فولکس واگن بیتل؛ فراتر از یک خودرو!

خودرویی که ۶۵ سال در خط تولید ماند و بیش از ۲۱.۵ میلیون دستگاه از آن ساخته شد؛ از تاریخچه پرماجرای بیتل تا نمونه ۱۹۸۴ ساخت برزیل.
بررسی اجمالی فولکس واگن بیتل مدل ۱۹۸۴ ساخت برزیل!
فولکس واگن بیتل، که رسماً با نام «فولکس واگن Type ۱» شناخته می شود، یک خودروی خانوادگی کوچک است که توسط شرکت آلمانی فولکس واگن بین سال های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۳ تولید شده است. بیتل که به دلیل طراحی منحصربه فرد خود که شبیه به سوسک (Bug) بوده، به یک نماد فرهنگی جهانی تبدیل شده است و به طور گسترده ای یکی از تاثیرگذارترین و شناخته شده ترین خودروهای قرن بیستم به شمار می آید. دورهٔ تولید ۶۵ سالهٔ این خودرو، طولانی ترین زمان تولید برای یک نسل واحد در تاریخ صنعت خودرو محسوب می شود. با تولید بیش از ۲۱.۵ میلیون دستگاه در بیست نقطه از جهان، بیتل پرفروش ترین خودروی تاریخ بر پایهٔ یک پلتفرم واحد و دومین نام تجاری (مدل) پرفروش خودرو در قرن بیستم است.
ایدهٔ ساخت بیتل در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ شکل گرفت؛ زمانی که آدولف هیتلر “Adolf Hitler”، رهبر آلمان نازی، تصمیم گرفت خودرویی برای مردم، یعنی خودرویی ارزان قیمت، ساده و مناسب برای تولید انبوه جهت استفاده در شبکهٔ جدید جاده ای آلمان (موسوم به «رایشس آوتوبان» “Reichsautobahn”) ساخته شود. فردیناند پورشه “Ferdinand Porsche” (مهندس) و تیم طراحی اش در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ کار توسعه و طراحی این خودرو را آغاز کردند، اما مفهوم بنیادین طراحی آن را می توان به “Béla Barényi” در سال ۱۹۲۵ نسبت داد؛ یعنی حدود ده سال پیش از ادعاهای پورشه. نتیجهٔ این تلاش ها، تولید «فولکس واگن Type ۱» و پیدایش برند فولکس واگن بود.
فولکس واگن در ابتدا قصد داشت تولید این خودرو را در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ آغاز کند، اما با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، تولید آن تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ به تعویق افتاد. این خودرو در ابتدا «فولکس واگن Type ۱» نام داشت و صرفاً با نام «فولکس واگن» به بازار عرضه می شد؛ تا اینکه در سال ۱۹۶۸ رسماً نام «بیتل» “Beetle” (به معنای سوسک) برای آن انتخاب شد. فولکس واگن در دهه ۱۹۶۰ نام گذاری هایی را برای مدل بیتل به کار گرفت که شامل مدل های ۱۲۰۰، ۱۳۰۰، ۱۵۰۰، ۱۶۰۰، ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳ می شد. این شرکت در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، مجموعه ای از مدل های بزرگ تر و لوکس تر شامل «Type ۳»، «Type ۴» و «K70» را به عنوان مکمل بیتل معرفی کرد؛ اما هیچ یک از این مدل ها به اندازه بیتل موفق نبودند.
در سال ۱۹۷۲ بیتل با پیشی گرفتن از «فورد Model T» به پرفروش ترین خودروی تمام دوران تبدیل شد؛ رکوردی که به مدت ۲۵ سال در اختیار آن باقی ماند. تغییر سریع سلیقه مصرف کنندگان اروپایی به سمت خودروهای هاچ بک جمع وجور با دیفرانسیل جلو، فولکس واگن را بر آن داشت تا به تدریج از سیستم دیفرانسیل عقب فاصله بگیرد؛ روندی که با معرفی مدل گلف در سال ۱۹۷۴ آغاز شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و دهه ۱۹۸۰، خودروسازان ژاپنی بر بازارهای جهانی مسلط شدند که این امر به کاهش محبوبیت بیتل انجامید. با این حال، بیتل همچنان یکی از پرفروش ترین خودروهای تاریخ است و نخستین خودرویی محسوب می شود که تیراژ تولید آن از مرز ۲۰ میلیون دستگاه گذشت. در طول دوران تولید، طراحی کلی آن ثابت ماند، اما فولکس واگن بیش از ۷۸ هزار به روزرسانی مختلف را بر روی آن اعمال کرد. این تغییرات عمدتاً جزئی بودند و شامل اصلاحاتی در بدنه، فضای داخلی، رنگ بندی و سیستم روشنایی می شدند. موفقیت این خودرو تأثیر بسزایی بر نحوه طراحی و بازاریابی خودروها داشت و زمینه ساز معرفی سری خودروهای فولکس واگن بر پایه مدل گلف شد.

