از ماریو آندرتی تا لاندو نوریس – ۷ قهرمانی که به سلسله قهرمانی پایان دادند!

تیم مک‌لارن با کسب دومین قهرمانی متوالی خود در بخش تیمی با ۳۶۴ اختلاف امتیاز نسبت به مرسدس، وارد فصل ۲۰۲۶ خواهد شد. در همین حال، در بخش قهرمانی رانندگان، لاندو نوریس (Lando Norris) با شکست مکس ورشتپن (Max Verstappen) به سلطنت چهار ساله این راننده هلندی به عنوان قهرمان جهان پایان داد. در این مطلب به قهرمانی‌هایی می پردازیم که با کسب قهرمانی، نوار متوالی قهرمانی یک راننده یا یک تیم قهرمان قبل خود را بریدند.

آندرتی و لوتوس، ۱۹۷۸

به گزارش آخرین خودرو، فراری از اواسط دهه ۱۹۷۰ به بعد دوران سلطه خود را سپری می‌کرد؛ ظاهراً با ورود نیکی لائودا (Niki Lauda) در سال ۱۹۷۴، اسکودریا دوباره جان گرفته بود و بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، دو عنوان قهرمانی تیمی متوالی را کسب کرد و لائودا نیز دو عنوان قهرمانی رانندگان را از آن خود کرد.  با این حال، در لوتوس، تیمی که قبلاً از طرح‌های نوآورانه به نفع خود استفاده کرده بود و در اوایل دهه ۱۹۷۰ با لوتوس ۷۲ انقلابی سه عنوان قهرمانی تیمی را کسب کرده بود، وارد رقابت‌ها شده بود. این لوتوس ۷۸ بود که اولین حضور خود را در سال ۱۹۷۷ تجربه کرد. در حالی که این تیم مجبور شد در مسابقات قهرمانی آن فصل به مقام دوم بسنده کند، آنها در سال ۱۹۷۸ با لوتوس ۷۹ به انتظار شش ساله برای کسب عنوان قهرمانی دیگر رانندگان پایان دادند و ماریو آندرتی (Mario Andretti) با کسب پنج پیروزی در مسیر رسیدن به تنها قهرمانی خود در F1 قرار گرفت.

منسل و ویلیامز، ۱۹۹۲

اگر تیم مک‌لارن در سال ۲۰۲۶ برای سومین بار متوالی قهرمان تیمی شود، قوی‌ترین رکورد این تیم از زمان کسب چهار قهرمانی متوالی بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ خواهد بود. تیم ویلیامز در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ دو قهرمانی تیمی را از رقبای خود ربود اما پس از عقب‌نشینی در رقابت در اواخر دهه، به نظر می‌رسید که بخت و اقبال تیم ممکن است تغییر کند البته تا زمانی که آدریان نیوی (Adrian Newey) در سال ۱۹۹۱ به عنوان طراح ارشد به تیم پیوست و خودروی FW14 در سال ۱۹۹۱ پیروزی‌های متعددی را برای تیم به ارمغان آورد. نایجل منسل (Nigel Mansell) با کسب ۹ پیروزی، اولین و تنها عنوان قهرمانی رانندگان خود را قطعی کرد و ویلیامز به روند قهرمانی‌های تیمی مک‌لارن پایان داد و دوران قدرتمندی را برای این تیم آغاز شد.

هاکینن و مک‌لارن، ۱۹۹۸

آن موفقیت ذکر شده برای ویلیامز منجر به چهار عنوان قهرمانی تیمی دیگر و سه قهرمانی رانندگان بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ شد اما مک‌لارن MP4-13، وظیفه شکست دادن تیم ویلیامز را به خوبی برای فصل جدید انجام داد و به میکا هاکینن (Mika Hakkinen) اجازه می‌دهد تا اولین قهرمانی جهان خود را به دست آورد، در حالی که تیم پس از هفت سال، اولین قهرمانی تیمی خود نیز را به دست آورد. هاکینن در سال ۱۹۹۹ عنوان قهرمانی دیگری را به دست آورد در حالی که فراری در نبرد تیم‌ها پیروز شد (نشانه‌ای از اتفاقات آینده) و متعاقباً اسکودریا سلسله قهرمانی خود را در کنار مایکل شوماخر (Michael Schumacher) بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ آغاز کرد.

