دراماتیک‌ترین بازگشت‌های قهرمانی رانندگان در F1

آیا بعد از پیروزی‌های خیره‌کننده مکس ورشتپن (Max Verstappen) در مونزا و باکو، بازگشتی به قهرمانی در راه است؟ در حالی که منتظر پاسخ این سوال باید بمانیم، در این مطلب به بررسی برخی از مبارزات دراماتیک قهرمانی در سال‌های گذشته می‌پردازیم.

۱۹۷۶ – جیمز هانت (James Hunt)

به گزارش آخرین خودرو، فصل ۱۹۷۶ شاید یکی از شناخته‌شده‌ترین فصل‌های تاریخ F1 باشد زیرا که شاهد نبرد قهرمانی شناخته شده‌ای بین جیمز هانت و نیکی لائودا بودیم. در حالی که لائودا در مراحل اولیه فصل با ۲۳ امتیاز اختلاف نسبت به هانت به نظر می‌رسید بخت اصلی قهرمانی باشد اما اوضاع زمانی تغییر کرد که راننده اتریشی در یک تصادف وحشتناک در نور برگ‌ رینگ دچار سوختگی‌های جدی شد.

پس از بهبودی قابل توجه و پس از دو ماه بعد و در حالی که چهار مسابقه تا پایان آن فصل باقی مانده بود، لائودا با سه امتیاز اختلاف نسبت به هانت، وارد آخرین مسابقه فصل در ژاپن (Fuji) شد اما وقتی باران شدید در فوجی باعث شد لائودا تصمیم به کناره‌گیری از این رویداد بگیرد، مقام سومی هانت برای او کافی بود تا اولین و تنها قهرمانی جهان خود را به دست آورد.

۱۹۸۲ – ککه روزبرگ (Keke Rosberg)

با گذشت کمی بیش از دو سوم از فصل فرمول یک سال ۱۹۸۲، ککه روزبرگ با ۲۳ امتیاز در جایگاه پنجم جدول قهرمانی قرار داشت و دیدیه پیرونی (Didier Pironi) با ۳۹ امتیاز پیشتاز بود. پیرونی و نزدیک‌ترین رقبایش، هر کدام دو پیروزی کسب کرده بودند اما روزبرگ هنوز به پیروزی نرسیده بود.

با این حال، وقتی پیرونی در تصادفی در گرندپری آلمان دچار مصدومیت شد که در نهایت به دوران حرفه‌ای او در F1 پایان داد، روزبرگ خود را در آستانه نبرد قهرمانی یافت. او که با ۹ امتیاز برتری نسبت به نزدیک‌ترین رقیبش وارد آخرین مسابقه فصل شد. در حالی که رقیبش یعنی واتسون (Watson) این مسابقه را در جایگاه دوم به پایان رساند، تنها پنج امتیاز روزبرگ کافی بود که این راننده فنلاندی تنها عنوان قهرمانی خود را بدست بیاورد.

۲۰۰۷ – کیمی رایکونن (Kimi Raikkonen)

یکی از خاطره‌ انگیزترین بازگشت‌های قهرمانی در سال ۲۰۰۷ رخ داد، فصلی مشهور که به خاطر رقابت درون تیمی پرتنش در  تیم مک‌لارن بین لوئیس همیلتون تازه‌کار و فرناندو آلونسو (قهرمان دو دوره جهان)، شناخته می‌شود. همیلتون با ۸۴ امتیاز در پنج دور مانده به پایان مسابقات، پنج امتیاز بیشتر از آلونسو و ۱۵ امتیاز بیشتر از فیلیپه ماسا، در صدر جدول رده‌بندی قرار داشت و کیمی رایکونن با ۶۸ امتیاز در جایگاه چهارم قرار داشت.

