ژانگ معاون این شرکت، در مصاحبه با خبرگزاری رویترز عنوان کرده که چری گزینه های مختلفی را برای ورود به بازار ایالات متحده بررسی می کند. به گفته ژانگ، چری قصد دارد در اوایل سال آینده میلادی وارد بازار کانادا شود. این برنامه پس از آن مطرح شده که دولت مارک کارنی، نخست وزیر کانادا، در جریان مذاکرات تجاری ماه ژانویه مسیر ورود برندهای چینی به این کشور را بازتر کرد. چری در حال حاضر خودروهای خود را در مکزیک عرضه می کند؛ بنابراین، گسترش فعالیت در آمریکای شمالی برای این خودروساز چینی یک هدف تازه نیست.

با وجود این، ورود به آمریکا پیچیدگی های بیشتری دارد. آقای ژانگ در این باره گفته: «بدیهی است که ما در حال بررسی گزینه های مختلف برای ورود به بازار آمریکا هستیم.» در این راستا، او به تعرفه ۱۰۰ درصدی واردات خودروهای چینی و همچنین ممنوعیت مربوط به نرم افزارهای خودروهای چینی اشاره کرده است؛ محدودیت هایی که مسیر ورود مستقیم محصولات این کشور را به بازار آمریکا خیلی سخت می کنند. این مقررات حتی شرکت پولستار، برند تحت مالکیت جیلی، را نیز با چالش مواجه نموده و باعث شده خودروساز اصالتاً سوئدی در سال جاری از بازار آمریکا خارج شود.

معاون چری در ادامه تأکید کرده این شرکت برای همکاری با طرف های مختلف آمادگی دارد و حتی مشارکت با خودروسازان آمریکایی را نیز بررسی می کند. او همچنین گفته از نظر فنی امکان دستیابی به راهکاری بدون استفاده از سخت افزار و نرم افزار چینی وجود دارد.

چنین راهکاری می تواند یکی از موانع اصلی ورود چری به آمریکا را از سر راه بردارد؛ هرچند عملی شدن آن به جزئیات قرارداد، الزامات قانونی و نحوه اجرای مقررات مربوط به خودروهای متصل و نرم افزارهای خودرویی بستگی خواهد داشت.

موفقیت جیکو در اروپا؛ از لقب تمسخرآمیز تا صدرنشینی در بریتانیا

چری برای ورود به بازار آمریکای شمالی تنها به برنامه های روی کاغذ تکیه نکرده است. عملکرد این شرکت در اروپا نشان می دهد که برندهای چینی توانسته اند در مدت زمانی کوتاه جایگاه قابل توجهی در یک بازار رقابتی به دست آورند.

یکی از نمونه های مهم، جیکو ۷ یا همان لوکانو L7 است؛ شاسی بلندی که به دلیل شباهت ظاهری به محصولات رنجرور، در رسانه ها و شبکه های اجتماعی انگلستان با لقب تمسخرآمیز رنجروور تیمو شناخته می شود. این لقب به فروشگاه اینترنتی چینی تیمو (Temo) اشاره دارد، فروشگاهی که به عرضه محصولات کپی و ارزان مشهور است!

اما جیکو خیلی زود به این انتقادها پاسخ داد. جیکو ۷ در ماه مارس توانست برای نخستین بار یک خودروی چینی را به صدر جدول فروش ماهانه خودرو انگلستان برساند. این موفقیت ثابت کرد که قیمت رقابتی و مشخصات محصول می توانند در بازار اروپا به اندازه نام و سابقه برند اهمیت داشته باشند. اکنون برند اصلی چری نیز وارد بازار انگلستان شده و در همان مسیر گام برمی دارد. موفقیت این شرکت در اروپا می تواند اعتماد به نفس مدیران آن را برای ورود به بازار آمریکای شمالی افزایش دهد.

آیا فورد و جنرال موتورز حاضر می شوند با رقبای چینی همکاری کنند؟

ورود خودروسازان چینی به بازار آمریکا نگرانی شرکت های داخلی را برانگیخته است؛ زیرا مدیران صنعت خودرو به تدریج می پذیرند که نمی توان برای همیشه روی بسته ماندن بازار آمریکا به روی رقبای چینی حساب کرد.