تاریخچه
خودروی (KdF-Wagen)
در مه ۱۹۳۴، طی جلسه ای در هتل «کایزرهوف» “Kaiserhof Hotel” برلین، آدولف هیتلر بر ساخت خودرویی تأکید کرد که بتواند دو بزرگسال و سه کودک را در خود جای دهد و مصرف سوخت آن از هفت لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر فراتر نرود. تمامی قطعات به گونه ای طراحی شده بودند که تعویض آن ها سریع و کم هزینه باشد. به گفته هیتلر، دلیل انتخاب موتور هواخنک این بود که پزشکان روستایی معمولاً به گاراژ و امکانات تعمیراتی دسترسی نداشتند و این موتورها در برابر سرما و گرما مقاوم تر بودند.
در ۲۲ ژوئن ۱۹۳۴، فردیناند پورشه قراردادی را از «انجمن صنعت خودروی آلمان» “German Association of the Automotive Industry” برای توسعه نسخه اولیه یک خودروی سواری ارزان قیمت و اقتصادی دریافت کرد. این تصمیم پس از آن گرفته شد که هیتلر تشخیص داد نیاز به یک «خودروی مردمی» (Volkswagen) وجود دارد؛ خودرویی که برای طبقات فرودست جامعه نیز مقرون به صرفه و کاربردی باشد تا بتواند در شبکه جدید بزرگراه های کشور مورد استفاده قرار گیرد. اگرچه خودروی فولکس واگن عمدتاً حاصل ایده پردازی فردیناند پورشه و هیتلر بود، اما مفهوم «خودروی مردمی» بسیار قدیمی تر از نازیسم است و از زمان آغاز تولید انبوه خودرو (مانند فورد Model T) مهندسان آن را در ذهن خود می پروراندند.
پروژه «بیتل» که فردیناند پورشه در ابتدا آن را «Type ۶۰» نام گذاری کرده بود، توسط تیمی از طراحان و مهندسان زبده پیش برده شد. این تیم شامل افراد زیر بود: “Erwin Komenda” که متخصص طراحی بدنه بود؛ “Josef Kales” که مسئولیت طراحی موتور را بر عهده داشت؛ “Karl Rabe” که به عنوان مهندس ارشد فعالیت می کرد؛ “Josef Mickl” در نقش مهندس؛ و “Franz Xaver Reimspiess” که نشان نمادین فولکس واگن را طراحی کرد. این پروژه در اکتبر ۱۹۳۵ به نقاط عطفی دست یافت؛ یعنی تکمیل دو نمونه اولیه نخست از «Type ۶۰» که با نام های V1 (سدان) و V2 (کروک) شناخته می شدند. حرف «V» در نام آن ها برگرفته از واژه آلمانی «Versuchs» به معنای «نمونه اولیه» بود.
آزمایش سه نمونه اولیه دیگر با نام V3 در ۱۱ ژوئیه ۱۹۳۶ آغاز شد که نخستین دستگاه از آن ها به «Obersalzberg» برده شد و توسط هیتلر مورد بازرسی قرار گرفت. تا ژوئن ۱۹۳۶ خودروهای V3 بیش از ۵۰ هزار کیلومتر را در انواع مختلفی از مسیرها و عوارض زمین پیموده و آزمایش شده بودند. همچنین، مجموعه ای شامل ۳۰ دستگاه از مدل های توسعه ای با نام W30 که به سفارش پورشه و توسط شرکت «دایملر-بنز» ساخته شده بودند، در اوایل آوریل ۱۹۳۷ تحت آزمایش قرار گرفتند و در مجموع مسافتی بیش از ۲ میلیون و ۹۰۰ هزار کیلومتر را طی کردند. تمامی این خودروها از طراحی کِرو و منحنی شکلِ شاخصی برخوردار بودند و به موتورهای هوا خنک که در قسمت عقب نصب شده بود، مجهز بودند.
