سهند E - اتوماتیک
۲,۹۰۵,۰۰۰,۰۰۰
جک J4
۳,۶۰۳,۰۰۰,۰۰۰
ام وی ام X33 کراس اتوماتیک
۴,۶۹۰,۰۰۰,۰۰۰
فیدلیتی الیت ۵ نفره
۷,۷۰۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
اطلس GL
۲,۰۸۰,۰۰۰,۰۰۰
کی ام سی ایگل
۳,۴۴۲,۰۰۰,۰۰۰
%۱
بک X3 پرو
۴,۸۹۰,۰۰۰,۰۰۰
%۱
فونیکس آریزو 8
۱۰,۳۰۹,۰۰۰,۰۰۰
تارا دنده ای - V1 پلاس
۳,۲۶۶,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کوییک S
۱,۷۹۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کی ام سی J7
۷,۳۴۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
دنا پلاس اتوماتیک توربو - آپشنال
۴,۴۶۰,۰۰۰,۰۰۰
پژو ۲۰۷ اتوماتیک - پانوراما
۴,۵۴۹,۰۰۰,۰۰۰
اطلس G
۲,۲۰۶,۰۰۰,۰۰۰
اکستریم VX
۱۵,۸۰۷,۰۰۰,۰۰۰
%۱
پژو ۲۰۷ موتور TU3
۲,۶۸۵,۰۰۰,۰۰۰
%۱
شاهین اتوماتیک پلاس
۴,۱۴۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
سورن پلاس - XU7P
۲,۶۳۰,۰۰۰,۰۰۰
%۱
آریسان ۲
۲,۱۹۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
فوتون تونلند G7
۱۰,۱۰۷,۰۰۰,۰۰۰
%۱
ری را
۵,۵۴۸,۰۰۰,۰۰۰
%۱
هایما ۸S
۸,۳۰۴,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کی ام سی X5
۷,۲۰۵,۰۰۰,۰۰۰
ساینا S
۱,۸۴۲,۰۰۰,۰۰۰
اکستریم LX
۸,۹۰۳,۰۰۰,۰۰۰
کی ام سی T9
۱۰,۶۹۹,۰۰۰,۰۰۰
تارا اتوماتیک - V4
۴,۲۹۰,۰۰۰,۰۰۰
ریسپکت - تیپ 2
۵,۳۰۳,۰۰۰,۰۰۰
%۱
پژو ۲۰۷ اتوماتیک
۴,۱۹۴,۰۰۰,۰۰۰
ام وی ام X22 پرو دنده ای
۳,۵۹۶,۰۰۰,۰۰۰
فردا موتورز فردا 511
۳,۷۹۷,۰۰۰,۰۰۰
فونیکس آریزو ۶ پرو
۶,۴۰۱,۰۰۰,۰۰۰
سهند E - اتوماتیک
۲,۹۰۵,۰۰۰,۰۰۰
جک J4
۳,۶۰۳,۰۰۰,۰۰۰
ام وی ام X33 کراس اتوماتیک
۴,۶۹۰,۰۰۰,۰۰۰
فیدلیتی الیت ۵ نفره
۷,۷۰۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
اطلس GL
۲,۰۸۰,۰۰۰,۰۰۰
کی ام سی ایگل
۳,۴۴۲,۰۰۰,۰۰۰
%۱
بک X3 پرو
۴,۸۹۰,۰۰۰,۰۰۰
%۱
فونیکس آریزو 8
۱۰,۳۰۹,۰۰۰,۰۰۰
تارا دنده ای - V1 پلاس
۳,۲۶۶,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کوییک S
۱,۷۹۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کی ام سی J7
۷,۳۴۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
دنا پلاس اتوماتیک توربو - آپشنال
۴,۴۶۰,۰۰۰,۰۰۰
پژو ۲۰۷ اتوماتیک - پانوراما
۴,۵۴۹,۰۰۰,۰۰۰
اطلس G
۲,۲۰۶,۰۰۰,۰۰۰
اکستریم VX
۱۵,۸۰۷,۰۰۰,۰۰۰
%۱
پژو ۲۰۷ موتور TU3
۲,۶۸۵,۰۰۰,۰۰۰
%۱
شاهین اتوماتیک پلاس
۴,۱۴۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
سورن پلاس - XU7P
۲,۶۳۰,۰۰۰,۰۰۰
%۱
آریسان ۲
۲,۱۹۹,۰۰۰,۰۰۰
%۱
فوتون تونلند G7
۱۰,۱۰۷,۰۰۰,۰۰۰
%۱
ری را
۵,۵۴۸,۰۰۰,۰۰۰
%۱
هایما ۸S
۸,۳۰۴,۰۰۰,۰۰۰
%۱
کی ام سی X5
۷,۲۰۵,۰۰۰,۰۰۰
ساینا S
۱,۸۴۲,۰۰۰,۰۰۰
اکستریم LX
۸,۹۰۳,۰۰۰,۰۰۰
کی ام سی T9
۱۰,۶۹۹,۰۰۰,۰۰۰
تارا اتوماتیک - V4
۴,۲۹۰,۰۰۰,۰۰۰
ریسپکت - تیپ 2
۵,۳۰۳,۰۰۰,۰۰۰
%۱
پژو ۲۰۷ اتوماتیک
۴,۱۹۴,۰۰۰,۰۰۰
ام وی ام X22 پرو دنده ای
۳,۵۹۶,۰۰۰,۰۰۰
فردا موتورز فردا 511
۳,۷۹۷,۰۰۰,۰۰۰
فونیکس آریزو ۶ پرو
۶,۴۰۱,۰۰۰,۰۰۰

تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

منتشر شده در ۲۶ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۱۸
تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

آبارث از مسابقات موتورسیکلت بنیان گذارش آغاز شد، با فیات های کوچک رکورد زد، قهرمانی جهانی رالی گرفت و امروز به عصر خودروهای برقی رسیده است.

در دنیای خودرو، بعضی نام ها با موتورهای بزرگ و قدرت های سرسام آور شناخته می شوند؛ اما کارلو آبارث مسیر دیگری را انتخاب کرد. او به جای ساخت خودروهای بزرگ و پرهزینه، سراغ ماشین های کوچک رفت؛ خودروهایی که با کاهش وزن، اصلاح موتور و تنظیم دقیق اجزا می توانستند رقبایی جدی برای مدل های قدرتمندتر باشند. این نگاه به امضای آبارث تبدیل شد: استخراج بیشترین عملکرد از پایه ای ساده و سبک.

آبارث فقط داستان چند فیات کوچک و پرشتاب نیست. پشت نشان عقرب، تاریخ یک شرکت مستقل، رکوردهای سرعت و استقامت، پیروزی های رالی و در نهایت دگرگونی در ساختار یکی از بزرگ ترین گروه های خودروسازی جهان قرار دارد. برای شناخت این مسیر باید به وین اوایل قرن بیستم بازگردیم؛ زمانی که کارلو آبارث هنوز خودرو نمی ساخت و فعالیت مسابقه ای خود را روی دو چرخ آغاز کرده بود.

کارلو آبارث؛ سرعت از دو چرخ آغاز شد

تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

کارلو آبارث در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۸ در وین اتریش متولد شد. او در جوانی به ایتالیا رفت و در کارگاه کاستانیا، سازنده بدنه و تجهیزات خودرو، به طراحی شاسی موتورسیکلت و دوچرخه پرداخت. پس از بازگشت به اتریش، در شرکت Motor Thun مشغول به کار و وارد مسابقات موتورسیکلت شد. آبارث در سال ۱۹۲۸ به نخستین پیروزی خود رسید و به تدریج در مسابقات اروپایی شناخته شد؛ اما یک سانحه جدی، فعالیت حرفه ای او روی موتورسیکلت را متوقف کرد.

او در سال ۱۹۳۳ یک سایدکار طراحی کرد و با آن در مسیری حدود ۱,۳۰۰ کیلومتری از وین تا اوستنده، به رقابت با قطار اورینت اکسپرس پرداخت. این ماجرا بعدها به یکی از روایت های مشهور زندگی او تبدیل شد. مهم تر از جنبه تبلیغاتی آن، رویکردی بود که در کارهای بعدی آبارث نیز دیده شد: یافتن راهی برای دستیابی به عملکرد بیشتر از وسیله ای که در نگاه نخست برای سرعت بالا ساخته نشده است.

