کرشاو Kruise Aire؛ خودرویی منحصر به فرد که از زمان خود جلوتر بود

خودرویی تک ساخت از سال ۱۹۶۸ که با کابینی شبیه هواپیما روی شاسی اولدزموبیل تورونادو ساخته شد و هنوز میان موتور هوم و لیموزین جای مشخصی ندارد.
داستان تولد Kershaw Kruise Aire
رویس کرشاو (Royce Kershaw Sr)، همچون هر پدر مسئولیت پذیری، قصد داشت تا بهترین ها را برای خانواده اش فراهم کند. اما برخلاف بسیاری، او دقیقا در موقعیتی قرار داشت که می توانست این کار را به نحو احسن انجام دهد؛ کرشاو یک تاجر بسیار موفق و در عین حال، یک مخترع بود.
رویس کرشاو بنیان گذار کمپانی به همین نام (Royce Kershaw Company) بود که در سال ۱۹۲۴ تاسیس شد. این کمپانی کار خود را با ساخت و تعمیر خطوط راه آهن آغاز کرد و سپس فعالیت خود را به تولید ماشین آلات مخصوص نگهداری خطوط ریلی گسترش داد. البته این توسعه به لطف خلاقیت و مهارت کرشاو ممکن شد؛ عواملی که موفقیت پایدار شرکت را تضمین می کردند. وقتی چیزی او را در مسیرش متوقف می کرد، راه های خروج از آن بحران را اختراع می کرد.

یک نمونه بارز از این موضوع در سال ۱۹۴۰ رخ داد. شرکت رویس کرشاو به دلیل جنگ جهانی دوم با کمبود کارگر مواجه بود و نیروی کافی برای انجام عملیات نصب و جابه جایی خطوط ریلی را در اختیار نداشت. کرشاو برای حل این بحران، دستگاه «تنظیم کننده بالاست» (Ballast Regulator) را طراحی و تولید کرد؛ ماشینی که وظیفه پخش، شکل دهی و تسطیح سنگدانه های بستر ریل را برای تثبیت و پشتیبانی از خطوط راه آهن بر عهده داشت.
کرشاو همچنین دستگاه کرابینگ (Cribbing Machine) را نیز طراحی کرد؛ تجهیزاتی که برای تمیزکاری و توزیع دقیق بالاست در فضای بین تراورس های راه آهن به کار می رفت. این اختراعات و ثبت اختراعات متعدد، ثروت سرشاری را برای کرشاو به ارمغان آورد و او در سال ۱۹۴۶ کمپانی Kershaw Manufacturing را با هدف توسعه و تولید انبوه ماشین آلات سنگین راه آهن تاسیس کرد. موفقیت این شرکت به حدی بود که تا سال ۱۹۵۶ رویس کرشاو نقطه عطفی را جشن گرفت: ساخت، بازسازی یا برچیدن بیش از چهار هزار مایل از خطوط ریلی ایالات متحده آمریکا.

در دهه ۱۹۴۰ صنعت خودروهای تفریحی هنوز در مراحل اولیه توسعه خود قرار داشت. در آن زمان، حتی واژه «موتور هوم» (motorhome) هنوز ابداع نشده بود، و صنعت خودرو پر از افراد مختلفی بود که تلاش می کردند فرمول ایده آلی برای چیزی که آن روزها «خودروی خانه ای» (house car) نامیده می شد، پیدا کنند. پسر رویس کرشاو (با نام Royce Kershaw Junior) در مصاحبه ای که در سال ۲۰۱۴ با نشریه Hemmings انجام داد عنوان کرد که زمانی را به یاد می آورد که پدرش از خودروهای موجود در بازار آن دوران دلسرد و ناراضی بود. او در ادامه اضافه می کند: «به یاد دارم زمانی که هشت ساله بودم، پدرم خانواده را با یک خودروی استیشن واگن فورد مدل ۱۹۴۹ به پارک ملی یلواستون برد. او در تمام طول سفر، بیشتر مشغول اندازه گیری و طراحی یک وسیله نقلیه شبیه به موتور هوم بود تا اینکه از تعطیلات لذت ببرد.»
کرشاو چنان از سفر با خودروی استیشن واگن بیزار بود که در اواخر دهه ۱۹۵۰، خودش دست به طراحی یک خودروی تفریحی (RV) زد. این خودرو که Executive Cruiser نام داشت و در سال ۱۹۶۲ تکمیل شد، در واقع یک موتور هوم منحصر به فرد (تک ساخت) با سبک طراحی «آرت دکو» بود که کرشاو قصد داشت آن را به تولید انبوه برساند. این خودرو ترکیبی از قطعات مختلف شامل شاسی داج، بخش جلویی فورد Econoline، پیشرانه V8 مدل Mopar ۴۱۳ Max Wedge و فضای داخلی مناسب برای یک خودروی تفریحی یا RV بود.