مسئولیت این پروژه بر عهده سازمانی به نام “Kraft durch Freude” (به اختصار KdF و به معنای «نیرو از طریق شادی») بود؛ یک تشکیلات سیاسی که هدف آن فراهم کردن امکانات تفریحی برای عموم مردم بود. “Robert Ley” مقام مسئول این سازمان، در سال ۱۹۳۸ اعلام کرد که هر شهروند آلمانی ظرف ده سال صاحب یک خودروی فولکس واگن خواهد شد. با این حال، چالش هایی نیز وجود داشت. قیمت بنزین در آلمان به دلیل مالیات ها بسیار بالا بود و در رژیم نازی، بنزین عمدتاً به مصارف نظامی اختصاص می یافت. با وجود این مسائل، سران رژیم تولید انبوه این خودرو را ابزاری برای ترویج و تبلیغ نظام سیاسی خود می دیدند. این خودرو نمادی از گذار از وضعیتی بود که داشتن خودرو امتیازی مختص ثروتمندان بود، به وضعیتی که در آن این وسیله نقلیه به رویایی دست یافتنی برای طبقات فرودست جامعه آلمان تبدیل شد. هیتلر به ویژه از این طرح استقبال می کرد، زیرا این خودرو به سادگی قابلیت تغییر کاربری برای اهداف نظامی را داشت!
تولید انبوه خودروی «KdF» پیش از جنگ جهانی دوم آغاز نشد، چرا که کارخانه فولکس واگن در «Fallersleben» (که امروزه «وولفسبورگ» نامیده می شود) که در مه ۱۹۳۸ تأسیس شده بود، هنوز تکمیل نشده بود. در طول جنگ، سایر تولیدکنندگان آلمانی هم زمان به ساخت خودروهای نظامی و تسلیحات مشغول بودند؛ از این رو، تولید انبوه خودروی فولکس واگن تا زمان برقراری صلح امکان پذیر نبود. با این حال، تا پایان جنگ در مه ۱۹۴۵، تعداد ۲۱۰ دستگاه از این خودرو تولید شد. پس از پایان درگیری ها، نیروهای اشغالگر بریتانیایی این کارخانه را فعال کردند. تا پایان سال ۱۹۴۵، ۱۷۸۵ دستگاه فولکس واگن ساخته و به نیروهای اشغالگر و اداره پست تحویل داده شد.

طراحی
خودروی «بیتل» مجهز به یک موتور چهار سیلندر تخت (باکسر) با سیستم هوا خنک است که در قسمت عقب خودرو قرار گرفته و نیروی محرکه را به چرخ های عقب منتقل می کند. بدنه این خودرو دو در است و ضریب درگ (مقاومت در برابر هوا) آن برابر با ۰.۴۸ (Cd=۰.۴۸) است. شیشه جلوی خودرو تخت است و خودرو فضای کافی برای چهار سرنشین دارد؛ همچنین محفظه هایی برای قرار دادن بار در زیر کاپوت جلو و پشت صندلی عقب تعبیه شده است.
بدنه خودرو با استفاده از هجده پیچ به شاسیِ تقریباً تختِ آن متصل شده که دارای یک تونل ساختاری در بخش میانی است. سیستم تعلیق در جلو و عقب از نوع میله های پیچشی (torsion bars) به همراه یک میله پایدارکننده (stabiliser bar) در جلو تشکیل شده که امکان تعلیق مستقل را برای هر چهار چرخ فراهم می کند. با این حال، محور جلو با استفاده از بازوهای طولی دوتایی طراحی شده، در حالی که محور عقب از نوع محور نوسانی (swing axle) است. در ساخت موتور، سیستم انتقال قدرت و سرسیلندرهای این خودرو از آلیاژهای سبک استفاده شده، تا وزن خودرو به حداقل برسد و مصرف سوخت کاهش یابد.
مناقشات پیرامون طراحی
فردیناند پورشه، مهندس آلمانی-بوهمیایی، و تیم او عموماً به عنوان طراحان اصلی فولکس واگن شناخته می شوند. با این حال، بحث های تاریخی و حقوقی فراوانی وجود دارد که آیا او واقعاً طراح اصلی بوده است یا خیر. شایعات و شواهد مطرح شده مبنی بر اینکه طراحان دیگری همچون بلا بارنی، پل یارای، یوزف گانتس و هانس لدوینکا، ممکن است بر طراحی این خودرو تاثیر گذاشته باشند، همواره موضوع بحث بوده است.
