ملاقات با قصر متحرک کادیلاک

منتشر شده در ۰۷ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۰۲

کادیلاک کوپه دویل ۱۹۷۳ با ثبت ۱۱۲,۸۴۹ دستگاه تولید، پرفروش ترین مدل برند و آخرین نمونه هاردتاپ واقعی این نام در دوران اوج کادیلاک بود.

بررسی اجمالی کادیلاک Coupe DeVille مدل ۱۹۷۳

نام دِویل «DeVille» از عبارت فرانسوی «de la ville» یا «de ville» به معنای «متعلق به شهر» گرفته شده است. در اصطلاحات فرانسوی مربوط به اتاق سازی، واژه «coupé de ville» که از فعل فرانسوی «couper» به معنای بریدن یا کوتاه و کوچک کردن مشتق شده، به کالسکه ای کوچک، چهارچرخ و سرپوشیده اطلاق می شد که دارای صندلی داخلی برای دو سرنشین و صندلی بیرونی برای راننده بود؛ این وسیله نقلیه کوچک برای تردد در محدوده شهر طراحی شده بود. یک لیموزین یا به اصطلاح رایج در ایالات متحده آمریکا «Town Car» دارای دیوارهٔ جداکننده میان کابین سرنشینان و راننده است؛ اگر صندلی راننده در فضای بیرونی قرار داشته باشد، ممکن است آن را «sedanca de ville» بنامند.

نخستین کادیلاک «Coupe de Ville» در قالب یک کانسپت در نمایشگاه «Motorama» سال ۱۹۴۹ به نمایش درآمد. این خودرو بر روی شاسی مدل «Cadillac Sixty Special» ساخته شده بود و از ویژگی هایی نظیر دریچه های هوای تزئینی روی گلگیرها، تزئینات کرومی پیرامون گلگیر جلو و شیشه های یک تکه جلو و عقب سود می برد. کابین این خودروی مجلل، ترکیبی بی نقص از هنر و تجمل بود؛ فضایی به رنگ مشکی با تزئینات چرمی خاکستری که در پوشش سقف نیز امتداد یافته و با رنگ بدنه نیز هماهنگ بود. امکانات این خودرو برای آن دوران فراتر از تصور بود؛ از یک تلفن رادیویی دوطرفه که به شکلی زیرکانه در محفظه داشبورد پنهان شده بود، تا کیف لوازم آرایش کامل و یک صفحه یادداشت اختصاصی که در تکیه گاه صندلی عقب تعبیه شده بود. شیشه های برقی و تزئینات کرومی درخشان، کابینی ساخته بودند که متجلی آینده ای لوکس و مجلل بود. این کانسپت تا سال ۱۹۵۷ توسط «Charles E. Wilson» رئیس شرکت جنرال موتورز، مورد استفاده قرار می گرفت و سپس به منشی او هدیه داده شد.

نخستین کادیلاک Coupe de Ville در نمایشگاه موتوراما ۱۹۴۹

نسخه تولیدی «Cadillac Series ۶۲ Coupe de Ville» در اواخر سال ۱۹۴۹ معرفی و به بازار عرضه شد. این خودرو به همراه بیوک «Roadmaster Riviera» و اولدزموبیل «۹۸ Holiday»، از جمله نخستین کوپه های هاردتاپ بودند. قیمت آن ۳,۴۹۶ دلار (معادل ۴۷,۳۰۶ دلار در سال ۲۰۲۵) تعیین شده بود که تنها یک دلار کمتر از قیمت مدل کانورتیبل «Series ۶۲» بود؛ همچنین این مدل، مانند نسخه کانورتیبل، به صورت استاندارد به شیشه های برقی مجهز بود. نسخه های کوپه از یک ویژگی منحصر به فرد شامل نوارهای کرومی نصب شده در پوشش داخلی سقف که ساختار سقف در نسخه های کانورتیبل را تداعی می کرد، سود می برد. صندلی ها و تزئینات چرمی، صفحه یادداشت که در تکیه گاه درب عقب تعبیه شده بود و کیف لوازم آرایش، از جمله دیگر امکانات این مدل بودند.

مدل Series ۶۲ Coupe de Ville در نخستین سال عرضه، فروشی معادل ۲,۱۵۰ دستگاه را ثبت کرد. آمار فروش در سال ۱۹۵۰ با رشد بیش از دو برابر به ۴,۵۰۷ دستگاه رسید. در سال ۱۹۵۱، میزان فروش بار دیگر بیش از دو برابر شد و ۱۰,۲۴۱ دستگاه را ثبت کرد، که از آمار فروش مدل Series ۶۲ Club Coupe در همان سال فراتر رفت. همچنین در سال ۱۹۵۱، برای نخستین بار بَج کرومی Coupe de Ville بر روی ستون عقب نقش بست تا تمایز آن با مدل «Series ۶۲ Club Coupe» آشکارتر گردد.