البته کرشاو هرگز آن را به مرحله تولید نرساند، اما از این خودرو به عنوان یک خودروی تفریحی برای سفرهای خانوادگی استفاده می کرد. کرشاو به هیچ وجه از نخستین تلاش خود برای ساخت یک خودروی تفریحی راضی نبود، بنابراین دوباره به میز طراحی بازگشت. پس از مدتی در حالی که کرشاو همچنان در فکر ساخت خودروهای تفریحی بود، از دو وسیله نقلیه کاملا متفاوت و بی ارتباط با یکدیگر، برای ساخت خودروی جدید خود الهام گرفت. در واقع کرشاو پس از خرید یک هواپیمای لوکس و همچنین یک اولدزموبیل تورونادو به ایده نهایی برای ساخت خودروی تفریحی مد نظر خود رسید. ایده کرشاو ساخت کابینی مجلل مانند کابین هواپیماهای لوکس برای یک وسیله نقلیه جاده ای بود.
ایده کرشاو ساخت خودرویی بود که ضمن ارائه آسایش فراوان و تمام امکانات یک موتور هوم، بسیار لوکس و مجلل باشد. Josh Malks در کتاب «گلن پری: مردی که افسانه ها را به زندگی آورد» (Glenn Pray: The Man Who Brought Legends to Life) روایت می کند، کرشاو به تعدادی از اتاق سازان در دیترویت برای ساخت خودرو مد نظرش مراجعه کرد، اما همه آن ها این ایده را رد کردند. در نهایت در سال ۱۹۶۶ کرشاو در ACD Club با گلن پری (Glenn Pray)، خالق مشهور مدل رپلیکا Cord، ملاقات کرد، و پس از در میان گذاشتن ایده خود، پری در ازای دریافت مبلغ ۱۰ هزار دلار (معادل حدود ۹۵ هزار دلار در زمان حال) طراحی، توسعه و ساخت آن را بر عهده گرفت.

گلن پری با همکاری Gordon Buehrig، یکی از برجسته ترین طراحان در آن زمان (خالق خودروهایی از جمله آبرن ۸۵۱ Boattail Speedster، دوسنبرگ Model J، کورد ۸۱۰/۸۱۲ و بسیاری خودروهای دیگر) کار روی این پروژه جاه طلبانه را پیش بردند. قرار بود بدنه جدید بر روی شاسی اولدزموبیل تورونادو سوار شود و به این ترتیب کرشاو حتی برخی از مهندسان اولدزموبیل را برای مشاوره در ساخت این خودرو، به کار گرفت.
برای این خودرو که اکنون Kruise Aire نام داشت بدنه ای آیرودینامیک و خوش تراش با ارتفاع نسبتا کم طراحی شد. این بدنه، از دو نیمه بالایی و پایینی از جنس فایبرگلاس تشکیل شده بود که در خط میانی بدنه مانند پوست گردو به یکدیگر متصل می شدند. این خودرو به رنگ آبی با نوارهای طرح چوب در طرفین و یک باربند در قسمت عقب سقف بود، و در ساخت آن از قطعات خودروهای دیگر شامل سپر جلوی شورولت کوروت، چراغ های عقب شورولت کامارو، قاب کرومی چراغ های جلو پونتیاک، جلوپنجره از خودروی آبرن مدل ۱۹۳۴ و شیشه جلو از یک وانت جنرال موتورز استفاده شده بود. اما نکته مهندسی کلیدی، استفاده از پلتفرم دیفرانسیل جلوی اولدزموبیل تورونادو بود. این ویژگی بدین معنا بود که خبری از میل گردان به سمت دیفرانسیل عقب نبود؛ در نتیجه، کف خودرو در قسمت عقب می توانست پایین تر قرار بگیرد که این امر فضای داخلی بیشتری را فراهم می کرد.