“Béla Barényi”: در سال ۱۹۲۵ بلا بارنی، مهندس خودروی اتریشی-مجارستانی، خودرویی با شمایلی شبیه به «بیتل» طراحی کرد؛ این اتفاق بیش از پنج سال پیش از آن رخ داد که پورشه نخستین طرح خود برای «خودروی مردمی» را ارائه کرد. در پی حکمی قضایی در سال ۱۹۵۳، بارنی موفق شد مالکیت معنوی طرح و ادعاهای مرتبط با آن را به اثبات برساند. عناصر کلیدی این طرح شامل موتور چهار سیلندر تخت (باکسر) با خنک کنندگی هوا در قسمت عقب، جعبه دنده ای که در جلوی محور عقب قرار گرفته بود، و فرم متمایز و کِرو مانند بدنه می شد. “Dieter Landenberger”، مدیر آرشیو تاریخی پورشه، بعدها تایید کرد که بارنی «نقشی تعیین کننده در شکل گیری طرح نهایی فولکس واگن بیتل» داشته است.
“Paul Jaray”: بسیاری بر این باورند که پل یارای با محاسبات آیرودینامیکی خود، طراحی بدنه این خودرو را شکل داده است. پژوهش های یارای در زمینه مکانیک سیالات برای خودروها، فراتر از مدل بیتل رفت و بر خودروهایی همچون “Tatra ۷۷” و دیگر وسایل نقلیه نیز تاثیر گذار بوده است. نخستین حق ثبت اختراع و انتشارات او به اوایل دهه ۱۹۲۰ بازمی گردد و سهم او در توسعه فرم های آیرودینامیک (خط جریان) در بیتل علمی و قابل توجه است.
“Josef Ganz”: نقش احتمالی یوزف گانتس در مراحل اولیه توسعه خودروی «بیتل» اصلی، سال ها موضوع بحث برانگیزی بود و هرگز به طور شفاف روشن نشد. تحقیقات نشان می دهند که ایده ها و مفهوم خودروی جمع وجورِ او، نقش مهمی در توسعه بیتل و نمونه های اولیه آن داشته اند. گانتس شخصاً خودروهای “Hanomag Kommissbrot” و یک مدل تاترا مجهز به محور نوسانی (swing-axle) را رانده بود؛ خودروهایی که دارای ویژگی هایی همچون شاسی لوله ای مرکزی، سیستم تعلیق مستقل چرخ ها و طراحی موتور در بخش عقب یا میانی بودند. گانتس این ویژگی های فنی را در طرح های پیشنهادی خود برای خودروها به کار گرفت. گفته می شود که هیتلر در نمایشگاه خودروی برلین در سال ۱۹۳۳، خودروهای طراحی شده توسط گانتس را مشاهده کرده است. خودروی “Standard Superior” که گانتس برای کارخانه خودروسازی “Standard” طراحی کرده بود، بدنه ای با فرمی شبیه به قطره اشک داشت که روی یک شاسی لوله ای مرکزی سوار شده و به محور نوسانی در عقب مجهز بود؛ با این تفاوت که موتور آن به صورت عرضی در جلوی محور نصب شده بود، نه به صورت طولی.
“Hans Ledwinka”: طراح خودرو اتریشی، معاصر پورشه، برای شرکت چکسلواکی تاترا کار می کرد. در سال ۱۹۳۱ تاترا نمونه اولیه V570 را ساخت که دارای یک موتور دوقلوی تخت هوا خنک بود که در عقب نصب شده بود. هیتلر و پورشه هر دو تحت تاثیر تاترا قرار گرفتند. هیتلر، که از علاقه مندان پرشور خودرو بود، چندین بار در طول سفرهای سیاسی خود به چکسلواکی با خودروهای تاترا در محوطه شرکت رانندگی کرد. از سال ۱۹۳۳ به بعد، لدوینکا و پورشه مرتباً برای بحث در مورد طرح های خود ملاقات می کردند و پورشه هنگام طراحی فولکس واگن اعتراف کرد: “خب، گاهی اوقات من از بالای شانه او نگاه می کردم و گاهی اوقات او از بالای شانه من نگاه می کرد”.
درست قبل از شروع جنگ جهانی دوم، تاترا ادعاهای قانونی متعددی را علیه فولکس واگن به دلیل نقض حق ثبت اختراع مطرح کرد. تاترا شکایتی حقوقی را آغاز کرد که با حمله آلمان به چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ متوقف شد. این مناقشه پس از جنگ دوباره مطرح شد و سرانجام در سال ۱۹۶۵، شرکت فولکس واگن طی یک توافق خارج از دادگاه، مبلغ یک میلیون مارک آلمان به شرکت «Ringhoffer-Tatra» پرداخت کرد.