در سال ۱۹۵۶، مدل «Series ۶۲ Sedan de Ville» به عنوان نخستین خودروی چهاردر با طراحی هاردتاپ که به صورت استاندارد توسط کادیلاک به تولید رسید، معرفی شد. این مدل نیز همانند Coupe de Ville، نسبت به نسخه استاندارد چهاردر Series ۶۲، قیمت بالاتر و تزئینات لوکس تری داشت. با فروش ۴۱,۷۳۲ دستگاه، این خودرو نیز در نخستین سال عرضه به راحتی از مدل سدان استاندارد پیشی گرفت. با توجه به موفقیت فروش این مدل ها، Coupe de Ville و Sedan de Ville در سال ۱۹۵۹ به سری مستقل خود با نام «Series ۶۳۰۰» تبدیل شدند. نسل اول تنها تا سال ۱۹۶۰ تولید شد. نسل دوم بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ و نسل سوم از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ بر روی خط تولید کادیلاک قرار گرفتند. و اما نسل چهارم…

تاریخچه نسل چهارم کادیلاک Coupe de Ville

نسل چهارم دِویل DeVille در سال ۱۹۷۱ روانه بازار شد، و همانند تمام سری های فول سایز جنرال موتورز، این خودرو نیز برای این سال به طور کامل بازطراحی شده بود. بدنه جدید مدل های فول سایز جنرال موتورز با فضای شانه ۶۴.۳ اینچ (۱۶۳۰ میلی متری) در جلو (۶۲.۱ اینچ یا ۱۵۸۰ میلی متر در کادیلاک) و فضای شانه ۶۳.۴ اینچ (۱۶۱۰ میلی متری) در عقب (۶۴ اینچ یا ۱۶۳۰ میلی متر در کادیلاک)، رکوردی را در زمینه عرض داخلی کابین ثبت کردند که تا زمان عرضه مدل های فول سایز دیفرانسیل عقب جنرال موتورز در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۹۰، هیچ خودروی دیگری به آن دست نیافت.

چراغ های جلوی دوتایی گرد با قاب های جداگانه مربعی اکنون با فاصله بیشتری از یکدیگر نسبت به مدل های ۱۹۷۰ قرار گرفتند. جلوپنجره V شکل دارای طرح «eggcrate style» بود و توسط محافظ های عمودیِ عظیم که فرورفتگیِ مستطیل شکلِ پلاک را در میان گرفته بودند، محافظت می شد. کاپوت عریض خودرو دارای خطوط برجسته طولی «windsplints» و یک خط مرکزی شاخص بود، و برف پاک کن ها در زیر آن پنهان شده بودند. نشان زیبای کادیلاک بخش جلویی خودرو را مزین کرده بود و نشانگرهای جدید روی گلگیرهای جلو دیده می شدند. زه بغل از پشت گلگیرهای جلو تا انتهای خودرو امتداد داشت. گلگیرهای عقب نیز بار دیگر با پوشش های گلگیر «fender skirts» همراه بودند. چراغ های عقب به صورت عمودی بوده و با قاب کرومی احاطه شده بودند. چراغ های دنده عقب نیز در دو طرف محفظه پلاک قرار گرفتند. مدل های DeVille از نظر ظاهری با نوارهای باریک کرومی در رکاب ها و نوشتهٔ سری خودرو با فونت خاص روی گلگیرهای جلو متمایز می شدند. بخش پایین پوشش گلگیرهای عقب یا «fender skirt» با نوار کرومی آراسته شده بود که پهنای بیشتری نسبت به نوارهای رکاب داشت و حس یک پارچه ای به این نما می بخشید.

موتور استاندارد همچنان همان پیشرانه ۴۷۲ اینچ مکعبی (۷.۷ لیتری) بود؛ با این حال، در راستای دستورالعمل جنرال موتورز مبنی بر لزوم کارکرد تمام موتورها با سوخت بدون سرب، نسبت تراکم از ۱۰:۱ به ۸.۵:۱ کاهش یافت که منجر به افت قدرت اسب بخار ناخالص (مطابق استاندارد SAE) از ۳۷۵ به ۳۴۵ اسب بخار شد. گشتاور نیز از ۷۱۲ نیوتن متر به ۶۸۰ نیوتن متر کاهش پیدا کرد. علاوه بر نمای بیرونی، طراحی داخلی خودرو نیز مورد بازنگری قرار گرفته بود و یک داشبورد با طراحی جدید با فرم منحنی روی خودرو نصب شد و محل قرارگیری صندلی ها نیز اصلاح شد. یک سیستم پایش چراغ های عقب موسوم به «Lamp monitor» مبتنی بر فیبر نوری برای نظارت بر عملکرد چراغ های عقب، راهنماها و چراغ های ترمز در طاقچه پشت صندلی عقب تعبیه شده بود.