تولد Abarth & C. و پیوند با میراث سیسیتالیا

در ۳۱ مارس ۱۹۴۹، کارلو آبارث به همراه راننده مسابقه ای، گویدو اسکالیارینی، شرکت Abarth & C. را در بولونیا تأسیس کرد. شکل گیری شرکت با فروپاشی مالی سیسیتالیا (Cisitalia)، سازنده خودروهای اسپرت ایتالیایی، ارتباط داشت. آبارث و اسکالیارینی از بخشی از دارایی ها، خودروها و ظرفیت های فنی باقی مانده از سیسیتالیا بهره گرفتند و فعالیت خود را در زمینه خودروهای مسابقه ای و قطعات پرفورمنس آغاز کردند. بنابراین، این رویداد را نباید خرید کامل سیسیتالیا توسط آبارث دانست؛ رابطه دو مجموعه بیشتر به انتقال دارایی ها و استفاده از میراث فنی آن مربوط بود.

نخستین خودروی آبارث، مدل ۲۰۴ A بود که بر پایه فیات ۱۱۰۰ توسعه یافت. این خودرو در مسابقات داخلی ایتالیا موفق ظاهر شد و در ۱۰ آوریل ۱۹۵۰، تاتزیو نوولاری با آن در مسابقه Palermo–Monte Pellegrino به پیروزی رسید؛ رقابتی که به عنوان آخرین پیروزی مسابقه ای این راننده افسانه ای شناخته می شود.

اگزوزها؛ کسب و کاری که صدای خودش را داشت

آبارث خیلی زود دریافت که آینده شرکت نباید فقط به فروش خودروهای مسابقه ای وابسته باشد. به همین دلیل، تولید کیت های افزایش عملکرد برای خودروهای تولید انبوه را گسترش داد. این کیت ها بسته به مدل می توانستند شامل تغییرات موتور، ورودی هوا، انتقال قدرت و به ویژه سیستم اگزوز باشند.

اگزوزهای آبارث به تدریج به یکی از شناسه های اصلی برند تبدیل شدند. این قطعات با هدف بهبود جریان گازهای خروجی و عملکرد موتور طراحی می شدند، اما صدای متمایز آن ها نیز به هویت آبارث شکل داد. به این ترتیب، مالک یک فیات معمولی هم می توانست با نصب قطعات این شرکت، بخشی از تجربه آبارث را به خودروی خود اضافه کند. ترکیب مسابقه، قطعه سازی و توسعه خودروهای تولید انبوه، هم پشتوانه اقتصادی شرکت را تقویت کرد و هم نام آن را به مخاطبان بیشتری شناساند.

دهه ۱۹۵۰؛ خودروهای کوچک، عملکردی فراتر از انتظار

دهه ۱۹۵۰؛ خودروهای کوچک، عملکردی فراتر از انتظار

در دهه ۱۹۵۰ فلسفه آبارث شکل روشنی پیدا کرد: خودروهای کوچک و سبک را با اصلاحات هدفمند به محصولاتی سریع و چابک تبدیل کند. این راهبرد دو مسیر داشت؛ ساخت خودروهای رکوردشکن و مسابقه ای با بدنه های سبک و آیرودینامیک، و توسعه نسخه های تقویت شده از خودروهای تولید انبوه فیات.

یکی از شاخص ترین پروژه های این دوره Fiat Abarth ۷۵۰ Record Bertone بود که در سال ۱۹۵۶ معرفی شد. بدنه تک سرنشین و کشیده آن را فرانکو اسکالیونه در برتونه طراحی کرد تا مقاومت هوا کاهش یابد. پیشرانه چهار سیلندر ۷۴۷ سی سی آن، برگرفته از خانواده موتورهای فیات ۶۰۰ و توسعه یافته توسط آبارث، حدود ۴۷ اسب بخار در ۶,۰۰۰ دور بر دقیقه تولید می کرد. با وجود توان نه چندان زیاد، وزن تنها ۳۸۵ کیلوگرمی و بدنه آیرودینامیک، عملکردی چشمگیر برای آن فراهم می کرد.

این خودرو در ۱۷ و ۱۸ ژوئن ۱۹۵۶ در مونزا رکورد ۲۴ ساعته را با پیمودن ۳,۷۴۳٫۶۴۲ کیلومتر و میانگین سرعت ۱۵۵٫۹۸۵ کیلومتر بر ساعت شکست. رکوردهای دیگری نیز در مسافت ها و زمان های مختلف ثبت شد. اهمیت پروژه فقط در سرعت نبود؛ مصرف حدود ۶ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر در سرعتی نزدیک به ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت نشان می داد که آبارث به وزن، آیرودینامیک، دوام و بهره وری به اندازه توان موتور توجه دارد.

