۱۰ سازنده پیشرانه با بیشترین پیروزی در تاریخ فرمول یک (بخش دوم)

در ادامه مطلب ۱۰ سازنده برتر موتور فرمول یک، در این مطلب نیز سازندگان نام آشنای دیگری معرفی شده اند که بیشترین پیروزی را در تاریخ فرمول یک طی ۷۶ سال گذشته کسب کرده‌اند.

۶. کاونتری کلایمکس– ۴۰ پیروزی

به گزارش آخرین خودرو، کاونتری کلایمکس (Coventry Climax) از اوایل قرن بیستم به تولید موتور می‌پرداخت اما حضور این موتورها در خودروهای مسابقه‌ای تا دهه ۱۹۵۰ محقق نشد. اگرچه نخستین پیروزی این شرکت در گرندپری آرژانتین (۱۹۵۸) به ارمغان آورده شد اما آشکار بود که موتور استاندارد ۲ لیتری آن‌ها قدرت کافی برای رقابت مداوم با رقبا را ندارد. اوضاع در سال ۱۹۵۹ تغییر کرد؛ زمانی که نسخه ۲.۵ لیتری این موتور، جک برابهام را به افتخار قهرمانی جهان رساند. این موتور همچنین در شاسی‌های تیم‌های لوتوس، کوپر، برابهام و لولا عملکردی درخشان داشت و بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۵، ۴۰ پیروزی در مسابقات کسب کرد. این موتور با شکوه و افتخار صحنه را ترک کرد زیرا که جیم کلارک در گرندپری آلمان در سال ۱۹۶۵، عنوان قهرمانی را از آن خود کرد و کاونتری کلایمکس هم‌زمان با معرفی قوانین موتورهای ۳ لیتری، از دنیای ورزش‌های موتوری کناره‌گیری کرد.

۷. ردبول هوندا– ۳۸ پیروزی

قهرمانی بحث برانگیز در بخش رانندگان در سال ۲۰۲۱، هم‌زمان با خروج هوندا از فرمول یک بود؛ با این حال، آن‌ها به تیم ردبول کمک کردند تا فرآیند گذار به سمت تولید موتور اختصاصی خود با نام ردبول پاورترینز (Red Bull Powertrains) را طی کند. در همین راستا، توافق‌نامه‌ای جدید امضا شد که به موجب آن، تیم ردبول تا پایان فصل ۲۰۲۵ مالکیت معنوی موتورRBPT  را در اختیار گرفت و شرکت هوندا نیز در صورت نیاز، پشتیبانی‌های لازم را ارائه می‌داد. این همکاری به یکی از مقتدرانه‌ترین دوران‌های اخیر منجر شد؛ به‌طوری که ردبول در سال ۲۰۲۳، با کسب ۸۶۰ امتیاز، در تمامی مسابقات به جز یکی، پیروز شد. اگرچه سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ به اندازه سال‌های پیشین پربار نبودند اما در نهایت مجموع پیروزی‌ها به عدد ۳۸ رسید و این تیم را در جایگاه هفتم فهرست قرار داد.

۸. تاگ پورشه – ۲۵ پیروزی

این موتور یعنی تاگ پورشه (TAG Porsche) که عمر کوتاهی داشت اما بسیار موفق عمل کرد، بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ توسط تیم مک‌لارن مورد استفاده قرار گرفت. این موتور توسط پورشه ساخته و هزینه‌های آن توسط شرکت TAG تأمین شد؛ اگرچه برنامه‌ریزی اولیه برای رونمایی از آن در سال ۱۹۸۴ بود. عملکرد این موتور تقریباً بلافاصله مؤثر واقع شد و پروست با بهره‌گیری از آن توانست در مسابقه افتتاحیه فصل ۱۹۸۴ (گرند پری برزیل) پیروز شود؛ هرچند در نهایت هم‌تیمی او، لائودا، عنوان قهرمانی آن فصل را از آن خود کرد. این دو راننده در مجموع ۲۵ پیروزی با این موتور کسب کردند تا اینکه مک‌لارن در سال ۱۹۸۸، با الهام از عملکرد درخشان شرکت ژاپنی هوندا در همکاری با تیم ویلیامز، همکاری خود را به هوندا تغییر داد.