در نوامبر ۱۹۷۱، یک دستگاه Coupe DeVille مدل ۱۹۷۱ با مشخصات کاملا استاندارد کارخانه ای در مسابقات سالانه «Cannonball Run» که مسیری از یک سوی کشور تا سوی دیگر را در بر می گرفت، مقام سوم را کسب کرد. این خودرو بالاترین میانگین سرعت کل رویداد، یعنی ۱۳۶.۲ کیلومتر بر ساعت (۸۴.۶ مایل بر ساعت) را بدون احتساب زمان توقف ها به ثبت رساند و میانگین مصرف سوخت آن ۲۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر (۸.۹ مایل بر گالن) بود.

در سال ۱۹۷۲، یک بازنگری جزئی در جلوپنجره باعث تأکید بصری بیشتر بر خطوط افقی جلوپنجره شد. چراغ های راهنما/پارک از سپر به فضای بین چراغ های جلو که اکنون با فاصله بیشتری از یکدیگر قرار گرفته بودند منتقل شدند. نماد V شکل دوباره روی کاپوت و درب صندوق عقب ظاهر شد. امکانات استاندارد جدید شامل سیستم ضربه گیر سپر، آزاد شدن خودکار ترمز پارک، دستگیره های کمکی برای سرنشینان و سیستم تهویه جریان عبوری بود. بَج جدید DeVille نیز بر روی ستون های عقب نقش بست. آمار فروش این خودرو در این سال به رکورد ۱۹۴,۸۱۱ دستگاه رسید.

در سال ۱۹۷۳، سپرها با طراحی جدید و با قابلیت جذب نیروی تصادف (سپرهای ۵ مایل یا ۸ کیلومتر بر ساعت) در تمام خودروهای جنرال موتورز به کار گرفته شدند و تغییرات ظریف و بهبودهایی در طراحی DeVille ایجاد شد. جلوپنجره عریض تر و دارای طراحی مشبک بود و تا پایین سپر امتداد می یافت. چراغ های جلو اکنون در یک قاب کرومی مستطیلی قرار گرفته بودند و چراغ های راهنما/پارک نیز که اکنون دارای ابعاد بزرگ تری بودند، همچنان بین چراغ های جلو نصب می شدند. سپر عقب دارای بخش بالایی مسطح تری بود و یک فرورفتگی زاویه دار پلاک را در خود جای می داد. در داخل کابین، پنل های درها به صورت نرم و بالشتی موسوم به «Soft-Pillow» طراحی شده بودند و با دستگیره های تسمه ای کششی بزرگ تر و محکم تر همراه بودند. نشانگر مرتبط با فیبر نوری عقب از طاقچه عقب به بالای شیشه عقب منتقل شد. یک آینه آرایش مجهز به چراغ نیز به صورت آپشن در دسترس بود.

در سال ۱۹۷۴، بار دیگر طراحی جلوپنجره دستخوش تغییر شد. چراغ های جلو اکنون کاملا نزدیک به هم قرار داشتند، و چراغ های راهنما/پارک با طراحی جدید به گوشه های نمای جلو منتقل شدند و تا روی گلگیرها نیز امتداد یافته بودند، و یک زه کرومی به صورت افقی این چراغ ها را به دو بخش تقسیم کرده بود. محافظ های عمودی جلوپنجره کوتاه تر شده و تقریبا در همان موقعیت قبلی قرار داشتند.

گلگیرهای عقب اکنون فاقد فرم برجسته بیضوی موسوم به «Elliptical Bulge» بودند و دارای طراحی صاف تری بودند. در نمای عقب، چراغ های نشانگر در بخش عمودی سپر قرار گرفته بودند، و چراغ های عقب جدید به صورت افقی در زیر درب صندوق قرار داشتند. سپرهای جلو و عقب، دارای بیرون زدگی بیشتری بودند. برخلاف سایر کوپه های توسعه یافته روی پلتفرم C-body جنرال موتورز، کوپه DeVille دیگر یک خودروی هاردتاپ واقعی نبود، و از شیشه های بزرگ و پهن با نام «Coach Windows» استفاده می کرد که ظاهری شبیه به ستون میانی (ستون B) ضخیم ایجاد می کرد. با این حال، شیشه های درب بدون قاب «frameless» حفظ شد. (هاردتاپ واقعی به معنای خودرویی است که فاقد ستون B بوده و شیشه های کناری آن نیز بدون قاب هستند. اما کوپه دویل ۱۹۷۴ با وجود حفظ شیشه های بدون قاب، ظاهری شبیه به خودروهای دارای ستون پیدا کرده بود، زیرا شیشه های بزرگ و عریضی باعث ایجاد حس یک ستون میانی ضخیم می شد. به این شیشه ها «Coach Windows» گفته می شد. پس کوپه DeVille دیگر یک هاردتاپ خالص نبود.) البته نسخه های سدان DeVille تا سال ۱۹۷۷ همچنان به عنوان یک خودروی هاردتاپ واقعی باقی ماندند.