جنگ جهانی دوم و تولیدات نظامی: ۱۹۳۸_۱۹۴۵
پس از آنکه هیتلر در ۲۶ مه ۱۹۳۸ طی مراسمی سنگ بنای کارخانه فولکس واگن را گذاشت، نام «فولکس واگن» رسماً با عنوان «KdF» جایگزین شد. در چارچوب این سازمان، از کارگران خواسته شد که «هفته ای پنج مارک پس انداز کنند تا صاحب خودرو شوند». پیش از تکمیل کارخانه KdF، بسیاری از آلمانی ها در طرح پس انداز برای خرید خودرو ثبت نام کرده بودند. با این حال، آغاز جنگ جهانی دوم مانع از توزیع خودروها شد و فرصتی برای تولید انبوه باقی نماند. از آنجا که تمام ظرفیت کارخانه فولکس واگن صرف نیازهای دوران جنگ شد، بیش از ۳۳۰ هزار نفری که در طرح KdF پس انداز کرده بودند، نتوانستند خودروی خود را تحویل بگیرند. پس از پایان جنگ، بسیاری از این افراد خواستار دریافت خودروی فولکس واگن شدند که با مخالفت مواجه شد و جنبشی از سوی این پس اندازکنندگان شکل گرفت که چندین سال به طول انجامید.
در طول جنگ، این کارخانه عمدتاً به تولید خودروهای Kübelwagen (Type ۸۲)، شویم واگن (Schwimmwagen، Type ۱۶۶) و انواع دیگر خودروهای سبک کاربردی پرداخت. این وسایل نقلیه از نظر فنی بر پایه «Type ۱» (بیتل) ساخته شده و توسط ارتش آلمان (Wehrmacht) مورد استفاده قرار می گرفتند. از جمله این خودروها، صدها دستگاه Kommandeurswagen (Type ۸۷) بودند که بدنه Type ۱ داشتند و بر روی شاسی مستحکمِ نمونه اولیه Kübelwagen با قابلیت چهار چرخ محرک سوار شده بودند. تولید Kommandeurswagen تا سال ۱۹۴۴ ادامه یافت، اما در نهایت به دلیل آسیب های گسترده ناشی از حملات هوایی نیروهای متفقین، فعالیت این کارخانه متوقف شد. در اواخر جنگ، به دلیل کمبود بنزین، تعدادی خودروی بیتل با سیستم “Holzbrenner” (چوب سوز) ساخته شدند که با سوختن تکه های چوب حرکت می کردند.
تولید و موفقیت پس از جنگ: ۱۹۴۵_۱۹۷۰
خودروی بیتل پس از پایان جنگ و آغاز تولید انبوه، به موفقیت بی سابقه ای دست یافت. در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ شهرکی که با نام «KdF-Wagens bei Fallersleben» شناخته می شد و ۱۷ هزار نفر در آن سکونت داشتند، رسماً «وولفسبورگ» نام گذاری شد. تولید رسمی و سری این خودرو در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵ آغاز گردید و شرکت فولکس واگن تا پایان آن سال، ۵۵ دستگاه خودرو تولید کرد.
تأسیسات فولکس واگن که در سال ۱۹۴۵ و تحت کنترل آمریکایی ها قرار داشت، ابتدا قرار بود برچیده و به بریتانیا منتقل شود؛ اما با عدم استقبال تولیدکنندگان خودروی بریتانیایی مواجه شد. در یک گزارش رسمی آمده است: «این وسیله نقلیه فاقد الزامات فنی بنیادین یک خودروی موتوری است… برای خریدار معمولی اصلاً جذاب نیست… تولید تجاری این خودرو، اقدامی کاملاً غیر اقتصادی خواهد بود.» با این حال، کارخانه با تولید خودرو برای ارتش بریتانیا به فعالیت خود ادامه داد.
بازگشایی کارخانه فولکس واگن عمدتاً به نام سرگرد “Ivan Hirst”، از افسران ارتش بریتانیا، ثبت شد. هرست با درکِ کمبود فرصت های شغلی در آلمان و نیاز ارتش بریتانیا به خودرو، مقامات نظامی بریتانیا را متقاعد کرد تا سفارش ساخت ۲۰ هزار دستگاه خودرو را ثبت کنند. تا مارس ۱۹۴۶، ظرفیت تولید حدود ۱۰۰۰ دستگاه در ماه برآورد می شد. در اواسط سال ۱۹۴۶ با احتساب یک شیفت کاری هشت ساعته، میزان تولید به حدود ۲۵۰۰ دستگاه در ماه رسید.