فیات ۶۰۰ که در سال ۱۹۵۵ معرفی شد، به دلیل وزن پایین، ابعاد کوچک و موتور عقب، پایه مناسبی برای توسعه خانواده ای از خودروهای آبارث بود. شرکت نسخه های ۷۵۰، ۸۵۰ و ۱۰۰۰ را بر اساس این پلتفرم توسعه داد. تفاوت آن ها تنها به حجم موتور محدود نمی شد و بسته به مدل و سال تولید، میل بادامک، کاربراتور، نسبت تراکم، سرسیلندر، خنک کاری، ترمز و ضرایب گیربکس نیز تغییر می کرد.

تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

در سال ۱۹۶۱، آبارث مدل ۸۵۰ TC را بر پایه فیات ۶۰۰ D معرفی کرد. موتور چهار سیلندر ۸۴۷ سی سی آن در نسخه استاندارد حدود ۵۲ اسب بخار در ۵,۸۰۰ دور بر دقیقه تولید می کرد و حداکثر سرعتش به حدود ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت می رسید. موفقیت خودرو در مسابقات تورینگ و استقامت، از جمله کسب سه جایگاه نخست کلاس در مسابقه ۵۰۰ کیلومتری نوربرگ رینگ در سپتامبر ۱۹۶۱، به معرفی نسخه ویژه ۸۵۰ TC Nürburgring انجامید.

در نسخه Nürburgring، آبارث با افزایش قطر ونتوری کاربراتور، تغییر ژیگلورها، رساندن نسبت تراکم به ۹٫۸ به یک، بزرگ تر کردن سوپاپ ها و استفاده از فنرهای دوبل، تنفس موتور را بهبود داد. برخی نمونه ها با توان حدود ۵۵ اسب بخار، گیربکس چهارسرعته اختصاصی و تجهیزات خنک کاری و ترمز ارتقایافته عرضه شدند. این مدل نمونه ای روشن از روش آبارث بود: به جای طراحی خودرو از صفر، نقاط ضعف یک محصول موجود را شناسایی و با مجموعه ای از اصلاحات مهندسی برطرف می کرد.

در کنار فیات ۶۰۰، فیات ۵۰۰ نیز پایه مهمی برای آبارث شد. نسخه های ۵۹۵ و ۶۹۵ با افزایش حجم موتور به حدود ۵۹۵ و ۶۸۹ سی سی و اصلاحاتی در سرسیلندر، کاربراتور و اگزوز، عملکرد بالاتری ارائه می کردند. این خودروهای کوچک با گلگیرهای برجسته، نشان عقرب و صدای خاص موتور، به نمادهای بصری آبارث تبدیل شدند.

دهه ۱۹۶۰؛ گسترش توان مهندسی و رکوردشکنی

در دهه ۱۹۶۰، آبارث در مسابقات تورینگ، استقامت و کلاس های مختلف خودروهای اسپرت حضور گسترده ای داشت. دامنه فعالیت شرکت از فیات های تقویت شده تا خودروهای اسپرت اختصاصی و نمونه های رکوردشکن را در بر می گرفت؛ اما وزن پایین، دور موتور بالا و آیرودینامیک همچنان اصول مشترک پروژه ها بودند.

تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

یکی از محصولات مهم این دوره Abarth ۱۰۰۰ Bialbero بود. واژه Bialbero در ایتالیایی به معنای دو میل بادامک است و به سرسیلندر پیشرفته تر این موتور اشاره دارد. یکی از نسخه های شناخته شده آن از پیشرانه چهار سیلندر ۹۸۲ سی سی بهره می برد که در برخی پیکربندی ها حدود ۱۰۵ اسب بخار در ۸,۰۰۰ دور بر دقیقه تولید می کرد. وزن نزدیک به ۵۶۰ کیلوگرم و سرعتی در حدود ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت برای برخی نمونه ها گزارش شده است؛ ارقامی که به نسخه و پیکربندی وابسته اند و نباید به تمام مدل های این خانواده تعمیم داده شوند.

نام Abarth ۱۰۰۰ به یک خودرو محدود نبود و خانواده ای از مدل های تورینگ، مسابقه ای و رکوردشکن را شامل می شد. برخی نسخه های مبتنی بر فیات ۶۰۰، مانند ۱۰۰۰ TC، به توان حدود ۷۸ اسب بخار یا بیشتر می رسیدند و نسخه های Radiale نیز با توجه به تنظیمات، عملکرد متفاوتی داشتند. افزایش توان، بهبود خنک کاری، روغن کاری، ترمز و تعلیق را ضروری می کرد؛ از همین رو نسخه های مسابقه ای در طول عمر خود بارها اصلاح شدند.

