فروش هوندای سنا به قیمتی بیش از یک میلیون دلار

به دنبال فروش اخیر خودروی هوندا NSX متعلق به آیرتون سنا (Ayrton Senna) در یک حراجی، نگاهی می‌اندازیم به برخی از خودروهای جاده‌ایِ قابل‌توجه که با اسطوره‌های فرمول یک مرتبط بوده و در حراجی‌ها عرضه شده‌اند.

رابطه سنا با هوندا در سال ۱۹۸۷، یعنی زمانی که او برای تیم لوتوس رانندگی می‌کرد، آغاز شد؛ پیش از آنکه در فصل بعد به تیم مک‌لارن (که از پیشرانه‌های هوندا بهره می‌برد) بپیوندد و نخستین عنوان قهرمانی جهان خود را کسب کند. پیوند این راننده برزیلی با مدل NSX، بسیار عمیق‌تر از صرفاً راندن آن بود؛ این قهرمان سه دوره جهان، در مراحل توسعه این خودرو بازخوردهای فنی ارائه می‌داد و شاید بتوان گفت به مشهورترین نامی تبدیل شد که با هوندا NSX گره خورده است.

تا آغاز سال ۱۹۹۱، سنا دو بار قهرمان جهان شده بود و طبق توافقی با هوندا، یک دستگاه NSX برای استفاده شخصی در اختیار داشت. این خودروی قرمز رنگ در ماه مارس همان سال در پرتغال ثبت شد و در لیسبون نگهداری می‌شد تا هر زمان که این اسطوره فرمول یک در آن کشور حضور داشت، در اختیارش قرار گیرد.

سنا با این خودرو در گرندپری پرتغال در همان سال، که در پیست اشتوریل برگزار شد، رانندگی کرد. این خودرو بعدها در مستند سال ۱۹۹۲ با عنوان “آیرتون سنا: مسابقه در خون من است” به نمایش درآمد و همچنین به لطف عکس‌های مشهوری که این راننده برزیلی را در حال شستن خودرو با شلنگ آب نشان می‌دادند، معروف شد. بیش از ۳۵ سال پس از ثبت این خودرو، مدل NSX در حراجی در لندن، به قیمت ۸۷۱,۲۵۰ پوند فروخته شد.

نیکی لائودا (Niki Lauda) پس از پیوستن به تیم فراری در آستانه فصل ۱۹۷۴، خودروی ویژه‌ای برای استفاده در خارج از پیست مسابقه دریافت کرد: یک دستگاه فراری ۳۶۵ GT4 ۲+۲ مدل ۱۹۷۳ با طراحی پینین‌فارینا (Pininfarina). این خودرو در دسامبر ۱۹۷۳ در کارخانه فراری تکمیل شد و لائودا نخستین مالک آن بود؛ درست در زمانی که همکاری پربار او با تیم فراری (اسکودریا) آغاز می‌شد؛ همکاری‌ای که بعدها دو عنوان قهرمانی جهان را برای او به ارمغان آورد.

این فراری که در ابتدا به رنگ نقره‌ای یا به اصطلاح ایتالیایی (Argento Metallizzato) بود، در آغاز با پلاک‌ توریستی ایتالیا ثبت شد و لائودا بعدها آن را با خود به اتریش برد اما مشکلی وجود داشت؛ گفته می‌شود هزینه‌های بالای واردات باعث می‌شد نگهداری خودرو در اتریش بسیار پرهزینه باشد، به همین دلیل او سرانجام در سال ۱۹۷۵ این خودرو را فروخت.

پس از آن، فراریِ متعلق به لائودا به دست چندین مالک اتریشی رسید و در دهه ۱۹۸۰، رنگ بدنه آن به رنگ قرمز متالیکِ فعلی تغییر یافت. با این حال، در زیرِ این ظاهر، همان موتور ۴.۴ لیتری ۱۲ سیلندر پرقدرت و پرصدا، به همراه جعبه‌دنده دستی پنج‌سرعته‌ای که در دوران مالکیت لائودا روی خودرو نصب بود، همچنان حفظ شد. این خودرو پس از مدتی نگهداری در انبار، در سال ۲۰۲۵ مجدداً به وضعیت قابل‌حرکت در جاده بازگردانده شد و سپس در حراجی در مونیخ به نمایش درآمد؛ جایی که با قیمت ۲۰۱,۲۵۰ یورو به فروش رسید.

لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton) مجموعه‌ای رشک‌برانگیز از خودروها را گردآوری کرده است. در مونزا، او با یک فراری F40 که با یک فراری F40 که به‌تازگی دوباره آماده شده بود، وارد شد و فاش کرد که تکنسین‌ها عدد ۴۴ حک شده روی بلوک موتور آن را کشف کرده‌اند. اما این تنها سوپرماشینی نیست که همیلتون را به شماره مسابقه‌ای او مرتبط می‌کند.

گزارش‌های زیادی مبنی بر مالکیت یک مک‌لارن F1 مدل ۱۹۹۵ با شاسی ۰۴۴ وجود دارد که در سال ۲۰۱۷ در حراجی به قیمت ۱۵.۶۲ میلیون دلار فروخته شد. اگرچه حراجی هویت خریدار را فاش نکرد اما بعداً پس از آنکه گزارش شد همیلتون در حال رانندگی با این مک‌لارن نقره‌ای در کالیفرنیا دیده شده است، این خودرو به او نسبت داده شد.

این عدد تنها بخشی از تاریخ قابل توجه این خودرو است. سی و هفتمین F1 جاده‌ای ساخته شده، شاسی ۰۴۴، همچنین اولین خودرویی بود که به ایالات متحده وارد شد و اولین خودرویی بود که کاملاً قانونی برای رانندگی در جاده‌های آمریکا ساخته شد. داستان مک‌لارن F1 در سال ۱۹۸۸ آغاز شد، زمانی که پس از فصل ۱۵ بردی فرمول ۱ مک‌لارن، در مورد ساخت یک خودروی جاده‌ای بی‌نظیر اقدام شد. نتیجه، ترکیب موقعیت رانندگی در مرکز و موتور V12 تنفس طبیعی با ساختار فیبر کربنی پیشگامانه بود که به تبدیل شدن آن به یکی از خودروهای عملکردی تعیین‌کننده نسل خود کمک کرد.

با توجه به خودروهایی که فرناندو آلونسو (Fernando Alonso) اخیراً خریداری کرده – از جمله یک دستگاه بوگاتی ویرون با بدنه آلومینیومی که بسیار کمیاب است – می‌توان گفت او گاراژ (مجموعه خودرویی) فوق‌العاده‌ای دارد؛ هرچند در طول سال‌ها با فروش چندین خودرو در حراجی‌ها، فضای بیشتری را در مجموعه خود خالی کرده است.

در سال ۲۰۲۳، این قهرمان دو دوره مسابقات فرمول یک تصمیم گرفت فراری انزو خود را بفروشد اما این یک فراری قرمز معمولی نبود. آلونسو مالک شاسی شماره ۱ این مدل بود و با این خودروی ساخت سال ۲۰۰۲، تنها ۴۸۰۰ کیلومتر رانندگی کرده بود. با توجه به سابقه رانندگی آلونسو برای تیم فراری (اسکودریا) در دوران حضورش در فرمول یک، این خودرو در حراجی بسیار مورد توجه قرار گرفت و با قیمت ۴,۵۰۰,۰۰۰ پوند فروخته شد.

او همچنین مک‌لارن الوا (McLaren Elva) مدل ۲۰۲۲ خود را که تولید آن به تنها ۱۴۹ دستگاه محدود شده بود، به فروش رساند. شماره ۱۱۴ این خودرو، اشاره‌ای به شماره مسابقه خودِ آلونسو (یعنی ۱۴) داشت و با این وعده فروخته شد که خودِ آلونسو شخصاً کلیدها را به خریدار نهایی تحویل دهد.

چند سال پیش، خودروی فراری F355 GTS متعلق به مایکل شوماخر (Michael Schumacher) به حراج گذاشته شد؛ خودرویی که امضای بزرگ این قهرمان هفت‌دوره جهان، بر پشت صندلی راننده آن نقش بسته بود.

شوماخر پس از کسب دو عنوان قهرمانی با تیم بنتون، در فصل ۱۹۹۶ به فراری پیوست و این تیم یک خودروی جاده‌ای — مدل F355 GTS  — را در اختیار راننده جدید خود قرار داد. این خودرو که به رنگ Blu Le Mans رنگ‌آمیزی شده بود، طبق دفترچه سرویس‌اش در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۶ به یکی از نمایندگی‌های فراری تحویل داده شده است؛ یعنی تنها چند روز پس از آنکه شوماخر در مسابقه گرندپری اروپا در پیست نوربرگ‌رینگ، به مقام دوم دست یافته بود. این F355 پیش از آنکه به دست یک روزنامه‌نگار حوزه خودرو برسد، چندین بار میان مالکان مختلف دست‌به‌دست شد.