اتمام مسابقات فرمول یک با کمترین اختلاف زمانی ممکن

فراری در فصل ۲۰۰۲ سلطه کاملی بر مسابقات داشت اما در ششمین مرحله از فصل، دست به اجرای دستورات تیمی زد که در زمره بحث‌ برانگیز ترین تصمیمات تاریخ این ورزش قرار گرفتند.

۱۰. گرندپری اتریش ۲۰۰۲ – ۰٫۱۸۲ ثانیه

به گزارش آخرین خودرو، روبنس باریکلو پیشتازِ مسابقه و جلوتر از میشائیل شوماخر بود و برای دومین سال پیاپی، به او دستور داده شد که راه را برای پیش‌ افتادنِ رهبر تیم باز کند. اما تفاوت اینجا بود که در سال ۲۰۰۱ این دستور برای کسب جایگاه دوم صادر شده بود، در حالی که در سال ۲۰۰۲ موضوع بر سر پیروزی در مسابقه بود. باریکلو هنگام خروج از آخرین پیچ این کار را انجام داد و بدین ترتیب هر دو راننده با سرعتی بسیار پایین از خط پایان گذشتند، در حالی که اختلاف زمانی آن‌ها تنها ۰٫۱۸۲ ثانیه و به نفع شوماخر بود.

۹. گرندپری استرالیا ۲۰۲۳ – ۰٫۱۷۹ ثانیه

مسابقه استرالیا در سال ۲۰۲۳ رقابتی پرهرج‌ومرج بود که با تعداد بی‌سابقه‌ای از پرچم‌های قرمز و چندین شروعِ همراه شد. آخرین مورد از این شروع‌ها به آشوب و تصادف‌های بیشتری دامن زد و جریان مسابقه بار دیگر متوقف شد؛ از آنجا که دیگر دوری برای رقابت باقی نمانده بود، رانندگان پس از دریافت فرمان شروع مجدد، بلافاصله با پرچم شطرنجی پایان مسابقه مواجه شدند. بدین ترتیب، مکس فرستپن که در بخش عمده مسابقه پیشتاز بود، از خط پایان گذشت و لوئیس همیلتون پشت سر او قرار گرفت، بی‌آنکه مجالی برای سبقت‌گیری وجود داشته باشد. اختلاف زمانی میان این دو راننده ۰٫۱۷۹ ثانیه ثبت شد.

۸. گرندپری کانادا ۲۰۰۰ – ۰٫۱۷۴ ثانیه

این دومین باری است که نام مایکل شوماخر و روبنس باریکلو در این فهرست دیده می‌شود (و باید گفت که آخرین بار هم نخواهد بود). شوماخر در مسابقه‌ای که شرایط پیست آن ترکیبی از خشک و مرطوب بود، پیشتازِ باریکلو حرکت می‌کرد اما در مراحل پایانی و در شرایطی که پیست به‌تدریج بسیار دشوار و لغزنده می‌شد، خودروی فراری او دچار مشکل ترمز شد. از آنجا که او در دور قبل (گرندپری موناکو) از مسابقه کنار رفته بود، عبور از خط پایان برایش اولویت داشت. شوماخر توانست در دورهای آخر کمی از سرعت خود بکاهد و با احتیاط خودرو را به خط پایان برساند. باریکلو نیز که در آن زمان همچنان در پی کسب نخستین پیروزی خود بود، بی‌هیچ دردسری پشت سر او حرکت کرد و در جایگاه دوم از خط پایان گذشت.

۷. گرندپری فرانسه ۱۹۶۱ – ۰٫۱ ثانیه

در اوایل دهه ۱۹۶۰، دقت ثبت زمان تنها تا یک رقم اعشار بود؛ همین اختلافِ ناچیز، فاصله میان جانکارلو باگتی و دن گرنی را پس از ۵۲ دور رقابت در پیست پرسرعت فرانسه تعیین کرد. سایر رقبا از گردونه مسابقه خارج شدند و نبرد اصلی میان باگتی و گرنی شکل گرفت؛ در نهایت، باگتی موفق شد در مسیر مستقیمِ منتهی به خط پایان، از گرنی پیشی بگیرد.

