مسابقه شماره ۱۴؛ پیروزی جکی استوارت در مه غلیظ نوربرگ‌رینگ – گرندپری آلمان ۱۹۶۸

در ادامه سری مطالب از معرفی ۲۵ مسابقه برتر تاریخ ۷۵ ساله F1 همانطور که وعده کرده بودیم تا هر هفته یک مسابقه را معرفی کنیم، در این مطلب به مسابقه سال ۱۹۶۸ آلمان خواهیم رفت؛ باران، ابر متراکم و مه غلیظ تنها آغاز ماجرا در نوربرگ‌رینگ (Nurburgring) ۱۹۶۸ بود زیرا جکی استوارت (Jackie Stewart) با رانندگی در آب و هوای بارانی و مه بسیار غلیظ و در میانه‌ تراژدی‌های فراوان آن سال، برنده‌ گرندپری آلمان شد.

به گزارش آخرین خودرو، این مسابقه‌ هرگز نباید اتفاق می‌افتاد؛ از دیدگاه ایمنی امروز، تصور اینکه واقعاً چنین اتفاقی افتاده باشد، تقریباً غیرممکن است ولی در نوربرگ‌رینگ ۱۹۶۸ این مسابقه انجام شد! در آن دهه و سال‌ها، خودروهای F1 هنوز شاسی‌های مونوکوک ساخته شده از آلومینیوم crushable داشتند که عملاً هرگونه محافظت واقعی را خنثی می‌کرد و کمربند و کلاه ایمنی تمام‌ صورت در مراحل ابتدایی خود بودند در نتیجه بسیاری از تجهیزات! از جمله اولویت‌های ایمنی، بسیار متفاوت و ساده بودند. فصل ۱۹۶۸، فصل تراژدی‌های بزرگی بود؛ زمانی که مجموعه‌ای از حوادث هولناک، مسابقات اتومبیل‌رانی را تا مغز استخوان تکان داد و زمینه را برای گرندپری آلمان فراهم کرد و البته بدون شک بهترین دوران جکی استوارت (قهرمان سه دوره جهان) نیز بود.

تصادف خیره‌کننده‌ای در مسابقه فرمول ۲ در هوکنهایم، در ۷ آوریل رخ داد که در آن جیم کلارک (Jim Clark) با لوتوس ۴۸ کشته شد. فوت او تأثیر مخربی بر این ورزش در سراسر جهان گذاشت، به طوری که رانندگان حرفه‌ای برتر در هر قاره از خود یک سؤال ترسناک می‌پرسیدند: اگر این اتفاق برای مردی با استعدادی عظیم مانند این اسکاتلندی آرام، که رهبر و معیار بی‌چون و چرای آنها بود، رخ دهد، بقیه ما چه شانسی داریم؟ جکی استوارت می‌گوید: «این حادثه معادل بمب اتم در فرمول یک بود.»

اما این حادثه تنها آغاز غم و اندوه بود. مایک اسپنس (Mike Spence) که به یک مدعی واقعی برای پیروزی در موتور جدید BRM V12 تبدیل شده بود، به تیم لوتوس قرض داده شد تا موتور توربینی لوتوس ۵۶ را براند. در هفتم می ۱۹۶۸ میلادی و در جریان آزمایش‌های فنی، اسپنس سرعت بالایی را نشان داد اما بعداً یک اشتباه کوچک او را به دیواره بتنی کوبید و چرخ جلوی سمت راست به عقب برگشت و به سرش برخورد کرد و او نیز کشته شد.

در ۸ ژوئن ۱۹۶۸، لودوویکو اسکارفیوتی (Lodovico Scarfiotti) ایتالیایی، فرزند خانواده‌ای که فیات را تأسیس کرده بودند و عضوی از تیم فرمول یک کوپر بود، با پورشه ۹۱۰ خود در آلمان تصادف کرد و بر اثر جراحات وارده جان باخت. در ۷ ژوئیه همان سال و در مسابقات گرندپری فرانسه، جو شلسر (Jo Schlesser)، راننده فرمول دو که اولین شانس رانندگی خود را در پیست مسابقه به دست آورده بود، در یک تصادف آتشین در بخش سراشیبی سریع از پیست درگذشت.

