مروری بر۸ مورد از قوی‌ترین رقابت‌های درون تیمی مک‌لارن

با توجه به اینکه لاندو نوریس و اسکار پیاستری رانندگان قدرتمندی برای تیم مک‌لارن (McLaren) 2025 هستند، این فصل نیز بدون شک در تسخیر این تیم خواهد بود. البته لاندو نوریس (Lando Norris) و اسکار پیاستری (Oscar Piastri) در رقابتی ظاهراً دو نفره برای کسب عنوان قهرمانی در تلاش هستند.

به گزارش آخرین خودرو، هم نوریس و هم پیا ستری به خاطر عملکرد عالی خود در این فصل مورد ستایش قرار گرفته‌اند و به نظر می‌رسد که آنها دنبال کننده مسیر موفقیت سترگان سابق این تیم باشند. به همین دلیل نگاهی به هشت ترکیب قوی تیم مک‌ لارن در طی فصل‌های گذشته انداخته‌ایم.

نیکی لائودا (Niki Lauda) و آلن پروست (Alain Prost)

اگر نوریس و پیاستری در این فصل قهرمانی تیمی را برای مک‌لارن قطعی کنند، دستاورد نیکی لائودا و آلن پروست، اولین رانندگانی که در دهه ۱۹۸۰ دو عنوان قهرمانی متوالی تیمی را برای تیم کسب کردند، تکرار خواهد شد.

پروست در سال ۱۹۸۴ که به مک‌ لارن پیوست و با لائودا، قهرمان دو دوره جهان در آن زمان، هم‌قطار شد، در تعدادی از مسابقات با رنو پیروز شده بود. این پروست بود که در مسابقه افتتاحیه فصل در برزیل پیروز شد و آغازگر فصلی بود که این تیم را در ۱۲ از ۱۶ گرندپری به پیروزی رساند. در حالی که پروست در مقایسه با پنج گرندپری لائودا، هفت بار برنده شد، لائودا در نهایت تنها با نیم امتیاز اختلاف نسبت به هم‌تیمی خود عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. اما راننده فرانسوی برای رسیدن به این موفقیت زیاد منتظر نماند و در سال ۱۹۸۵ لائودا را شکست داد و قهرمان شد.

میکا هاکینن (Mika Hakkinen) و دیوید کولتارد (David Coulthard)

یکی از زوج‌هایی که علیرغم موفقیت در قهرمانی رانندگان، از کسب عناوین قهرمانی متوالی تیمی بازماندند، میکا هاکینن و دیوید کولتارد بودند که بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در کنار یکدیگر در مک‌لارن مسابقه دادند.

در طول این شش سال، این همکاری روی هم رفته ۳۰ پیروزی، از جمله ۱۳ مقام اول-دوم و همچنین ۳۳ جایگاه pole position را به ارمغان آورد. با این حال، اگرچه این دو نفر نیروی قدرتمندی بودند اما در نهایت مایکل شوماخر از فراری رقیب اصلی هاکینن برای کسب عنوان قهرمانی در سال ۱۹۹۸ شد که البته راننده فنلاندی پیروز شد و مک‌لارن عنوان قهرمانی را در آن فصل از آن خود کرد و در سال ۱۹۹۹ نیز میکا با اختلاف کمی ادی ایروین (Eddie Irvine) از اسکودریا را شکست داد و برای دومین بار قهرمان رانندگان شد. اگرچه هاکینن و کولتارد در سال‌های بعد و با شروع دوران سلطه فراری عنوان قهرمانی دیگری به خانه نیاوردند اما آنها تضمین کردند که مک‌لارن همچنان نزدیکترین رقیب این تیم ایتالیایی باقی بماند.

کیمی رایکونن (Kimi Raikkonen) و خوان پابلو مونتویا (Juan Pablo Montoya)

پس از اینکه هاکینن در پایان سال ۲۰۰۱ تصمیم به ترک فرمول یک گرفت، یک راننده فنلاندی دیگر به نام کیمی رایکونن به تیم پیوست اما در مقایسه با تیم فراریِ بلندپرواز آن سال‌ها، فقط دست و پا می‌زد و حتی در سال ۲۰۰۴ به مقام پنجم تیمی سقوط کرد!

با این حال، در بحبوحه معرفی مقررات فنی جدید، به نظر می‌رسید که تیم در سال ۲۰۰۵ در فرمی احیا شده قرار دارد؛ فصلی که در آن و پس از انتقال کولتارد به ردبول، خوان پابلو مونتویا، به عنوان هم‌تیمی رایکونن معرفی شد. این دو نفر روی هم رفته ۱۰ پیروزی کسب کردند.. اوضاع در سال ۲۰۰۶ چالش‌ برانگیز تر شد، سالی که مونتویا در اواسط فصل از تیم جدا شد و رایکونن نیز برای سال ۲۰۰۷ با فراری قرارداد امضا کرد.

فرناندو آلونسو (Fernando Alonso) و لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton)

پس از پایان دوران رایکونن و مونتویا، مک‌لارن برای سال ۲۰۰۷ حرکت جسورانه‌ای انجام داد و فرناندو آلونسو، قهرمان جهان را از رنو به خدمت گرفت تا با یک راننده تازه‌کار به نام لوئیس همیلتون هم‌تیمی شود.