جیم فارلی مدیرعامل فورد، از جمله افرادی است که درباره احتمال ورود گسترده تر خودروسازان چینی به آمریکا صحبت کرده است. او در یک کنفرانس صنعتی اخیر به حاضران هشدار داد که باید انتظار داشت مرزهای بازار آمریکا طی ۵ تا ۱۰ سال آینده به روی این رقبا باز شود. همزمان، قانون گذاران آمریکایی در حال بررسی احتمال تشدید محدودیت ها علیه خودروهای چینی هستند. این شرایط یک پرسش مهم را مطرح می کند: آیا خودروسازان دیترویتی بهتر است از همین حالا با رقبای چینی همکاری کنند یا همچنان در برابر ورود آنها مقاومت نشان دهند؟

از نظر تئوری، همکاری با چری می تواند به شکل تولید خودروهای این شرکت توسط فورد یا جنرال موتورز در خاک آمریکا انجام شود. چنین مدلی ممکن است راهی برای حضور محصولات چری در بازار آمریکا فراهم کند و در عین حال، امکان تطبیق با برخی الزامات مربوط به واردات و فناوری های چینی را افزایش دهد. البته این به معنای تضمین انطباق با قوانین نیست و هر همکاری باید جداگانه از نظر مقررات تجاری، مالکیت فناوری و محدودیت های نرم افزاری بررسی شود.

تجربه ژاپنی ها؛ خودروسازان چینی هم آمریکایی می شوند؟

برای درک بهتر این وضعیت، می توان به تجربه خودروسازان ژاپنی در دهه ۱۹۸۰ میلادی نگاه کرد. در آن زمان نیز ورود خودروهای ژاپنی با مخالفت هایی در آمریکا همراه بود؛ اما شرکت هایی مانند هوندا، نیسان، تویوتا و سوبارو به مرور کارخانه های تولیدی خود را در خاک آمریکا راه اندازی کردند. امروزه این کارخانه ها بخش مهمی از اقتصاد آمریکا به شمار می روند و برندهای ژاپنی در بسیاری از موارد به عنوان کسب و کارهایی پذیرفته شده اند که در اقتصاد داخلی این کشور نقش دارند.

این تجربه می تواند الگویی برای خودروسازان چینی باشد. سرمایه گذاری در کارخانه های آمریکایی، ایجاد اشتغال محلی و همکاری با شرکت های داخلی ممکن است بخشی از مخالفت ها را کاهش دهد؛ هرچند فضای سیاسی و امنیتی امروز آمریکا در قبال چین با شرایط چند دهه قبل تفاوت دارد.

استلانتیس و لیپ موتور؛ الگویی برای همکاری با چینی ها

در میان خودروسازان بزرگ جهان، استلانتیس یکی از شرکت هایی است که ترجیح داده به جای مقابله مستقیم با رقبای چینی، بخشی از توان آنها را از طریق همکاری تجاری به کار بگیرد.

شاید بدانید استلانتیس، شرکت مادر برندهایی مانند داج، جیپ، رم و فیات، حدود سه سال پیش تصمیم گرفت در شرکت چینی لیپ موتور سرمایه گذاری کند. این شرکت ۲۱ درصد از سهام لیپ موتور را خرید و سپس یک سرمایه گذاری مشترک شکل گرفت که ۵۱ درصد آن تحت کنترل استلانتیس قرار دارد

این همکاری اکنون به فروش خودروهای لیپ موتور در اروپا و تولید آنها در همین قاره منجر شده است. استلانتیس همچنین قصد دارد برخی مدل های این برند را مستقیماً از چین به کانادا وارد کند.

در ابتدا، پیشنهاد شده بود که خودروهای لیپ موتور در کارخانه بلااستفاده استلانتیس در انتاریو کانادا تولید شوند؛ اما این برنامه کنار گذاشته شد و شرکت به سمت واردات مستقیم از چین حرکت کرد.

این نمونه نشان می دهد که همکاری با خودروسازان چینی حتماً به معنای واگذاری کامل بازار نیست. شرکت های باسابقه می توانند از طریق سرمایه گذاری مشترک، تولید منطقه ای یا واردات محصولات شریک چینی، به فناوری و محصولات رقابتی دسترسی پیدا کنند؛ بدون آنکه تمام ریسک های ورود مستقیم به یک بازار جدید را بر عهده بگیرند.