زمانی که “Heinrich Nordhoff” مدیریت فولکس واگن را بر عهده گرفت، ظرفیت تولید به طور قابل توجهی افزایش یافت. میزان تولید در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ به ترتیب ۹۸۷۸ و ۸۹۷۳ دستگاه بود، اما در نخستین سال مدیریت نوردهوف (۱۹۴۸)، تولید دو برابر شد و به حدود ۱۹۲۴۴ دستگاه رسید. در ۶ اوت ۱۹۵۵، یک میلیونمین خودرو مونتاژ شد و تا سال ۱۹۵۹، ظرفیت تولید به ۷۰۰ هزار دستگاه در سال رسید. تعداد کارکنان از ۶۰۳۳ نفر در پایان سال ۱۹۴۵ به حدود ۵۷ هزار نفر در سال ۱۹۵۷ افزایش یافت.
در ژانویه ۱۹۶۰ نوردهوف در سخنانی گفت: «روزی از “دهه پنجاه طلایی” سخن خواهیم گفت. اکنون در حال فاصله گرفتن از آن دوران هستیم… چرخ تاریخ هرگز به عقب بازنمی گردد! فرصت هایی که امروز از دست بدهید، دیگر هرگز تکرار نخواهند شد!» در سال ۱۹۶۸ نام «بیتل» (برگرفته از واژه آلمانی «der Käfer» به معنای سوسک) رسماً برای «Type ۱» انتخاب شد و این خودرو به یک پدیده جهانی تبدیل گشت.

افول و پایان تولید در آلمان غربی: ۱۹۷۰_۱۹۹۰
اگرچه فولکس واگن بیتل در دهه ۱۹۶۰ موفقیت چشمگیری داشت، به طوری که بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ بیشترین رشد فروش را در آمریکای شمالی تجربه کرد، اما در دهه ۱۹۷۰ با رقابتِ خودروهایی با طراحی مدرن تر در سراسر جهان مواجه شد. در ۱۷ فوریه ۱۹۷۲ بیتل با رسیدن به آمار تولید ۱۵.۰۰۷.۰۳۴ دستگاه در سراسر جهان، رکورد پرفروش ترین خودروی تاریخ را شکست و از رکورد «فورد Model T» که نزدیک به پنجاه سال پابرجا بود، پیشی گرفت. فولکس واگن این خودروی رکوردشکن را، که از نوع «سوپر بیتل» بود، به مؤسسه “Smithsonian” اهدا کرد تا در بخش تاریخ صنعت این موزه به نمایش دائمی درآید.
در اول ژوئیه ۱۹۷۴ آخرین دستگاه بیتل در کارخانه وولفسبورگ تولید شد؛ کارخانه ای که در مجموع ۱۱.۹۱۶.۵۱۹ دستگاه از این خودرو را تولید کرده بود. پس از توقف تولید، فولکس واگن توسعه بیشتر بیتل در آلمان را نیز متوقف کرد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، فولکس واگن سبد محصولات خود را با افزودن مدل های جدیدی برای تکمیل جایگاه بیتل گسترش داد؛ از جمله مدل های Type ۳، Type ۴ و سدان K70 که بر پایه محصولات شرکت NSU طراحی شده بود. هیچ یک از این مدل ها به موفقیت بیتل دست نیافتند. اتکای بیش از حد به یک مدل واحد که محبوبیتش رو به کاهش بود، موجب شد فولکس واگن دچار بحران مالی شود و برای تولید خودرویی که جایگزین بیتل شود، به کمک مالی دولت نیاز پیدا کند.
در نتیجه، این شرکت چهار مدل جدید با موتور جلو، دیفرانسیل جلو و سیستم آب خنک معرفی کرد: گلف، پاسات، پولو و شیروکو؛ که طراحی همگی آن ها توسط طراح خودروی ایتالیایی، جورجتو جوجارو، انجام شده بود. تا سال ۱۹۷۹، مدل گلف بیش از ۵۰ درصد از فروش فولکس واگن را به خود اختصاص داد و در نهایت به موفق ترین مدل این شرکت پس از بیتل تبدیل شد. در ۱۰ ژانویه ۱۹۸۰ آخرین دستگاه از مجموع ۳۳۰.۲۸۱ دستگاه خودروی بیتلِ کروک از خط تولید کارخانه “Karmann” خارج شد.
در دهه ۱۹۸۰ آمار فروش بیتل به پایین ترین سطح خود رسید؛ چرا که فولکس واگن با رقابت خودروسازان ژاپنی نظیر تویوتا و هوندا مواجه شده بود که محصولاتشان از نظر قابلیت اطمینان و عملکرد، ارتقا یافته بودند. در سال ۱۹۸۸ کارخانه فولکس واگن در پنسیلوانیا به دلیل هزینه های بالا و فروش ضعیف تعطیل شد.
