۱۰ سازنده پیشرانه با بیشترین تعداد پیروزی در تاریخ فرمول یک (بخش اول)

شاید فراری با آن رنگ سرخ نمادین و فهرست رانندگان افسانه ای اش، شاخصترین تیم در تاریخ F1 باشد اما مرسدس با پیروزی در گرندپری اسپانیا در سال ۲۰۲۶، خود را در صدر فهرست موفقترین سازندگان پیشرانه به آنها رساند. در این مطلب و نوشتار بعدی فهرستی از ۱۰ سازنده برتر موتور ارائه شده است که بیشترین پیروزی را در تاریخ فرمول یک طی ۷۶ سال گذشته کسب کردهاند.
۱. فراری – ۲۵۱ پیروزی
فراری (Ferrari) در نخستین فصل مسابقات فرمول یک در سال ۱۹۵۰ حضور داشت و از آن زمان تاکنون در هیچ فصلی غایب نبوده است؛ آنها در این مدت موفق شدهاند ۲۵۱ پیروزی را با موتورهای اختصاصی خود به ثبت برسانند؛ پیروزی شماره ۲۵۰ تیم توسط لکلرک در گرندپری بریتانیا (۲۰۲۶) رقم خورد، در حالی که یک پیروزی دیگر مربوط به نخستین برد سباستین فتل با تیم تورو روسو در سال ۲۰۰۸ بود؛ زمانی که این تیم از موتورهای فراری (اسکودریا) استفاده میکرد.
۱. مرسدس – ۲۵۱ پیروزی
مرسدس (Mercedes) پیش از آنکه وقفهای طولانی در حضور خود ایجاد کند، تنها در دو فصل از مسابقات فرمول یک (۱۹۵۴ و ۱۹۵۵) شرکت کرده بود. این تیم در اواسط دهه ۱۹۹۰ به عنوان تأمینکننده موتور برای تیمهای سائوبر و مکلارن به این عرصه بازگشت و بعدها تیمهای براون جیپی و ریسینگ پوینت نیز به جمع مشتریان موتورهای آن پیوستند و البته بازگشت کامل و مستقیم مرسدس به این ورزش در سال ۲۰۱۰ است.

۳. فورد-کاسورث – ۱۷۶ پیروزی
موتور کاسورث (Cosworth DFV) یکی از مسلطترین موتورهای تاریخ فرمول یک بود که با تیمهایی نظیر لوتوس، برابهام، تایرل و ویلیامز، مجموعاً ۱۵۵ پیروزی کسب کرد. در بازه زمانی دهههای ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، اگر تیمی موتور اختصاصی خود را نمیساخت، مشتاقانه به دنبال استفاده از این موتور بود.
گواهی بزرگتر بر موفقیت این موتور، این واقعیت بود که در تمام مسابقات فصلهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۳، خودروهای مجهز به موتور DFV به پیروزی رسیدند. گذار به عصر موتورهای توربو، فورد-کاسورث (Ford Cosworth) را وادار به تکامل کرد و مدلهای بعدی این موتور، ۲۱ پیروزی دیگر را برای آن به ارمغان آوردند. این پیروزیها عمدتاً توسط تیمهای بنتون و مکلارن به دست آمد اما افتخار کسب آخرین پیروزی با این موتور در گرندپری برزیل سال ۲۰۰۳، به نام تیم جردن ثبت شد.
۴. رنو – ۱۶۹ پیروزی
صحبت از موتورهای توربوشارژ بدون اشاره به رنو (Renault) ممکن نیست. آنها نخستین تیمی بودند که بهطور منظم از این فناوری استفاده کردند؛ هرچند پس از دو فصلِ دشوار با مشکل شدیدِ عدمقابلیت اطمینان — که طی آن ۱۴ مسابقه طول کشید تا بالاخره موفق به عبور از خط پایان شوند — سرانجام در سال ۱۹۷۹ به آن موفقیت سرنوشتساز دست یافتند. سال ۱۹۸۱ بود که پتانسیل واقعی رنو را شکوفا کرد.
پس از سه سال و کسب ۹ پیروزی، عملکرد رنو بهعنوان یک تیم کارخانهای (تیم رسمی سازنده) افت کرد و سرانجام در سال ۱۹۸۶ منجر به کنارهگیری آنها از مسابقات شد. از قضا، آنها زمانی به موفقیتهای بیشتری دست یافتند که موتورهای توربوشارژ در سال ۱۹۸۹ ممنوع شدند و همکاریشان با تیم ویلیامز آغاز گردید. همکاریهای بعدی با تیمهای بنتون و ردبول، مجموع پیروزیهای آنها را به ۱۶۹ مورد رساند که آخرینِ آن در گرندپری مجارستان سال ۲۰۲۱ کسب شد.

۵. هوندا – ۸۹ پیروزی
هوندا (Honda) نیز مانند رنو، حضوری نسبتاً منقطع در فرمول یک داشته و نخستین بار در سال ۱۹۶۴ وارد این رقابتها شد. آنها با ساخت موتور و شاسی اختصاصی خود، خیلی زود به موفقیت دست یافتند بهطوری که در گرندپری مکزیک سال ۱۹۶۵ بر سکوی نخست ایستادند. تمرکز این شرکت سپس به سمت خودروهای جادهای معطوف شد اما آنها در بازههای زمانی مختلف بین سالهای ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲، به عنوان تأمینکننده موتور برای تیمهای اسپریت، ویلیامز، لوتوس، مکلارن و تیرل به عرصه مسابقات بازگشتند.
اگرچه همه تیمها از سطح یکسانی از حمایت کارخانهای برخوردار نبودند اما عملکرد رانندگان مختلف ثابت کرد که هوندا قادر به تولید موتوری بیرقیب است. با این حال آنها بار دیگر به دلایل مالی از مسابقات کنارهگیری کردند و پس از خروج ناگهانی دوباره هوندا در بحبوحه بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، در نهایت آنها از سال ۲۰۱۹ همکاری پرباری را با تیم ردبول آغاز کردند و پیروزیهای متعددی در دوران پیشرانههای هیبریدی توربوشارژ V6 کسب کردند.
مجموع پیروزیهای آنها در چهار دوره حضور جداگانه به ۸۹ مورد رسید که آخرین آنها در گرندپری ابوظبی سال ۲۰۲۱ رقم خورد؛ هرچند این پایان کار هوندا در فرمول یک نبود و در ادامه به جزئیات بیشتری در این باره خواهیم پرداخت.
راه اندازی آکادمی کارتینگ جورج راسل
بزرگترین تهدید برای دفاع از عنوان قهرمانی آنتونلی در سال ۲۰۲۷
ماموریت غیرممکن تیم مرسدس برای سال ۲۰۲۷
نظر منفی راننده تیم ردبول درباره مسابقه آزادانه درون تیمی