رکوردگیری نیز در این دهه نقش آزمایشگاه مهندسی و ابزار معرفی برند را داشت. خودروهای آیرودینامیک آبارث برای حفظ سرعت در بازه های طولانی طراحی می شدند و داده هایی درباره دوام موتور، مصرف سوخت، پایداری و مقاومت هوا فراهم می کردند. آمارهای تاریخی از ۱۳۳ رکورد بین المللی و هزاران پیروزی مسابقه ای برای آبارث در این دوره سخن می گویند؛ هرچند شیوه شمارش رکوردها و رقابت ها در منابع مختلف یکسان نیست.

۱۹۷۱؛ آبارث به مالکیت فیات درمی آید

در سال ۱۹۷۱، فیات آبارث را به طور کامل تصاحب کرد. شرکت مستقل کارلو آبارث به بخشی از ساختار مهندسی و مسابقه ای فیات تبدیل شد و منابع و تجربه آن در برنامه های بزرگ تر گروه به کار گرفته شد. این تغییر به معنای پایان فوری فعالیت آبارث نبود، اما جایگاه آن را دگرگون کرد: آبارث دیگر مانند گذشته یک سازنده مستقل خودرو و قطعات نبود و نقش آن بیش از پیش با برنامه های مسابقه ای فیات گره خورد.

یکی از نخستین محصولات برجسته این دوره Fiat ۱۲۴ Abarth Rally بود که بر پایه ۱۲۴ Sport Spider توسعه یافت. این خودرو از موتور چهار سیلندر ۱,۷۵۶ سی سی با سرسیلندر دو میل بادامک، دیفرانسیل عقب و تنظیمات ویژه موتور، شاسی و تعلیق بهره می برد. ۱۲۴ Abarth Rally در سال های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۵ قهرمان رالی اروپا شد.

تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات

پس از آن، Fiat ۱۳۱ Abarth Rally به یکی از مهم ترین خودروهای رالی دهه ۱۹۷۰ تبدیل شد. این مدل بر پایه سدان ۱۳۱ ساخته شده بود، اما بدنه سبک تر و عریض تر، موتور دو میل بادامک ۱,۹۹۵ سی سی، تعلیق اختصاصی و ترمزهای ارتقایافته داشت. ۱۳۱ Abarth Rally در سال های ۱۹۷۷، ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ قهرمانی جهان سازندگان در رالی را برای فیات به ارمغان آورد. آبارث همچنین در توسعه مدل هایی مانند Ritmo Abarth نقش داشت و همچنان به عنوان مرکز تخصصی پرفورمنس و مسابقه درون گروه فیات شناخته می شد.

کارلو آبارث در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۹ درگذشت. در آن زمان، شرکتی که او در سال ۱۹۴۹ تأسیس کرده بود، دیگر ساختار مستقل اولیه را نداشت؛ با این حال، میراث مهندسی و مسابقه ای او در فعالیت های فیات ادامه یافت.

بازگشت برند؛ از Grande Punto تا ۱۲۴ Spider

نام آبارث در سال ۲۰۰۷ دوباره به عنوان یک برند پرفورمنس احیا شد. این بازگشت با Abarth Grande Punto آغاز شد و در سال ۲۰۰۸ با معرفی Abarth ۵۰۰ ادامه یافت. این محصولات بر پایه خودروهای تولیدی فیات شکل گرفتند، اما با موتورهای توربوشارژ، تنظیمات متفاوت شاسی، ترمزهای ارتقایافته و طراحی متمایز، از نسخه های عادی فاصله می گرفتند. در سال های بعد، خانواده ۵۹۵ و ۶۹۵ و نسخه های ویژه ای مانند ۶۹۵ Tributo Ferrari و ۶۹۵ Biposto Record به سبد برند اضافه شدند.

در سال ۲۰۱۶، Abarth ۱۲۴ Spider مسیر متفاوتی را تجربه کرد. این رودستر بر پایه Fiat ۱۲۴ Spider و با معماری مشترک با Mazda MX-۵ ساخته شد، اما پیشرانه توربوشارژ و تنظیمات شاسی و رانندگی متفاوتی داشت. برخلاف مدل های کوچک شهری آبارث، ۱۲۴ Spider خودرویی دیفرانسیل عقب بود و تجربه یک رودستر اسپرت را ارائه می کرد. تولید آن در نهایت متوقف شد و مدل های کوچک مبتنی بر فیات دوباره به بخش اصلی محصولات آبارث بازگشتند.