بیتل جدید و پایان تولید: ۱۹۹۰_۲۰۰۳
در سال ۱۹۹۱، با بازگشت “J Mays” و “Freeman Thomas” به کالیفرنیا برای افتتاح مرکز طراحی فولکس واگن، برنامه ریزی برای ساخت یک خودروی جدید آغاز شد. فولکس واگن با درک اینکه خودروسازان ژاپنی در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بر بازار مسلط شده اند، نیاز داشت خودرویی را معرفی کند تا محبوبیت از دست رفته اش را بازیابد. Mays و Thomas پیشنهاد کردند که برای افزایش جذابیت خودرو نزد مشتریان، می توان از طراحی نمادین و آشنای مدل بیتل استفاده کرد.
نمونه اولیه آن با نام “Concept One” در نمایشگاه خودروی دیترویت در سال ۱۹۹۴ رونمایی شد. فولکس واگن برای سنجش میزان تقاضای عمومی در ایالات متحده، یک خط تلفن اختصاصی راه اندازی کرد که به سرعت با تماس های فراوانی مواجه شد؛ بسیاری از افراد می گفتند: «شما آن را بسازید، من آن را می خرم!» پس از بیش از شش سال برنامه ریزی و توسعه، فولکس واگن در سال ۱۹۹۷ مدل New Beetle را برای سال مدل ۱۹۹۸ معرفی کرد.
در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۳ ساعت ۹:۰۵ صبح، در کارخانه “Puebla” در مکزیک، فولکس واگن آخرین دستگاه از Type ۱ را تولید کرد؛ خودرویی که در طول دوران حضورش، ۲۱.۵۲۹.۴۶۴ دستگاه از آن در سراسر جهان ساخته شده بود. برای جشن گرفتن این مناسبت، فولکس واگن مجموعه ای متشکل از ۳۰۰۰ سوسک را با نام «Última Edición» (نسخه نهایی) به بازار عرضه کرد.
مدل ها و تاریخچه طراحی
اگرچه طراحی خودروی بیتل در طول دوره تولیدش تغییر چندانی نکرد، اما شرکت فولکس واگن بیش از ۷۸ هزار به روزرسانی تدریجی در آن اعمال نمود. این تغییرات که اغلب جزئی و نامحسوس بودند، معمولاً شامل اصلاحاتی در بدنه خارجی، فضای داخلی، رنگ بندی و سیستم روشنایی می شدند.

مدل های اولیه و موفق: ۱۹۴۶_۱۹۷۴
مدل استاندارد Type ۱۱ که پیش از سال ۱۹۴۶ با نام Type ۶۰ شناخته می شد، به دلیل داشتن شیشه عقب بیضی شکل و دوتکه ای، به نام “Pretzel Beetle” شهرت یافت. در اول ژوئیه ۱۹۴۹ مدل صادراتی به سبد محصولات اضافه شد؛ این مدل دارای فضای داخلی ارتقا یافته، سپرهای کرومی و تزئینات ویژه بود. از سال ۱۹۵۰ امکان سفارش سقف سانروف (با پوشش پارچه ای) فراهم شد. تا مارس همان سال، مدل صادراتی به سیستم ترمز هیدرولیکی مجهز گردید. در سال ۱۹۵۲ پنجره های کوچک تهویه (لچکی) روی درها اضافه شد و قطر چرخ ها از ۱۶ اینچ به ۱۵ اینچ کاهش پیدا کرد. در ۱۰ مارس ۱۹۵۳ شیشه عقب دوتکه ای با یک شیشه یک تکه جایگزین شد.
از سال ۱۹۵۴ موتور Type ۱۲۲ با حجم ۱۱۹۲ سی سی عرضه شد که قدرتی معادل ۳۰ اسب بخار تولید می کرد. در سال ۱۹۵۵ راهنماهای بازویی سنتی در خودروهای آمریکای شمالی با چراغ های راهنمای چشمک زنِ متداول جایگزین شدند. در سال ۱۹۵۸ داشبورد بازنگری شد و یک شیشه عقب مستطیلی شکل و بزرگ تر جایگزین طرح بیضی شکلِ پیشین گردید. در سال ۱۹۶۰ چراغ های راهنمای جلو به روی کاپوت جلو منتقل شدند و راهنماهای عقب در مجموعه چراغ های عقب ادغام گردیدند.