طراحی داشبورد کاملا دگرگون شده بود و ظاهری بسیار لوکس و مدرن به خود گرفته بود، در همین راستا طراحی کلاستر خودرو نیز کاملا به روز شده بود. همچنین یک ساعت دیجیتال با کنترل کوارتز «Quartz» نیز به چشم می خورد. از جمله دیگر ویژگی های استاندارد جدید می توان به یک ظرف زباله یکپارچه درون کابین اشاره کرد. علاوه بر این، در صورت سفارش تایرهای رادیال دور سفید، یک تایر زاپاس فشرده از نوع Space Saver به صورت استاندارد ارائه می شد تا فضای صندوق عقب برای بارهای بیشتر آزاد بماند.

در سال ۱۹۷۴ همچنین شاهد معرفی سیستم «Air Cushion Restraint System» به صورت آپشن بودیم. این سیستم که یکی از اولین نمونه های تولیدی آپشنی است که امروزه با نام کیسه هوا شناخته می شود، در صورت برخورد از جلو، از سرنشینان جلویی محافظت می کرد. یک کیسه هوا در فرمان و دیگری در داشبورد قرار داشت. این گزینه گران بود و بنابراین در بین مشتریان محبوب نبود و پس از مدل سال ۱۹۷۶ متوقف شد. کادیلاک تا مدل سال ۱۹۹۰ دیگر خودرویی مجهز به کیسه هوا ارائه نکرد.

در این سال شاهد معرفی آپشن جدید سقف وینیل لاندائو «Landau» به همراه یک نوار کرومی در بخش جلو بودیم. همچنین یک پکیج لوکس با نام «d’Elegance» نیز برای DeVille معرفی شد. این تریم مشابه پکیج «Sixty Special Brougham» بود و شامل صندلی ها و پنل درها با روکش مخمل پددار بسیار لوکس، محفظه پشت صندلی های جلو، موکت کف کابین پرزدار و لوگو شفاف ایستاده روی کاپوت می شد. نام «d’Elegance» تا سال ۱۹۸۴ به عنوان یک پکیج با سری DeVille باقی ماند. از سال ۱۹۹۷، این نام به یک مدل جداگانه تبدیل شد. هزینهٔ سفارش این پکیج در سال ۱۹۷۴ برای نسخه سدان حدود ۳۵۵ دلار و برای نسخه کوپه حدود ۳۰۰ دلار بود. همچنین سفارش سقف وینیل به تنهایی حدود ۱۵۲ دلار هزینه داشت.

در سال ۱۹۷۵ چراغ های جلو گرد جای خود را به چراغ هایی با طراحی مستطیلی دوتایی دادند، و چراغ های راهنما/پارک نیز در امتداد آن تا روی گلگیر کشیده شده بودند. جلوپنجره با طراحی کاملا جدید و با نوارهای متقاطع که نوشته کادیلاک روی آن نقش بسته بود، برای این سال در نظر گرفته شد. نسخه های سدان اکنون دارای شیشه های اپرا «Opera Windows» باریکی بودند. سیستم پایش چراغ های جلو که نشانگر آن روی گلگیر جلو قرار داشت و تا پیش از این به عنوان آپشن در نظر گرفته می شد، در این سال به صورت استاندارد برای DeVille در دسترس بود. قفل برقی در، سیستم جرقه زنی الکترونیکی «High Energy» و لاستیک های رادیال دور سفید از جمله دیگر آپشن های DeVille در این سال بودند. موتور ۵۰۰ اینچ مکعبی V8 با قدرت ۱۹۰ اسب بخار که از سال ۱۹۷۰ منحصرا بر روی مدل Eldorado نصب می شد، در این سال جایگزین موتور ۴۷۲ اینچ مکعبی به عنوان پیشرانه استاندارد شد. سیستم تزریق سوخت الکترونیکی از ماه مارس ۱۹۷۵ به عنوان آپشن قابل سفارش بود. در این سال یک آپشن کاملا جدید به نام «Astroroof» (یک صفحه شیشه ای شفاف متحرک و برقی، که روی سقف خودرو قرار داشت) به همراه یک پنل آفتابگیر کشویی معرفی شد. در آن سال قیمت این آپشن ۱,۵۵۰ دلار بود که بسیار گران محسوب می شد. البته یک سانروف معمولی نیز در دسترس بود. در داخل کابین، دستگیره های در کششی لولایی جایگزین تسمه های کششی قبلی شدند.