همچنین انجین هشت سیلندر خورجینی (V8) تورونادو با حجم ۴۲۵ اینچ مکعب، به قدرت ۳۸۵ اسب بخار و گشتاور ۶۴۴ نیوتن متر به قدر کافی قدرتمند بود تا خواسته کرشاو برای ساخت خودرویی با عملکرد بالا را برآورده کند. این نیروگاه عظیم می توانست این شبه لیموزین منحصر به فرد را به سرعت ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت (۹۰ مایل) برساند؛ هر چند برخی منابع حداکثر سرعت Kruise Aire را تا ۱۶۲.۵ کیلومتر بر ساعت (۱۰۱ مایل) تخمین زده اند.
توسعه و ساخت این خودرو یک سال به طول انجامید، و طراحی بخش داخلی آن توسط کمپانی Howard Aero Aircraft Interiors در سن آنتونیو، تگزاس، که در تبدیل هواپیماهای تشریفاتی تخصص داشت، انجام شد، و می توان گفت زیباترین بخش خودرو مربوط به کابین آن است. با وجود ابعاد بسیار بزرگ، Kruise Aire دارای تنها دو در است؛ یکی برای راننده و دیگری در سمت راست برای سرنشینان بخش عقب. این خودرو گنجایش هفت سرنشین را دارد و ویژگی هایی را در خود جای داده که یادآور خودروهای تفریحی (RV) است. از جهاتی می توان گفت که رویس کرشاو جلوتر از زمان خود بوده، زیرا Kruise Aire را می توان پیش درآمدی بر شاسی بلندها و کراس اوورهای لوکس امروزی دانست؛ چرا که ظرفیت سرنشین بیشتر، فضای داخلی وسیع و امکانات بسیار مجللی را ارائه می داد، بدون آنکه عملکرد فنی آن فدای این ویژگی ها شود.

برای مثال، درون کابین یک بخش کوچک به عنوان آشپزخانه تعبیه شده و شامل سینک، یخچال (یا محفظه خنک کننده)، اجاق گاز و یک مینی بار است. کرشاو همچنین اطمینان حاصل کرده بود که خودرویش به سیستم ارتباط داخلی (Intercom)، تلویزیون سیاه و سفید و سیستم پخش نوار کاست ۸-track player مجهز باشد. وجود جا لیوانی و زیر سیگاری نیز که در آن دوران از ملزومات خودروهای لوکس محسوب می شدند، در این خودرو دیده می شود.
در بخش سالن، یک کاناپه بزرگ روبه روی در ورودی و یک کاناپه کوچک تر در قسمت عقب قرار داشت. دو صندلی گردان نیز درون کابین تعبیه شده بود. فضای کابین به گونه ای بود که قابلیت برگزاری یک مهمانی کوچک یا جلسه کاری در آن وجود داشت؛ ضمن اینکه در صورت نیاز، همین فضا می توانست به عنوان یک خودروی تفریحی (RV) خانوادگی نیز مورد استفاده قرار گیرد. می توان گفت اکنون رویای کرشاو رسما به واقعیت تبدیل شده بود: کابین هواپیما در یک وسیله نقلیه زمینی! هر چند دستیابی به این رویا چندان ارزان تمام نشد و طبق اسناد موجود ساخت آن ۶۵ هزار دلار (معادل ۶۲۰ هزار دلار امروزی) برای کرشاو هزینه در بر داشته است.

رویس کرشاو دست کم در چند نوبت از این خودرو برای جابه جایی مشتریانش به محل های عملیاتی جهت بازدید از تجهیزات استفاده کرد، اما متاسفانه حدود یک سال پس از تکمیل پروژه Kruise Aire درگذشت. رویس کرشاو جونیور نقل می کند که پدرش حتی قصد تولید این خودرو را به صورت محدود در سر داشته، اما این رویا با مرگ او پایان یافت، و خودرو برای سالیان طولانی نزد خانواده کرشاو باقی ماند.
پس از درگذشت کرشاو جونیور در سال ۲۰۲۳، سرانجام در تاریخ ۲۲ فوریه سال ۲۰۲۴، خودروی Kruise Aire به همراه مجموعه ای عظیم شامل چندین واگن قطار قدیمی و ۴۰ دستگاه خودروی بسیار خاص توسط Auction by Pearce در شهر مونتگومری ایالت آلاباما به حراج گذاشته شد. این خودرو با نام کامل Kershaw Cruiseaire Toronado Limousine مدل ۱۹۶۸ و شماره شاسی VIN#394878M608892 (این خودرو به عنوان اولدزموبیل تورونادو مدل ۱۹۶۸ در ایالت آلاباما ثبت شده است)، با کارکرد تنها ۱,۱۸۷ کیلومتر (۷۳۸ مایل) به قیمت ۲۴,۴۷۵ دلار به فروش رسید. مالک جدید، خودرو را به بهترین شکل ممکن بازسازی کرده و با تغییر رنگ آن به سبز، این خودروی افسانه ای را به شکوه گذشته اش بازگردانده است.
اگرچه Kershaw Kruise Aire پتانسیل و کاربرد قابل توجهی داشت، اما هرگز به تولید انبوه نرسید. دلیل این اتفاق هر چه که باشد واقعیت را تغییر نمی دهد. Kruise Aire همچنان به عنوان یک نمونه منحصر به فرد و زیبا باقی مانده است؛ خودرویی خوش ساخت و با طراحی دقیق که با تلفیق بهترین ویژگی های چندین کلاس مختلف، از محدود شدن به یک دسته بندی خاص گریخت.
















