اولدزموبیل ترونادو؛ نوآوری به سبک یانکی ها

اولدزموبیل امروز تا حدی به برندی فراموش‌ شده در صحنه خودروسازی آمریکای شمالی تبدیل شده است. اما روزگاری بود که این شرکت برخی از بهترین محصولات صنعت خودروی آمریکا را می‌ساخت. یکی از بهترین آن‌ها همان خودرویی است که قرار است درباره‌ اش صحبت کنیم؛ خودرویی که مرزهای عملکرد کلاسیک آمریکایی را جابه‌جا کرد و به‌ طور غیرمستقیم، در شکل‌گیری یکی از عجیب‌ترین محصولات جنرال موتورز هم نقش داشت.

در عصر طلایی خودروهای آمریکایی، برخی سازندگان دست به کارهای عجیب زدند

به گزارش آخرین خودرو، عصر طلایی خودروهای آمریکایی (از میانه دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰) دورانی بود که صنعت خودروی آمریکا در اوج خود قرار داشت. هنوز نگرانی از بحران نفتی یا گرمایش زمین وجود نداشت و رقابت جدی از سوی برند های اروپایی و ژاپنی هم چندان احساس نمی‌شد. همین شرایط باعث شد سازندگان دست‌ شان در طراحی و مهندسی باز بماند و بازار هم با آغوش باز از هر چیز تازه‌ای استقبال می‌کرد.

نتیجه این آزادی عمل، تولید خودروهای عجیب و غریبی از آمریکای شمالی بود. نسخه‌های همولوگیشن فراوانی برای مسابقات نسکار و درگ‌ریسینگ ساخته شد که در آن‌ها موتورهای غول‌پیکر در بدنه خودروهای معمولی جا داده می‌شد. آزمایش‌های جسورانه در طراحی ظاهری هم کم نبود، مثل کوپه فست‌بک AMC مارلین. اما یکی از جسورانه‌ترین تصمیم‌ها زمانی رقم خورد که اولدزموبیل تصمیم گرفت برای ورود به بازاری نوظهور در صنعت خودروی آمریکا، یک کوپه لوکس عرضه کند

اولدزموبیل برای رقیبی بر فورد تاندربرد، تصمیمی غیرمعمول گرفت

در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، فورد تاندربرد به همه نشان داد که در بخش خودروهای لوکس شخصی (Personal Luxury Car) پول خوبی نهفته است. تقریباً هر برند بزرگ آمریکایی می‌خواست یک کوپه لوکس در فهرست محصولاتش داشته باشد تا بتواند با تاندربرد رقابت کند. اولدزموبیل هم یکی از همین برندها بود. اما به‌جای ساخت یک خودروی لوکس کلیشه‌ای، این شرکت تصمیم گرفت مسیر متفاوتی برود. چقدر متفاوت؟ آن‌قدر که تعریف رایج از یک خودروی لوکس بزرگ آمریکایی را کاملاً وارونه کرد.

اولدزموبیل ترونادو نسل اول (۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰)؛ ترکیب موتور بیگ‌بلاک با محرک چرخ‌های جلو

با نگاهی به نسل اول اولدزموبیل ترونادو، از همان نگاه اول می‌شود فهمید که این خودرو با بقیه محصولات هم‌عصر خود فرق دارد. طراحی خاص آن تنها بخش کوچکی از عجیب‌بودنش است. زیر پوسته، این خودرو یکی از غیرمعمول‌ترین لوکس‌های بیگ‌بلاک دهه ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رود؛ به یک دلیل ساده: این خودرو دیفرانسیل جلو (front-wheel drive) دارد.

این سامانه محرک جلو در واقع مهندسی بسیار دقیقی داشت و توانسته بود در فضای موتوری‌ای جا بگیرد که از خودروهای دیفرانسیل عقب هم‌عصر خود بزرگ‌تر نبود.

نسل اول ترونادو در طول عمر تولیدش دو گزینه موتوری داشت که هر دو نسخه‌ای از موتور V8 موسوم به «راکت» اولدزموبیل بودند. نسخه کوچک‌تر ۴۲۵ اینچ‌مکعبی بود و ۳۸۵ اسب‌بخار قدرت و ۴۷۵ پوند-فوت گشتاور تولید می‌کرد؛ این موتور روی خودروهای تولیدی سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ نصب می‌شد. خودروهای تولیدی سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ نسخه بزرگ‌تر ۴۵۵ اینچ‌مکعبی را دریافت می‌کردند که ۳۷۵ اسب‌بخار و ۵۱۰ پوند-فوت گشتاور تولید می‌کرد. اگر کد آپشن W-۳۴ هم سفارش داده می‌شد، همان موتور ۴۵۵ به یک هیولای پرقدرت با ۴۰۰ اسب‌بخار و ۵۰۰ پوند-فوت گشتاور تبدیل می‌شد. همین نسخه W-۳۴ بود که مرزهای ماسل‌کارهای آمریکایی آن دوران را جابه‌جا کرد، بدون آنکه از چیدمان دیفرانسیل جلو فاصله بگیرد؛ همین موضوع آن را به قدرتمندترین خودروی دیفرانسیل جلوی تولیدشده تا آن زمان تبدیل کرد