آلونسو و رنو، ۲۰۰۵

پس از رکوردشکنی پنج قهرمانی متوالی جهان و شش عنوان قهرمانی تیمی، به چالش کشیدن شوماخر و فراری، کاری دشوار به نظر می‌رسید. با این حال، در بحبوحه معرفی مقررات فنی جدید، فرناندو آلونسو (Fernando Alonso) و رنو در سال ۲۰۰۵ تغییر بزرگی را آغاز کردند. همراه با تغییرات در قوانین آیرودینامیک، تعویض لاستیک در طول توقف‌های پیت ممنوع شد و در دوران به اصطلاح جنگ لاستیک بین بریجستون و میشلن، این امر به نفع تیم‌هایی بود که از لاستیک بادوام‌تر استفاده می‌کردند. نتیجه این بود که شوماخر و فراری که قبلاً بر مسابقات مسلط بودند، در سال ۲۰۰۵ بخت خود را تغییر دادند و این راننده آلمانی تنها یک پیروزی کسب کرد. در همین حال، آلونسو با کسب هفت پیروزی، کیمی رایکونن (Kimi Raikkonen) از مک‌لارن را با ۲۱ امتیاز اختلاف شکست داد و به عنوان قهرمانی رسید و پس از آن در سال ۲۰۰۶ برای دومین بار نیز قهرمان جهان شد.

همیلتون و مرسدس، ۲۰۱۴

پس از موفقیت آلونسو و رنو، نام دیگری در سال‌های ۲۰۰۷ (کیمی رایکونن)، ۲۰۰۸ (لوئیس همیلتون) و ۲۰۰۹ (جنسن باتن) افتخار قهرمانی را تجربه کرد، پیش از آنکه سلسله دیگری با تبدیل شدن سباستین فتل (Sebastian Vettel) و ردبول به نیرویی به ظاهر توقف‌ناپذیر، که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ تمام قهرمانی‌های رانندگان و تیم‌ها را به دست آورد، آغاز شودبا ورود به دوران توربو-هیبرید، تغییر دوباره در حال وقوع بود. مرسدس در تست‌های پیش از فصل ۲۰۱۴ به جایی که می‌خواست، نرسید اما در روزها و هفته‌های بعد، آنها به عنوان مدعیان قهرمانی ظار شدند و مرسدس در شش مسابقه ابتدایی پیروز شد. در آن فصل لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton) تاج قهرمانی را از آن خود کرد که منجر به قهرمانی‌های متوالی برای این تیم شد.

ورشتپن و ردبول، ۲۰۲۱

در حالی که فصل ۲۰۲۱ نشانه‌ای از تغییر کامل در تیم نبود اما به طور قابل توجهی تهدید رو به رشد مکس ورشتپن (Max Verstappen) از ردبول را روشن کرد، نامی که برای چند سال آینده در صدر جدول باقی ماند. پایان دراماتیک و غیرعادلانه آن فصل، ورشتپن را به اولین عنوان قهرمانی خود رساند و در نتیجه آنها به اولین تیمی غیر از مرسدس تبدیل شدند که از زمان آخرین قهرمانی خود در سال ۲۰۱۳، قهرمان مسابقات قهرمانی تیمی می‌شوند. در همین حال، ورشتپن تا سال ۲۰۲۴ به طور متوالی قهرمانی رانندگان را از آن خود کرد.

نوریس و مک‌لارن، ۲۰۲۵

در حالی که ورشتپن چهارمین قهرمانی خود را در سال ۲۰۲۴ قطعی کرده بود، این پیروزی به آسانی دوران فوق‌العاده مسلط او در سال ۲۰۲۳ به دست نیامده بود. این امر تا حدودی به دلیل تجدید حیات مک‌لارن بود که برای اولین بار از زمان پیروزی تک‌مرحله‌ای خود در مونزا با دنیل ریکاردو (Daniel Ricciardo) در سال ۲۰۲۱، در سال ۲۰۲۴ به صدر جدول رده‌بندی بازگشت. پس از پیروزی در گرندپری میامی ۲۰۲۴ که اولین پیروزی لاندو نوریس (Lando Norris) در فرمول یک را نیز رقم زد، این تیم به طور فزاینده‌ای به خاری در چشم ردبول تبدیل شد، به طوری که هم نوریس و هم هم‌ تیمی‌ اش اسکار پیاستری (Oscar Piastri) به تعداد بردها افزودند و قهرمانی تیمی را برای مک‌لارن کسب کردند. با این حال، داستان قهرمانی رانندگان در فصل ۲۰۲۵ کمی متفاوت بود زیرا ورشتپن در نیمه دوم فصل ۲۰۲۵ بازگشتی خیره‌کننده داشت و مبارزه را به اوج خود رسانید اما در نهایت نوریس بود که موفق شد اولین قهرمانی جهان خود را قطعی کند و صاحب شماره ۱ شود.