آبارث در عصر خودروهای برقی

آبارث در عصر خودروهای برقی

در دهه ۲۰۲۰، آبارث وارد مرحله تازه ای شد. Abarth ۵۰۰e که در سال ۲۰۲۲ معرفی شد، بر پایه Fiat ۵۰۰e توسعه یافت و با تنظیمات پرفورمنس، طراحی متمایز و تأکید بر تجربه رانندگی اسپرت عرضه شد. برای برندی که هویت تاریخی اش با صدای موتور احتراقی و اگزوز پیوند خورده بود، این تغییر ساده نبود. آبارث تلاش کرد با تنظیم شاسی، پاسخ پدال گاز و صدای مصنوعی، بخشی از تجربه احساسی مدل های بنزینی را در یک خودروی برقی بازآفرینی کند؛ هرچند ماهیت فنی رانندگی کاملاً تغییر کرده بود.

پس از آن Abarth ۶۰۰e به عنوان یک کراس اوور پرفورمنس برقی معرفی شد. این مدل نیز بر پایه محصولی از خانواده فیات توسعه یافت. در بازارهای مختلف، سبد آبارث یکسان نیست؛ برای نمونه، در برزیل نسخه های پرفورمنس مبتنی بر Fiat Pulse و Fastback نیز عرضه شده اند. این تنوع نشان می دهد که برند برای ادامه فعالیت، از پلتفرم ها و محصولات منطقه ای گروه استلانتیس نیز استفاده می کند.

آیا آبارث امروز فقط تیپ اسپرت فیات است؟

توصیف آبارث امروز به عنوان تیپ اسپرت فیات بخشی از واقعیت را بیان می کند، اما تمام ماجرا نیست. محصولات این برند صرفاً بسته های تزئینی نیستند و در بسیاری موارد، تغییراتی مشخص در پیشرانه، شاسی، ترمز و تنظیمات رانندگی دریافت می کنند. با این حال، بخش عمده خودروهای جاده ای مدرن آبارث بر پایه محصولات فیات یا پلتفرم های مشترک گروه استلانتیس ساخته می شوند.

تفاوت اصلی با دوران کارلو آبارث در ساختار شرکت است. آبارث امروز خودروسازی مستقل با خط تولید و سازمان مهندسی جداگانه نیست؛ بلکه برندی درون گروه استلانتیس است که نسخه های پرفورمنس محصولات این گروه را توسعه می دهد. بنابراین، هویت آن از یک سازنده مستقل خودروهای مسابقه ای و قطعات، به برند تخصصی عملکرد در یک گروه بزرگ خودروسازی تغییر کرده است.

عقرب هنوز زنده است، اما شکلش تغییر کرده

تاریخ آبارث را می توان در سه دوره دید: نخست، دوران کارلو آبارث و شرکت مستقل او که از مسابقات موتورسیکلت و سایدکار به ساخت خودروهای مسابقه ای و قطعات پرفورمنس رسید؛ دوم، دوره پس از تصاحب فیات در سال ۱۹۷۱ که آبارث به بازوی مهندسی و مسابقه ای این گروه تبدیل شد؛ و سوم، احیای برند از سال ۲۰۰۷ به عنوان زیرمجموعه پرفورمنس فیات و سپس استلانتیس.

با وجود این تغییرات، ایده مرکزی آبارث تا حد زیادی باقی مانده است: گرفتن یک خودروی تولید انبوه و استخراج عملکردی بیشتر از آن. این ایده زمانی با موتورهای کوچک، اگزوزهای ویژه و خودروهای سبک اجرا می شد، در دهه ۱۹۷۰ در خودروهای رالی فیات به موفقیت رسید و امروز در نسخه های اسپرت و برقی ادامه دارد. چالش آبارث این است که در عصر برقی، همان تمایز فنی و هیجان رانندگی را حفظ کند؛ تمایزی که نشان عقرب را از یک نام تاریخی به یک برند پرفورمنس معتبر تبدیل کرده بود.

ویدیو های پیشنهادی
آخرین خودرو در شبکه های اجتماعی!
بله آخرین خودرو روبیکا آخرین خودرو سروش پلاس آخرین خودرو
توسی

طراحی و کدنویسی سایت آخرین خودرو توسط گروه توسی صورت گرفته است و تمام حقوق قالب آن نزد وی محفوظ میباشد.

X