8 DNF از جایگاه اول مسابقه در فرمول یک (بخش اول)

پس از DNF غیرمنتظره جورج راسل در گرندپری کانادا ۲۰۲۶، در حالی که پیشتاز مسابقه بود، در این مطلب و نوشتار بعدی به هشت مورد از مسابقاتی میپردازیم که رانندگان در حالی که در جایگاه اول بودند، مجبور به کنارهگیری از مسابقه شدند.
میکا هایکنن (Mika Hakkinen) که در چهار دور ابتدایی فصل ۲۰۰۱ نتوانسته بود در هیچ مسابقهای پیروز شود یا روی سکو بایستد، در پنجمین رویداد فصل یعنی گرندپری اسپانیا، به دنبال تغییر این وضعیت بود. پس از چندین دور رانندگی در جایگاه دوم پشت سر مایکل شوماخر از فراری، راننده مکلارن در دور دوم پیت استاپها پیشتاز شد و فاصله قابل توجهی با راننده آلمانی ایجاد کرد. با این حال، امیدهای میکا برای پیروزی در دور آخر ناگهان از بین رفت، زمانی که دود از عقب مکلارن بلند شد. وقتی راننده فنلاندی از پیست خارج شد – مشکل هیدرولیک مانع از رسیدن او به خط پایان شد – شوماخر با سرعت از او پیشی گرفت و سومین پیروزی فصل خود را کسب کرد. میکا برای کسب پیروزی باید تا دور یازدهم فصل در سیلورستون صبر میکرد، در حالی که در مسابقه ماقبل آخر در ایندیاناپلیس پیروزی دیگری کسب کرد – پیروزیای که آخرین پیروزی او بود و قهرمان دو دوره مسابقات جهانی در پایان سال ۲۰۰۱ فرمول یک را ترک کرد.

در دسته رانندگان فنلاندی که در دور آخر از مسابقه کنارهگیری میکنند، کیمی رایکونن (Kimi Raikkonen) – در سال ۲۰۰۲ جایگزین میکا در مکلارن شد – در سال ۲۰۰۵ در نوربرگرینگ با خروج خاطرهانگیز! از پیشتازی مسابقه مواجه شد. رایکونن در دوران حضورش در این تیم با بدشانسی غریبه نبود و تنها در فصل ۲۰۰۲، ۱۰ DNF را به دلایل مختلف ثبت کرده بود. اما به نظر میرسید که با گذشت سالها، بخت و اقبال او تا حدودی بهبود یافته و در سال ۲۰۰۵ با مبارزه با فرناندو آلونسو از رنو برای کسب عنوان قهرمانی، به یک برنده دائمی مسابقات تبدیل شده باشد. پس از پیروزیهای متوالی در اسپانیا و موناکو، رایکونن به دنبال تمدید این رکورد به آخر هفته گرندپری اروپا رسید و شانس دستیابی به این هدف با پیشتازی او در مراحل پایانی مسابقه، خوب به نظر میرسید. با این حال، “مرد یخی” در دورهای پایانی با لاستیک پنچر رانندگی میکرد. مکلارن تصمیم گرفت او را در پیست نگه دارد اما این تصمیم نتیجهی معکوس داد زیرا ارتعاشات فزاینده باعث شد سیستم تعلیق رایکونن در دور آخر بشکند و او به موانع برخورد کند، در حالی که آلونسو به جای او مقام اول را کسب کرد.

مانند راسل، آیرتون سنا (Ayrton Senna) یکی دیگر از رانندگانی بود که در سال ۱۹۸۹ در مونترال، شانس پیروزی خود را از دست داد – فصلی که به خاطر رقابت شدید قهرمانی بین سنا و رقیبش آلن پروست، شهرت داشت. در دور ششم فصل، پروست بود که در گرندپری کانادا، جلوتر از همتیمی مکلارن، سنا، قرار گرفت. در حالی که این راننده فرانسوی در ابتدا پیشتاز بود، به دلیل مشکل سیستم تعلیق، تنها پس از دو دور از مسابقه کنارهگیری کرد. یک توقف در دور چهارم به دلیل لاستیکهای لغزنده در بحبوحه تغییر شرایط، منجر به عقبنشینی سنا شد اما این راننده برزیلی با عبور از این شرایط، سرانجام دوباره صدرنشین مسابقه شد. با این حال، این صعود تنها سه دور مانده به پایان مسابقه، زمانی که موتور هوندا MP4/۵ او turn off شد و او را مجبور به ترک پیست کرد، از بین رفت. تیری بوتسن از تیم ویلیامز متعاقباً اولین پیروزی از سه پیروزی خود در F1 را به دست آورد، در حالی که سنا پس از یک درگیری جنجالی با پروست در اواخر فصل در سوزوکا، قهرمانی جهان را از دست داد.

صحبت از آلن پروست (Alain Prost) شد، راننده فرانسوی نیز سهم نسبتاً خوبی از DNF دراماتیک را تجربه کرده است! از جمله DNF در سال ۱۹۹۳ که رسیدن به چهارمین و آخرین عنوان قهرمانی او را به تأخیر انداخت. پس از یک وقفه در سال ۱۹۹۲، پروست در سال بعد با ویلیامز به مسابقات بازگشت و فصل بسیار موفقی را آغاز کرد و در این مسیر در مجموع هفت پیروزی کسب کرد. با ورود به دور سیزدهم این رقابتها، گرندپری ایتالیا، هشتمین برد پروست، چهارمین قهرمانی جهان او را قطعی کرد و رانندهای که به “پروفسور” معروف است، با پیشتازی از مقام اول در هنگام شروع مسابقه در مونزا، شانس خود را تقویت کرد. در حالی که همتیمیاش دیمون هیل در طول بعدازظهر او را تعقیب میکرد، پروست همچنان در مسیر پیروزی بود اما موتور رنو او تنها پنج دور مانده به پایان مسابقه از کار افتاد، به این معنی که این راننده فرانسوی باید تا دور بعدی در پرتغال صبر کند تا تاج قهرمانی خود را تثبیت کند.
بزرگترین تهدید برای دفاع از عنوان قهرمانی آنتونلی در سال ۲۰۲۷
ماموریت غیرممکن تیم مرسدس برای سال ۲۰۲۷
نظر منفی راننده تیم ردبول درباره مسابقه آزادانه درون تیمی
مشکل باتری چند باره راننده استون مارتین