۹. بی‌ام‌و  – ۲۰ پیروزی

سال‌های آغازین فرمول یک شاهد حضور گاه‌به‌گاه تیم‌های خصوصی با حمایت بی‌ام‌و (BMW) بود اما در دهه ۱۹۸۰ بود که این خودروساز آلمانی به‌طور جدی وارد این ورزش شد و تصمیم گرفت با موتورهای توربوی اختصاصی خود، مستقیماً به رقابت با موتورهای توربوی رنو بپردازد. اگرچه آن‌ها در ابتدا برای قراردادی انحصاری با تیم برابهام مذاکره کرده بودند اما این تیم تصمیم گرفت به استفاده از خودروهای مجهز به موتور کاسورث ادامه دهد؛ تصمیمی که باعث تیره شدن روابط نوپای آن‌ها شد. با این حال مدیر تیم متقاعد شد که به بی‌ام‌و فرصتی بدهد؛ فرصتی که در گرندپری کانادا در سال ۱۹۸۲ با پیروزی به ثمر نشست. پس از آن موفقیت‌های بیشتری به دست آمد اما ممنوعیت استفاده از موتورهای توربوشارژ برای فصل ۱۹۸۹، به حضور بی‌ام‌و در این مسابقات پایان موقتی داد. آن‌ها سپس در قراردادی با تیم ویلیامز جایگزین رنو شدند و موتوری رقابتی برای فصل ۲۰۰۰ ارائه کردند؛ نسخه‌ای تکامل‌یافته و قدرتمندتر از آن موتور نیز در گرندپری سن‌مارینو در سال ۲۰۰۱، پیروزی را برایشان به ارمغان آورد. تا سال ۲۰۰۳، تیم ویلیامز می‌توانست به‌طور مداوم برای کسب پیروزی بجنگد اما قادر به رقابت با سلطه شوماخر و تیم فراری نبود؛ امری که در نهایت منجر به پایان همکاری آن‌ها در سال ۲۰۰۵ شد. خرید تیم سائوبر توسط بی‌ام‌و در مراحل بعدی، تجربه‌ای کم‌فروغ‌تر بود و آن‌ها تنها یک پیروزی در گرندپری کانادا در سال ۲۰۰۸ کسب کردند و در نهایت تصمیم به خروج از F1 گرفتند.

۱۰. بی‌آر‌ام  – ۲۰ پیروزی

تیم بریتیش ریسینگ موتورز (British Racing Motors) که با نام BRM شناخته می‌شود، شروعی متزلزل در مسابقات فرمول یک داشت زیرا که موتورهای بسیار پیشرفته و جاه‌طلبانه آن‌ها نتایجی را که انتظار می‌رفت، به همراه نداشتند. با این حال، پس از مدتی تأخیر در روند توسعهاین تیم در گرندپری هلند سال ۱۹۵۹ نخستین پیروزی تیم را رقم زد و روحیه‌ای تازه به آن‌ها بخشیده شد. یکی از شرکای شرکت، تهدید کرد که در صورت عدم دستیابی به نتایج بهتر، کل پروژه را متوقف خواهد کرد. این تصمیم حرکتی هوشمندانه بود زیرا مشکلات بنیادینی که سال‌ها گریبان‌گیر تیم بود برطرف شد و این تلاش‌ها در نهایت به قهرمانی گراهام هی در مسابقات قهرمانی رانندگان سال ۱۹۶۲ انجامید. تیم BRM همچنین فروش موتور به تیم‌های خصوصی را آغاز کرد اما عملکردشان به تدریج افت کرد و سرانجام در سال ۱۹۷۷ با کارنامه‌ای شامل ۱۸ پیروزی در گرندپری‌ها — ۱۷ پیروزی به عنوان تیم رسمی کارخانه و یک پیروزی با نام تیم لوتوس از مسابقات فرمول یک کناره‌گیری کردند.