در سال ۱۹۷۶ جلوپنجره بار دیگر با تغییراتی همراه بود و از الگوی هاشور متقاطع ظریف تری بهره می برد. چراغ های گردشی (چراغ های کوچکی که در گوشه های جلوی خودرو قرار دارند و هنگام پیچیدن یا راهنما زدن در سرعت پایین روشن می شدند تا دید بهتری از کناره های جاده فراهم شود) دارای تریم نقره ای افقی جدید شدند. چراغ های عقب نیز یک قاب کرومی جدید دریافت کردند. روکش وینیل سقف اکنون با یک بافت سطحی روی وینیل موسوم به «Elk Grain» که شبیه به چرم گوزن یا چرم طبیعی بود، همراه شد. این تغییر باعث می شد سقف وینیل لوکس تر به نظر برسد. پوشش های صندلی جدید شامل پارچه با طرح شطرنجی اسپرت، مخمل نرم پرزدار، پارچه های کشباف «Knits» (نوعی پارچه نرم و منعطف) و یازده مدل چرم طبیعی متمایز می شد.

دیفرانسیل لغزش محدود به صورت آپشن قابل سفارش بود. سیستم روشنایی ورودی (در این سیستم در زمان باز کردن درب خودرو چراغ های سقفی، نور پس زمینه کلیدها و چراغ روی پنل درها به طور خودکار روشن می شد، تا در تاریکی شب ورود به خودرو آسان تر شود. البته در برخی مدل ها نورپردازی شامل زیر دستگیره درب نیز می شد تا پیدا کردن جای کلید در تاریکی راحت تر باشد. این سیستم مجهز به یک فتوسل بود، یعنی فقط در صورتی که هوا تاریک بود فعال می شد. چراغ ها حدود ۲۰ ثانیه پس از بستن درها یا بلافاصله پس از قرار دادن سوئیچ، به طور خودکار خاموش می شدند) و سیستم ضد سرقت به صورت آپشن قابل سفارش بودند. قالپاق های جدید با طرح توربینی و طرح پره ای (سیمی) ارائه شدند. یک آپشن ایمنی جدید نیز ارائه شد که هنگام قرار دادن گیربکس روی حالت Drive درها را قفل می کرد. کادیلاک همچنین سیستم «Track Master» را در این سال عرضه کرد؛ یک سامانه کامپیوتری برای جلوگیری از لغزش، که در شرایط اضطراری به طور خودکار ترمزهای عقب را به صورت متناوب فعال می کرد تا مسافت توقف را کاهش دهد. برای بدنه خودرو ۱۵ رنگ به صورت استاندارد و شش رنگ به صورت آپشن در دسترس بود؛ از این تعداد ۱۳ رنگ کاملا جدید بودند. تجهیزات استاندارد جدید شامل شیشه های دودی، قاب روی لاستیک زاپاس، موکت صندوق عقب، نشانگر سطح مایع شیشه شور و لاستیک های دور سفید رادیال می شد.

در طول سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶، کمپانی بدنه سازی «Traditional Coach Works» کوپه های DeVille را به وانت های کاربردی به سبک شورولت «El Camino»، اما بسیار مجلل تر تبدیل کرد. این مدل ها که با نام کادیلاک «Mirage» شناخته می شدند، کاملا مطابق با استانداردهای کادیلاک توسعه یافته بودند، به طوری که می توانستید یکی از آنها را در نمایندگی های کادیلاک سفارش دهید. از این مدل تنها تعداد ۲۰۴ دستگاه تولید شد. با پایان سال ۱۹۷۶ نسل چهارم DeVille نیز به پایان خود رسید، و در سال ۱۹۷۷ نسل پنجم وارد بازار شد. تا سال ۲۰۰۵ در مجموع هشت نسل مختلف از DeVille در بازار خودروهای لوکس به رقابت پرداختند و در سال ۲۰۰۶، نام DeVille برای همیشه کنار گذاشته شد و خط تولید این مدل با تغییراتی جزئی با نام کادیلاک DTS (مخفف DeVille Touring Sedan) ادامه یافت.