در حالی که یک پیروزی دیگر در مسابقه بلژیک به رایکونن کمک کرد تا او نیز به قهرمانی نزدیک شود، همیلتون و آلونسو همچنان با دو مسابقه مانده به پایان مسابقه، پیشتاز بودند. اما وقتی همیلتون در دور ماقبل آخر در چین برای اولین بار از مسابقات فرمول یک در آن فصل کنار رفت، رایکونن پیروزی را به دست آورد و خود را تنها هفت امتیاز از همیلتون در رقابت قهرمانی عقب‌تر قرار داد. کیمی که به مرد یخی (The Iceman) معروف است، در گرندپری برزیل پیروز شد و آلونسو و همیلتون به ترتیب در جایگاه سوم و هفتم قرار گرفتند. این امر رایکونن را قادر ساخت تا تنها با یک امتیاز اختلاف نسبت به زوج مک‌لارن، قهرمانی را از آن خود کند.

۲۰۱۲ – سباستین فتل (Sebastian Vettel)

مردی که همه چیز را در مورد بازگشت به عناوین قهرمانی می‌داند، سباستین فتل است که اولین قهرمانی‌اش را در سال ۲۰۱۰ به دست آورد اما از نظر بازگشت به سبکی دراماتیک، فصل ۲۰۱۲ به طور ویژه‌ای به یاد ماندنی است. شروع پرماجرای این فصل، شاهد پیروزی یک راننده متفاوت در هر یک از هفت مسابقه ابتدایی بود که یکی از آنها توسط فتل به دست آمد.

در همین حال، آلونسو در ادامه مسابقات به صدر جدول قهرمانی رسید و با هشت مسابقه باقیمانده، ۱۶۴ امتیاز در مقابل ۱۴۰ امتیاز فتل کسب کرده بود. این راننده آلمانی سپس با شروع چهار برد متوالی در بخش پایانی فصل، چالش خود را تقویت کرد، به این معنی که او با ۱۳ امتیاز اختلاف نسبت به آلونسو، به آخرین مسابقه فصل یعنی برزیل راه یافت. اما فتل پس از برخورد با برونو سنا (Bruno Senna) در دور اول، به انتهای مسابقه سقوط کرد ولی با وجود آسیب دیدن ماشینش و تحمل یک توقف طولانی در پیت استاپ در بحبوحه بارش باران، راننده ردبول در جایگاه ششم قرار گرفت که برای پیشی گرفتن از آلونسو و کسب عنوان قهرمانی فصل با سه امتیاز اختلاف کافی بود.

۲۰۱۴ – لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton)

اگرچه ممکن است از نظر اعداد و ارقام، بزرگترین بازگشت نباشد اما نبرد برای قهرمانی سال ۲۰۱۴ قابل توجه است؛ این سال علاوه بر اینکه شاهد یک تغییر چشمگیر از همیلتون بودیم، اولین سالی بود که به یک رقابت شدید درون تیمی بین این راننده بریتانیایی و هم‌تیمی‌اش در تیم مرسدس نیکو روزبرگ (Nico Rosberg) وجود داشت. همیلتون در ابتدای فصل بهتر بود و چهار مسابقه از پنج مسابقه ابتدایی را برنده شده بود اما روزبرگ با پیروزی در موناکو، شتاب گرفت و پیشتازی در قهرمانی را به دست آورد. از آنجا به بعد، همیلتون از هم‌تیمی خود عقب افتاد.

وقتی فصل وارد تعطیلات تابستانی خود شد، روزبرگ با ۱۱ امتیاز اختلاف، پیشتاز بود. در حالی که دنیل ریکاردو (Daniel Ricciardo) با از سرگیری مسابقات در اسپا پیروز شد، همیلتون با پیروزی در شش مسابقه از هفت گرندپری باقی مانده، تجدید حیات چشمگیری را آغاز کرد. روزبرگ تا پایان فصل در ابوظبی، همچنان مدعی قهرمانی بود اما مشکلات مربوط به ماشینش باعث شد رتبه‌اش به رتبه نهایی چهاردهم آن مسابقه سقوط کند، در حالی که همیلتون با پیروزی در ابوظبی، دومین قهرمانی جهان خود را تثبیت کرد.