ادامه آن فصل، رقابتی به‌یادماندنی بود که در آن هر دو راننده در کنار فراری رایکونن برای قهرمانی جهان می‌جنگیدند و در این مسیر، رقابت درون تیمی به طور فزاینده‌ای پرتنشی در این تیم در جریان بود. آلونسو و همیلتون هر دو با یک امتیاز اختلاف، عنوان قهرمانی را به رایکونن واگذار کردند و همکاری بین آنها تنها پس از یک فصل به پایان رسید، و آلونسو در اوایل فصل از تیم جدا شد تا برای سال ۲۰۰۸ به رنو بازگردد و البته در همان سال همیلتون برای اولین بار قهرمان جهان شد.

امرسون فیتیپالدی (Emerson Fittipaldi) و دنی هولم (Denny Hulme)

از نظر کسب موفقیت در مسابقات قهرمانی، همکاری امرسون فیتیپالدی و دنی هولم – که هر دو قهرمان جهان بودند – حرکتی الهام‌بخش برای تیم مک‌لارن در سال ۱۹۷۴ بود.

هولم فصل ۱۹۷۴ را با پیروزی در آرژانتین آغاز کرد – بردی که در نهایت آخرین قهرمانی او در فرمول یک بود – در حالی که فیتیپالدی در رویداد بعدی در برزیل در مقابل تماشاگران خودی به پیروزی رسید. فیتیپالدی پس از دو بار ایستادن بر روی سکوی اول در آن سال، برای دومین بار قهرمان شد. این قهرمانی برای تیم مک‌لارن سبب شد تا این تیم از آن زمان تاکنون در مجموع نه عنوان قهرمانی کسب کرده باشد و بدنبال قهرمانی‌های بعدی نیز باشد!

آلن پروست (Alain Prost) و آیرتون سنا (Ayrton Senna)

دومین حضور پروست در این لیست، البته در کنار آیرتون سنا است، ترکیبی که شاید به مشهورترین ترکیب تیم تبدیل شود. پس از خروج لائودا، پروست در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ به ترتیب با ککه روزبرگ و استفان یوهانسون همکاری داشت، پیش از آنکه مک‌لارن در سال ۱۹۸۸ ستاره نوظهور، سنا، را به خدمت بگیرد.

ترکیب پروست – که تا آن زمان دو بار قهرمان جهان شده بود – در کنار سنا، فاتح همیشگی مسابقات! و البته ماشین معروف MP4/4، منجر به یک فصل غالب برای تیم شد، به طوری که مک‌لارن در تمام مسابقات به جز یک مسابقه پیروز شد و سنا تنها با سه امتیاز اختلاف، هم‌تیمی خود را شکست داد و عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. تنش‌ها بین این دو راننده در سال ۱۹۸۹ به اوج خود رسید و به یک تصادف جنجالی در ژاپن منجر شد که در آن پروست سومین قهرمانی خود را به دست آورد. این راننده فرانسوی در پایان فصل به فراری پیوست اما رقابت همچنان پابرجا بود!

لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton) و جنسن باتن (Jenson Button)

راننده دیگری که حضورش در این فهرست تکرار می‌شود، همیلتون است. این راننده بریتانیایی پس از دو فصل رانندگی در کنار هایکی کووالاینن پس از جدایی آلونسو، در سال ۲۰۱۰ از یک هم‌تیمی جدید به نام جنسن باتن به گرمی استقبال کرد.

باتن که به تازگی قهرمانی جهان را برای تیم براون جی‌پی (Brawn GP) به دست آورده بود، دو برنده اخیر عنوان قهرمانی رانندگان را در کنار هم قرار داد و در طول سه سال پس از آن، این دو نفر در مجموع ۱۹ پیروزی برای مک‌لارن به ارمغان آوردند. در نهایت و در این دوره، تیم از کسب عنوان قهرمانی بازماند و سباستین فتل و ردبول به قهرمانی‌های متوالی رسیدند. همیلتون فصل جدیدی را با مرسدس در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد، در حالی که باتن در تیم ماند و بعداً در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ با یک قهرمان دیگر – آلونسو که دوباره به تیم بازگشته بود – هم‌تیمی شد.

لاندو نوریس (Lando Norris) و کارلوس ساینز (Carlos Sainz)

متاسفانه برای آلونسو، بازگشت او به مک‌لارن با یکی از سخت‌ترین مراحل تاریخ تیم همزمان شد. یک تجدید دیدار به ظاهر عاشقانه با هوندا در سال ۲۰۱۵ – شریک موتور تیم در دوران پروست/سنا – به سرعت به تلخی گرایید و منجر به فصل‌های چالش‌برانگیزی برای این تیم شد.

در سال ۲۰۱۹ و با پیوستن کارلوس ساینز به همراه لاندو نوریس جوان، ترکیب رانندگان جدید شد. تیم مک‌لارن به همراه رانندگان خودش یعنی ساینز و نوریس، در سال ۲۰۱۸ به مقام ششم تیمی، سال ۲۰۱۹ به مقام چهارم تیمی و سپس با یک گام بهتر در سال ۲۰۲۰ به مقام سوم رسیدند که موفق‌ترین مقام تیم در ۱۰ سال گذشته را رقم زد و در حالی که همکاری حرفه‌ای آنها با انتقال ساینز به فراری برای سال ۲۰۲۱ به پایان رسید، به نظر می‌رسد که دوستی و رفاقت «کارلاندو» همچنان ادامه دارد.