۶. گرندپری فرانسه ۱۹۵۴ – ۰٫۱ ثانیه

اولین حضور مرسدس در فرمول ۱ تنها ۱۲ گرندپری در دهه ۱۹۵۰ طول کشید اما با این حال دوران بسیار موفقی بود زیرا آنها در ۹ مسابقه پیروز شدند. بدنه ساده برای ماشین جدید و برای مسیرهای مستقیم پرسرعت فراسنه نصب شد و مرسدس بر مسابقات مسلط شد. دستورات تیمی اعمال شد و خوان مانوئل فانجیو ، کارل کلینگ را برای ۱-۲ رهبری کرد. آنها تنها رانندگانی بودند که مسابقه را در دور پیشتازی به پایان رساندند.

۵. گرندپری ایتالیا ۱۹۶۹ – ۰٫۰۸ ثانیه

اولین حضور از دو حضور مونزا در این لیست، که شاید با توجه به شهرت این پیست پرسرعت به خاطر نبردهای لغزشی‌اش، تعجب‌آور نباشد.  رقابت سال ۱۹۶۹ یک مسابقه کلاسیک تمام دوران بود زیرا چهار راننده برای صدرنشینی می‌جنگیدند و یوخن ریندت با اختلاف ۰٫۰۸ ثانیه از استوارت سبقت گرفت و در نهایت پیروز مسابقه شد.

۴. گرندپری اتریش ۱۹۸۲ – ۰٫۰۵ ثانیه

آلن پروست در پیست اتریش تقریباً نیم دقیقه از حریف جلوتر بود اما در حالی که پنج دور از ۵۲ دور باقی مانده بود، رنوی او با آتش و دود مواجه شد. این موضوع باعث شد آنجلیس و روزبرگ در خط مقدم مسابقه قرار بگیرند زیرا هر دو به دنبال اولین بردهای خود بودند که آنجلیس در نهایت برتری خود را حفظ کرد اما تنها با فاصله نصف طول یک ماشین و برنده مسابقه شد.

۳. گرندپری اسپانیا ۱۹۸۶ – ۰٫۰۱۴ ثانیه

اسپانیا پس از پنج سال غیبت به تقویم فرمول یک بازگشت و این اولین حضورش در خرز بود. آلن پروست، نایجل منسل و آیرتون سنا برای کسب قهرمانی مبارزه کردند و یک مسابقه کلاسیک برگزار کردند و سنا پس از اینکه منسل برای لاستیک‌های جدید به گاراژ رفت، پیشتاز شد. در طول دورهای پایانی، منسل به عقب لوتوس سنا نزدیک شد، اما این راننده برزیلی به طور طبیعی ماشین خود را تا حد امکان فاصله داد و موفق شد با اختلاف تنها ۰٫۰۱۴ ثانیه به مسیر خود ادامه دهد و فاتح مسابقه شود.

۲. گرندپری ایالات متحده ۲۰۰۲ – ۰٫۰۱۱ ثانیه

زمانی که فرمول یک در سال ۲۰۰۲ به پیست ایندیاناپولیس رسید، مایکل شوماخر مدت‌ها بود که پنجمین عنوان قهرمانی رانندگان خود و فراری نیز عنوان قهرمانی سازندگان را قطعی کرده بودند و جای تعجب نبود که خودروهای F2002 بار دیگر برتر از سایر رقبا ظاهر شدند. شوماخر کنترل مسابقه را در دست داشت، اما در دور آخر سرعت خود را کم کرد تا پایانی شانه‌به‌شانه را رقم بزند. پس از لحظاتی تردید و بلاتکلیفی – در حالی که رانندگان به یکدیگر اشاره می‌کردند و سعی داشتند وضعیت را دریابند – سرانجام اعلام شد که روبنس باریکلو با اختلاف ۰٫۰۱۱ ثانیه پیش افتاده و پیروز شده است.

۱. گرندپری ایتالیا ۱۹۷۱ – ۰٫۰۱ ثانیه

مسابقه مونزا در سال ۱۹۷۱ مسابقه‌ای بود که تعدادی از خودروهای محبوب قبل از مسابقه در مراحل اولیه کنار رفتند و متعاقباً مسابقه به نبردی میان رانندگان مختلف تبدیل شد. پنج خودرو در دور آخر در یک خط مستقیم حرکت کردند و هنگام رسیدن به Parabolica به شدت با هم برخورد می‌کردند و پیتر گتین بود که در خط مقدم ظاهر شد. پترسون، گتین را به چالش کشید و آنها شانه به شانه از خط عبور کردند اما با اختلاف ناچیزی گتین پیروز شد.