قویترین زوج های تیم مک لارن (بخش اول)

همزمان با ثبت رکورد 1000مین مسابقه تیم مکلارن در F1، در این مطلب و نوشتار بعدی نگاهی به برخی از بهترین زوجهای راننده آنها در طول این سالها میاندازیم.
نیکی لائودا و آلن پروست
به گزارش آخرین خودرو، نوریس و پیاستری قهرمانی تیمها را در سال ۲۰۲۵ با شکوه به دست آوردند و دستاورد نیکی لائودا (Niki Lauda) و آلن پروست (Alain Prost) را، اولین رانندگانی که در دهه ۱۹۸۰ دو عنوان قهرمانی متوالی را برای تیم کسب کردند، تکرار کردند. پروست در سال ۱۹۸۴ که به مکلارن پیوست و با لائودا، قهرمان دو دوره جهان در آن زمان، همبازی شد. این پروست بود که در مسابقه افتتاحیه فصل در برزیل پیروز شد و آغازگر مبارزاتی بود که این تیم را در ۱۲ از ۱۶ گرندپری به پیروزی رساند. در حالی که پروست در مقایسه با پنج گرندپری لائودا، هفت بار برنده شد، لائودا در نهایت تنها با نیم امتیاز اختلاف نسبت به همتیمی خود عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. اما راننده فرانسوی برای رسیدن به این موفقیت زیاد منتظر نماند و لائودا را در سال ۱۹۸۵ شکست داد و راننده اتریشی در پایان فصل از این ورزش خداحافظی کرد.

میکا هاکینن و دیوید کولتارد
یکی از زوجهایی که با وجود موفقیت در قهرمانی رانندگان، از کسب عناوین قهرمانی متوالی تیمی بازماندند، میکا هایکنن (Mika Hakkinen) و دیوید کولتارد (David Coulthard) بودند که بین سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در کنار یکدیگر در مکلارن مسابقه دادند. در طول این شش سال، این همکاری روی هم رفته ۳۰ برد، از جمله ۱۳ مقام اول تا دوم، و همچنین ۳۳ مقام اول تا سوم را به دست آورد. با این حال، اگرچه این دو نفر نیروی قدرتمندی بودند، اما در نهایت مایکل شوماخر از فراری رقیب اصلی هایکنن برای کسب عنوان قهرمانی در سال ۱۹۹۸ شد. البته این راننده فنلاندی پیروز شد و مکلارن هر دو قهرمانی را در آن فصل از آن خود کرد، در حالی که او در سال ۱۹۹۹ با اختلاف کمی ادی ایروین از اسکودریا را شکست داد و برای دومین بار قهرمان رانندگان شد. اگرچه میکا و کولتارد در سالهای بعد – با شروع دوران سلطه فراری – عنوان دیگری به خانه نیاوردند اما آنها تضمین کردند که مکلارن همچنان نزدیکترین رقیب این تیم ایتالیایی باقی بماند.

کیمی رایکونن و خوئن پابلو مونتویا
پس از آنکه میکا در پایان سال ۲۰۰۱ تصمیم به ترک F1 گرفت، یک راننده فنلاندی دیگر به نام کیمی رایکونن (Kimi Raikkonen) به تیم پیوست. اما با توجه به اینکه مکلارن در مقایسه با فراریِ بلندپرواز، تقلا میکرد – و در سال ۲۰۰۴ به مقام پنجم سقوط کرد – موفقیت در کسب عنوان قهرمانی دوباره از تیم دور شد. با این حال، در بحبوحه معرفی مقررات فنی جدید، به نظر میرسید که تیم در سال ۲۰۰۵ در فرمی احیا شده قرار دارد، فصلی که در آن، پس از انتقال کولتارد به ردبول، از خوئن پابلو مونتویا (Juan Pablo Montoya) به عنوان همتیمی رایکونن استقبال شد. این دو نفر روی هم رفته ۱۰ پیروزی کسب کردند، دو پیروزی بیشتر از رقیب خود، رنو، در رقابت قهرمانی که تنها باخت آنها به این تیم فرانسوی بود. اوضاع در سال ۲۰۰۶ چالشبرانگیزتر شد، سالی که مونتویا در اواسط فصل از تیم جدا شد در حالی که رایکونن برای سال ۲۰۰۷ با فراری قرارداد امضا کرد و شرایط متفاوتی را تجربه کرد.

فرناندو آلونسو و لوئیس همیلتون
پس از پایان دوران رایکونن و مونتویا، مکلارن برای سال ۲۰۰۷ حرکت جسورانهای انجام داد و فرناندو آلونسو (Fernando Alonso) قهرمان جهان را از رنو به خدمت گرفت تا با یک راننده تازهکار به نام لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton) جفت شود. آنچه در ادامه آمد، فصلی بهیادماندنی بود که در آن هر دو راننده در کنار فراری رایکونن برای قهرمانی جهان میجنگیدند و در این مسیر، رقابت درون تیمی به طور فزایندهای پرتنشی در این تیم در جریان بود. آلونسو و همیلتون هر دو با یک امتیاز اختلاف، عنوان قهرمانی را به رایکونن واگذار کردند و همکاری بین آنها تنها پس از یک فصل به پایان رسید و آلونسو در اوایل فصل از تیم جدا شد تا برای سال ۲۰۰۸ به رنو بازگردد – سالی که در آن همیلتون برای اولین بار قهرمان جهان شد.
بزرگترین تهدید برای دفاع از عنوان قهرمانی آنتونلی در سال ۲۰۲۷
ماموریت غیرممکن تیم مرسدس برای سال ۲۰۲۷
نظر منفی راننده تیم ردبول درباره مسابقه آزادانه درون تیمی
مشکل باتری چند باره راننده استون مارتین