بررسی کادیلاک Coupe DeVille مدل ۱۹۷۳

کادیلاک دویل کوپه ۱۹۷۳ یک خودروی لوکس فول سایز، با طراحی خاص و منحصر به فرد و استایل بسیار شیک و باوقار است. این خودرو مانند سایر مدل های کادیلاک نماد اشرافیت و تجمل، و در یک کلام مجسمه ای از شکوه و ابهت است. طراحی بدنهٔ کوپه دویل ۱۹۷۳ بر پایهٔ کشیدگی و عظمت بنا شده است. این خودرو با طول ۵.۸ متر، یکی از طویل ترین کوپه ها در تاریخ کادیلاک است و به طور نمادین حس «مالک خیابان بودن» را به راننده منتقل می کند.

در نمای جلو، در ابتدا این جلوپنجرهٔ عریض است که خودنمایی می کند. این جلوپنجره با طراحی مشبک و خطوط عمودی برجسته تر طراحی شده که در یک قاب مستطیل شکل قرار گرفته است. در دو طرف، چراغ های گرد دوتایی و چراغ های راهنما/پارک در یک قاب کرومی یکپارچه قرار گرفته اند تا چهره ای یکدست و باوقار بسازند. سپر جلوی جدید و حجیم، در تمام عرض خودرو کشیده شده و با گاردهای عمودی کرومی همراه می شود. می توان گفت از زمان معرفی نسل چهارم مدل های سال ۱۹۷۳ دارای طراحی زیباتر، یکپارچه تر و هماهنگ تری در نمای جلو هستند.

در نمای جانبی، خطوط بسیار کشیده به همراه کاپوت بلند با خطوط برجستهٔ طولی و یک تیغهٔ مرکزی برجسته، بر قدرت این قصر متحرک تأکید می کنند. همچنین سقف هاردتاپ، جلوه ای خاص به این نما بخشیده است. استفاده از وینیل مشکی رنگی برای سقف در تضاد با رنگ سفید بدنه، حس لوکس بودن را دوچندان می کند. ضمن آنکه فرم برجسته بیضی شکل بر روی گلگیرهای عقب علاوه بر زیبایی، ظاهری پهن تر به خودرو بخشیده است. در نمای عقب، چراغ های عمودی در قاب های کرومی قرار گرفته اند که یادآور باله های نمادین (Tail fins) کادیلاک در دههٔ ۵۰ میلادی بوده و اشاره ای ظریف و نوستالژیک به گذشتهٔ درخشان این ابر برند لوکس ساز است. سپر عقب نیز حجیم و یکپارچه بوده و گلگیرهای عقب با پوشش های تزئینی پوشیده شده اند تا خط بدنه یکدست تر به نظر برسد.

درون کابین فضای راحت و مجلل با متریال های با کیفیت و طراحی افقی و پهن ترکیب شده اند. این خودرو در زمان خود گسترده ترین فضای داخلی را در بین خودروهای جنرال موتورز داشت. داشبورد با خطوط افقی و پهن طراحی شده و با تریم چوب روی داشبورد و پنل های در تزئین شده تا حس تجمل بیشتری را به کابین هدیه دهد. فرمان سه پره با طراحی خاص و روکش وینیل هم رنگ تودوزی بسیار زیبا جلوه می کند. صندلی های نیمکتی با روکش ترکیبی پارچه و چرم طبیعی بسیار راحت بوده و فضایی برای نشستن سه سرنشین را فراهم می کند. ضمن آنکه در سایر بخش ها نیز ترکیب پارچه و چرم به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفته است. با وجود کوپه بودن خودرو، در بخش عقب فضایی فوق العاده جادار حتی برای افراد بالغ و بلند قد وجود دارد.

این خودرو دارای امکاناتی نظیر شیشه ها و صندلی های برقی، قفل مرکزی، تهویه مطبوع، و رادیو AM/FM و چراغ های روشنایی داخلی، فرمان هیدرولیک با نسبت متغیر، پنل های درِ نرم و بالشتی با پوشش وینیل و طرح چوب Rosewood، ساعت جدید کادیلاک با اعداد رومی و… به صورت استاندارد بود. همچنین صندلی جلوی Dual Comfort (صندلی های مجزا با قابلیت تنظیم مستقل برای راننده و سرنشین)، تنظیم برقی صندلی در شش جهت، کنترل آب و هوای خودکار، کروز کنترل، فرمان تلسکوپی، قفل درهای برقی، صندوق پران، یخ زدای شیشه عقب، سیستم ضد سرقت الکترونیکی، سیستم پایش وضعیت چراغ های جلو و عقب، سیستم Track Master (کنترل لغزش و ترمز ضد قفل اولیه کادیلاک)، سیستم Twilight Sentinel (روشن و خاموش کردن خودکار چراغ ها بر اساس میزان نور محیط)، تایرهای رادیال، سانروف برقی، آینه آرایش با سیستم روشنایی، دماسنج بیرونی، سیستم های استریو، پخش کننده نوار هشت ترک (۸-track) و رادیوهای سیگنال یاب، پارچه Medallion (در چهار رنگ: آبی تیره، قهوه ای تیره، یشمی تیره و مشکی)، پارچه Mirabelle (در سه رنگ: آبی فیروزه ای تیره، بژ متوسط و زرد ملایم)، چرم طبیعی (Leather) در ۱۲ ترکیب رنگ مختلف، از آپشن ها و امکانات قابل سفارش برای خودرو بودند.