دیفرانسیل جلو، در واقع تصمیمی منطقی بود

شاید در نگاه اول کمی دیوانه‌وار به‌نظر برسد که خودرویی با عملکردی در حد ماسل‌کارهای واقعی، دیفرانسیل جلو داشته باشد؛ به‌خصوص با در نظر گرفتن اینکه خودروهای دیفرانسیل جلو در قدرت‌های بالا معمولاً دچار پدیده تورک استیر (torque steer) می‌شوند. اما به‌نظر می‌رسد این مشکل هیچ‌گاه گریبان نسل اول ترونادو را نگرفت. در واقع، چیدمان دیفرانسیل جلوی این خودرو به‌خاطر رانندگی روانش بسیار مورد تحسین قرار گرفته است. دیفرانسیل جلو به این خودروی لوکس و بزرگ، چسبندگی عالی و پایداری قابل توجهی در سرعت بالا بخشید؛ دو ویژگی‌ای که برتری محسوسی نسبت به رقبای متعارف و دیفرانسیل عقبش به آن می‌داد.

چیدمان دیفرانسیل جلو در نسل‌های بعدی ترونادو هم حفظ شد

همان‌طور که احتمالاً حدس زده‌اید، سامانه دیفرانسیل جلوی ترونادو به‌خوبی جواب داد. آن‌قدر خوب که اولدزموبیل این چیدمان را برای تمام نسل‌های بعدی این مدل هم حفظ کرد. جالب اینجاست که نمونه‌های اولیه نسل دوم ترونادو هم همان موتور ۴۵۵ را داشتند؛ همین موضوع آن را به یکی از آخرین لوکس‌های واقعی بیگ‌بلاک آمریکا تبدیل کرد.

این پیشرانه آن‌قدر قابل‌اعتماد بود که در ون‌های مسافرتی سنگین هم استفاده شد

این سامانه دیفرانسیل جلو تنها برای خودروهای لوکس مناسب نبود. کارآمدی‌اش آن‌قدر زیاد بود که جنرال موتورز آن را برای یکی از جسورانه‌ترین پروژه‌های خود قرض گرفت: ون مسافرتی GMC که از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ تولید می‌شد. این ون از مجموعه پیشرانه نسل دوم ترونادو، از جمله همان موتور ۴۵۵ نسخه‌های اولیه، به‌طور کامل استفاده می‌کرد. استفاده از پیشرانه ترونادو در واقع با فلسفه طراحی این ون مسافرتی هم‌خوانی داشت، چون قرار بود گزینه‌ای لوکس برای مشتریان سطح بالا باشد.

این ون بزرگ در نهایت به یکی از عجیب‌ترین خودروهایی تبدیل شد که جنرال موتورز تا آن زمان ساخته بود. با اینکه از نظر تجاری شکست خورد، اما در میان علاقه‌مندان به‌خاطر منحصربه‌فرد بودنش طرفداران پروپاقرصی پیدا کرده است

این نسل اولیه ترونادو را می‌توان با قیمت‌هایی مناسب خرید

بسیاری از خودروهایی که در عصر طلایی صنعت خودروی آمریکا تولید شدند، امروز به اشیای کلکسیونی بسیار باارزشی تبدیل شده‌اند. اما این موضوع درباره اولدزموبیل ترونادو صدق نمی‌کند. با وجود پیشگام بودن از نظر مهندسی، این خودرو معمولاً در سایه سایر خودروهای لوکس شخصی متعارف‌تر قرار گرفته است. به همین دلیل، نمونه‌های اولیه ترونادو هنوز هم اغلب با قیمت‌های مناسبی به فروش می‌رسند. میانگین ارزش نسل اول ترونادو در بازار دست دوم در حال حاضر حدود ۱۹٬۴۸۶ دلار است. یک نمونه سال ۱۹۶۹ در حراجی مکوم در سال ۲۰۲۶ در کیسیمی، تنها با ۸٬۸۰۰ دلار به فروش رفت.

با این حال، بهترین نمونه‌ها به قیمت‌های بالاتری هم می‌رسند. یک نمونه سال ۱۹۶۶ در وضعیت بی‌نقص، در سال ۲۰۲۳ به قیمت ۴۹٬۰۰۰ دلار فروخته شد، در حالی که دو نمونه سال ۱۹۷۰ در سال ۲۰۲۲ به ترتیب با قیمت‌های ۴۱٬۰۰۰ و ۴۱٬۵۰۰ دلار به فروش رسیدند. اگر همیشه دلتان می‌خواسته صاحب یکی از نمونه‌های اولیه ترونادو شوید، شاید حالا زمان مناسبی برای خرید، پیش از افزایش بیشتر قیمت‌ها باشد.