شرایط وحشتناک گرندپری ۱۹۶۸

گرندپری آلمان هشتمین گرندپری از ۱۲ گرندپری فصل بود و قرار بود در پیست معروف نوربرگ‌رینگ، چالش‌برانگیزترین پیست جهان با ۱۴.۱ مایل جاده‌های پرپیچ‌وخم، سربالایی و سرپایینی و خودروهای humpbacks برگزار شود. این پیست که هرگز برای افراد ترسو مناسب نبود، قهرمانان واقعی را از پسران! جدا می‌کرد و اغلب به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن و سلسله‌ای تاریک از تصادفات مرگبار، پیشینه‌ بسیار شومی داشت. با این حس شوم و تصادفات مرگبار مکرر در آن سال، آب و هوا نیز در آن آخر هقته بسیار ترسناک بود. ابر متراکم، باران شدید و مه غلیظ، شرایط خطرناکی را ایجاد کرده بود.

جکی استوارت از تیم ماترا-کاسورث (Matra-Cosworth) در جایگاه ششم مسابقه را start می‌زد اما شرایط در صبح یکشنبه همچنان وحشتناک بود او به بررسی شرایط ایمنی پیست پرداخت؛ این راننده اسکاتلندی یک مبارز پرشور برای افزایش ایمنی بود و پس از مرگ کلارک تلاش‌هایش را دو برابر کرده بود.

بنابراین برای گرم کردن در آن روز در مه و با آب و هوای خیلی بد، جکی اندکی ترس و شک داشت. البته مسابقه را شروع کرد اما با احتیاط کامل. ولی او که در جایگاه ششم قرار داشت، همچنان معتقد بود هر کاری که می‌توان برای افزایش ایمنی در مسابقات اتومبیلرانی انجام داد، باید انجام شود.

استوارت گذشته را به خواب می‌سپرد!

استوارت می‌دانست که اگر می‌خواهد از دیوارهای وحشتناک و کورکننده‌ پاشش آب از ماشین‌های دیگر اجتناب کند، یک شروع قوی ضروری است. در پیچ اول، او در جایگاه سوم پشت سر هیل (Hill) و آمون (Amon) قرار داشت اما از مزیت لاستیک‌های دانلوپ (Dunlops) با شیارهای برش‌خورده‌ دستی برای کمک به هدایت هرچه بیشتر آب استفاده می‌کرد. در پیچ شیب‌دار Karussell، او پیشتاز بود و تقریباً به معنای واقعی کلمه هیچ‌کس نمی‌دید که به کدام سمت می‌رود.

او بی‌رحمانه رانندگی می‌کرد تا تمام نگرانی‌های ایمنی را فراموش کند و روی رانندگی مسابقه‌ی زندگی‌اش تمرکز کرد؛ دقتش خارق‌العاده بود و توانایی‌اش در هدایت بی‌عیب و نقص ماشین آبی مسابقه‌ای فرانسوی‌اش در تاریکی مطلق، شاهکاری بی‌بدیل بود.

 در ۲ ساعت و ۱۹ دقیقه و ۳.۲ ثانیه بعدی، او از اشتباهات جدی اجتناب کرد اگرچه وقتی در دور دهم به پیچ Karussell نزدیک شد، برای مارشال ترس ایجاد کرد و به دلیل چسبندگی دریچه گاز و نوسان فشار روغن، نگرانی‌هایی وجود داشت اما او ۱۴ دور را سریع‌تر از هیل که از یک spin نجات یافته بود، طی کرد و برنده مسابقه مه غلیظ آلمان شد!

پس چقدر مناسب است که اگر چنین مسابقه‌ای قرار است برگزار شود، باید توسط مردی برنده شود که با درخواست‌های بی‌وقفه‌اش برای ایمنی، خود را در برخی محافل بسیار منفور کرده بود اما در آن روز خارق‌العاده در ماه آگوست و در آن فصل سرشار از تراژدی، با نمایش شجاعت و استعداد محض نشان ‌داد که یک مسابقه‌دهنده متعهد چه چیزی می‌تواند به دست آورد و انتقادات دیگران را چگونه مدیریت کند.