در مجموع، طراحی کادیلاک دویل کوپه ۱۹۷۳ ترکیبی از ابهت بصری در نمای بیرون و آرامش و تجمل در درون کابین است؛ خودروی لوکسی که برای رانندگی کردن در بزرگراه ها و نمایش موفقیت ساخته شده بود، نه برای پیچ های تند.

کادیلاک کوپه DeVille مدل ۱۹۷۳ از موتور ۴۷۲ اینچ مکعبی یا ۷.۷ لیتری هشت سیلندر خورجینی OHV مجهز به یک کاربراتور چهار دهانه Rochester Quadrajet 4MV با سیستم مکش پایین، دمپر ۴ اینچی و چوک اتوماتیک سود می برد که می تواند قدرتی معادل ۲۲۰ اسب بخار در ۳۸۰۰ دور در دقیقه و گشتاور ۴۹۵ نیوتن متر در ۲۴۰۰ دور در دقیقه را تولید کند. یک گیربکس اتوماتیک سه سرعته Turbo Hydra-Matic ۴۰۰ جنرال موتورز قدرت تولیدی پیشرانه را به چرخ های عقب منتقل می کند. شتاب صفر تا صد نیز معادل ۱۱.۲ ثانیه و حداکثر سرعت آن ۱۹۲ کیلومتر بر ساعت (۱۱۹ مایل) خواهد بود.

سیستم تعلیق در جلو از نوع مستقل با بازوهای جناغی دوبل بوده و به مفصل فرمان یکپارچه، فنر لول و میله موجگیر با بوش های لاستیکی مجهز است تا ضمن جذب ضربات، عایق بندی صوتی مناسبی در برابر صداهای جاده ایجاد کند. در محور عقب نیز از یک سیستم محرک چهار اتصالی، فنرهای لول و بوش های لاستیکی بزرگ برای ارتقای کیفیت سواری استفاده شده است. علاوه بر این، کمک فنرهای هر چهار چرخ به رینگ های تفلون (برای کاهش اصطکاک و نرمی حرکت) مجهز هستند. Coupe DeVille دارای ابعادی معادل ۵۸۰۴ میلی متر طول، ۲۰۲۷ میلی متر عرض، ۱۳۹۰ میلی متر ارتفاع و فاصله محوری ۳۳۰۲ میلی متر است.

صحبت پایانی

در دهه ۷۰ میلادی، کادیلاک کوپه دویل با آن وقار و ابهت همیشگی که نماد هر کادیلاکی بود، تجسم «تجمل شخصی» با رویکردی جوان پسندانه بود. این خودرو در واقع تبلور شعار «استاندارد جهانی» بود که رهبری خودروهای لوکس را در دست داشت و هر اینچ از آن، اصالت یک کادیلاک واقعی را فریاد می زد.

در آن دوران، جایگاه DeVille در سلسله مراتب کادیلاک به عنوان قلب تپنده و ستون اصلی در بخش فروش شناخته می شد. این خودرو گران ترین یا لوکس ترین مدل نبود (مدل پایه Calais و پرچم دار Fleetwood جایگاه خود را داشتند)، اما دویل دقیقا در نقطهٔ استراتژیک بازار قرار داشت و تعادل بی نقصی بین پرستیژ، فضای کافی و ارزش خرید ایجاد می کرد. همین موضوع باعث شد تا در سال ۱۹۷۰ این مدل به تنهایی حدود ۷۵ درصد از کل فروش کادیلاک را به خود اختصاص دهد.

DeVille در بازار خودروهای لوکس آمریکا یک پادشاه بلامنازع بود. رقیب سنتی آن یعنی لینکلن کانتیننتال، هیچ گاه نتوانست در زمینه فروش حتی آماری نزدیک به آن را ثبت کند. در نبردهای کلاسیک دیترویت، DeVille به لطف برتری در عایق بندی صوتی، گشتاور عظیم در دورهای پایین، شبکهٔ گسترده نمایندگی ها و فضای داخلی بی نظیر پیشتاز بود. اگرچه برخی منتقدان معتقد بودند لینکلن سواری نرم تری دارد، برای مصرف کننده آمریکایی، DeVille همچنان نماد اصلی موفقیت بود؛ تا جایی که کادیلاک در تبلیغات رسمی خود، آن را «محبوب ترین خودروی لوکس آمریکا» نامید.

سال ۱۹۷۳ یکی از درخشان ترین سال های تاریخ کادیلاک بود. این برند رکورد تاریخی تولید و فروش ۳۰۴,۸۳۹ دستگاه را ثبت کرد و با اختلاف بسیار زیاد، بزرگ ترین خودروساز لوکس آمریکا لقب گرفت. در این میان، سری دویل با فروش بیش از ۲۱۶ هزار دستگاه (بیش از ۷۰ درصد کل فروش کادیلاک)، قلب تپندهٔ مالی شرکت بود. در این سال، کادیلاک پنج میلیونمین خودروی خود را تولید کرد و به عنوان تأمین کننده خودروهای رسمی مسابقات Indianapolis ۵۰۰ انتخاب شد. در همین سال، کوپه دویل با پیشی گرفتن از نسخه سدان و ثبت تولید ۱۱۲,۸۴۹ دستگاه، به پرفروش ترین مدل کادیلاک تبدیل شد.

فروش دویل ۱۹۷۳ در ماه اوت به پایان رسید، درست پیش از آنکه بحران نفتی در ماه اکتبر ۱۹۷۳ رخ دهد. دویل دقیقا در آخرین ماه های پیش از سقوط آزاد بازار خودروهای پرمصرف، فروش خود را تکمیل کرد و از ضربهٔ تحریم نفتی در امان ماند.

قیمت پایه سدان دویل در آن سال حدود ۶,۵۰۰ دلار بود و به لطف تجهیزات استاندارد فراوان، حس «لوکس بودن بدون هزینهٔ اضافی» را به خریداران ارائه می کرد. در اوایل دهه ۷۰ نسل Baby Boomers (به نسلی گفته می شود که در دورهٔ انفجار جمعیت پس از جنگ جهانی دوم بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۴ متولد شدند) به اوج درآمدزایی رسیده بود و خانواده های دارای دو منبع درآمد نیز در حال افزایش بودند. برای این اقشار، خرید یک کادیلاک دویل یک کارت ویزیت اجتماعی بود؛ راهی برای نشان دادن موفقیت در باشگاه های گلف و رستوران های سطح بالا. DeVille در واقع یک یات مجلل و تمام عیار بود که توانست مفهوم خودروی لوکس به عنوان کالای دست نیافتنی را تغییر دهد و به یک انتخاب منطقی و پرفروش برای طبقه متوسط رو به بالای آمریکا تبدیل شود.

در سال ۱۹۷۳ خودروسازان آمریکایی ملزم شدند محصولات خود را به سپرهای ایمنی ۵ مایل بر ساعت مجهز کنند. این سپرها که با ضربه گیرهای تعبیه شده در پشتشان، مانند یک ایوان بزرگ و نامتناسب از بدنه بیرون زده بودند، اگرچه در آن زمان یک نوآوری ایمنی فوق العاده تلقی می شدند و از خسارات ناشی از تصادفات جزئی می کاستند، این موضوع به قیمت فدا شدن زیبایی و طراحی خودرو تمام شد.

با این حال، دست کم در مدل ۱۹۷۳ کوپه دویل همچنان یک هاردتاپ واقعی بدون ستون بود. شاید این تغییر در نگاه اول مدرن به نظر می رسید، اما با گذشت زمان مشخص شد که درست مانند سپرهای ایمنی، ظاهر اصیل خودرو را خراب کرده است.

با توجه به دلایل ذکر شده، امروزه در دنیای خودروهای کلاسیک و کلکسیونی ارزش یک Coupe DeVille مدل ۱۹۷۲ از ۱۹۷۳ و ۱۹۷۳ از ۱۹۷۴ بیشتر بوده و اختلاف بسیار فاحش و چشمگیر است. مدل ۱۹۷۳ دویل کوپه، نقطهٔ تلاقی طراحی اصیل و قوانین جدید ایمنی بود. این خودرو با تکیه بر جایگاه افسانه ای برند کادیلاک و درک درست از نیازهای اجتماعی آمریکایی، درست پیش از آنکه بحران انرژی و قوانین سخت گیرانه قواعد بازی را برای همیشه عوض کنند، به اوج قدرت خود رسید. به همین دلیل، این مدل امروزه نه فقط یک خودرو، بلکه یادگاری از آخرین روزهای طلایی «یات های خشکی» در تاریخ صنعت خودرو محسوب می شود. در پایان از مجموعه Classic car کرج که ما را در تهیه گزارش یاری کردند کمال تشکر را داریم.