مدل ۱۹۶۱ بیتل به جعبه دنده ی دستی چهارسرعته ای تمام سنکرونیزه “Synchronizer” مجهز شد. تغییرات قابل توجه دیگر شامل ساسات خودکار، گرم کن کاربراتور، طراحی مجدد باک بنزین که باعث افزایش فضای صندوق عقب شد، و برف پاک کن های استاندارد مجهز به سیستم شیشه شوی دستی بود. در مدل سال ۱۹۶۲ سیستم شیشه شوی دستی با یک سیستم خودکار جایگزین شد که نیروی فشار آن از طریق هوای موجود در چرخ زاپاس تأمین می شد. در اوت ۱۹۶۵ مدل ۱۳۰۰ با موتوری ۱.۳ لیتری و قدرت ۴۰ اسب بخار معرفی شد. سال ۱۹۶۵ همچنین شاهد گسترده ترین تغییر در طراحی بیتل بود؛ مساحت شیشه جلو ۱۱ درصد افزایش یافت و شیشه های درها شش درصد بزرگ تر شدند.
در سال ۱۹۶۷ به روزرسانی هایی شامل کوتاه تر شدن درپوش های صندوق و سپرهایی با مقطع جعبه ای اعمال شد. فولکس واگن همچنین دریچه ای برای باک سوخت در بدنه تعبیه کرد که نیاز به باز کردن درپوش صندوق جلو هنگام سوخت گیری را از بین می برد. در سال ۱۹۶۸ مدل ۱۲۰۰ به سیستم تعلیق کاملاً مستقل و درپوش باک سوخت در بدنه مجهز شد. در سال ۱۹۷۱، مدل ۱۲۰۰ به شیشه جلوی بزرگ تری مجهز شد؛ در حالی که قدرت موتور مدل ۱۳۰۰ به ۴۴ اسب بخار افزایش یافت.
دوره میانی و افول مدل ها: ۱۹۷۰_۱۹۸۶
مدل VW ۱۳۰۲ که در اوت ۱۹۷۰ معرفی شد، از طراحی جدیدی در قسمت جلو بهره می برد. این مدل به محور جلوی جدیدی مجهز بود که شامل سیستم تعلیق مک فرسون، طبق های جناغی و میل تعادل می شد. در نتیجه، فضای صندوق عقبِ جلو بزرگ تر شد و زاپاس به صورت افقی در زیر پوششی در فضای صندوق عقب جای گرفت. در کشورهای انگلیسی زبان، نام Super Beetle در اسناد این خودرو ذکر می شد. در سال ۱۹۷۱ طول کلی خودرو هشت سانتی متر بیشتر شد که ظرفیت صندوق عقب جلو را دو برابر کرد.
در اوت ۱۹۷۲ سری ۱۳۰۳ جایگزین مدل ۱۳۰۲ شد؛ ویژگی بارز این سری، شیشه جلوی منحنی شکل آن بود. با وجود تلاش برای بخشیدن ظاهری مدرن تر به بیتل، این تغییر مورد استقبال مصرف کنندگان قرار نگرفت و در نتیجه، فروش بیتل کاهش یافت. در سال ۱۹۷۵ مدل های ۱۳۰۳ و 1303S به سیستم فرمان «شانه ای» مجهز شدند، اما در ژوئیه همان سال، تولید هر دو مدل متوقف شد.

مدل های نهایی: ۱۹۸۶_۲۰۰۳
از سال ۱۹۸۶ تنها نسخه موجود، مدلی با موتور ۱.۶ لیتری و مجهز به یک کاربراتور بود. از اواخر سال ۱۹۹۲ فولکس واگن مبدل های کاتالیستی، سیستم مدیریت موتور “Bosch Digifant engine management system”، حسگر اکسیژن و سیستم جرقه زنی الکتریکی را به عنوان تجهیزات استاندارد برای بیتل در نظر گرفت. خودروهایی که این اصلاحات را داشتند، از نظر ظاهری با درب موتور کرکره ایِ دوباره معرفی شده، سپرهای سنگین تر و چرخ های چهار گل میخ با بیست سوراخ تهویه قابل شناسایی بودند. از سال ۱۹۹۷ ترمزهای دیسکی جلو و ایموبیلایزر در دسترس قرار گرفتند. در سال ۱۹۹۸ فولکس واگن شیارهای کوچک تهویه پشت شیشه های کناری عقب را حذف کرد و ترمزهای دیسکی جلو را جزو آپشن های استاندارد قرار داد.
بازارها و مونتاژ
فولکس واگن در طول دوره ۶۵ ساله تولید Type ۱، این خودرو را در مکان های متعددی در سراسر جهان شامل استرالیا، بلژیک، برزیل، فنلاند، آلمان، اندونزی، ایرلند، مالزی، مکزیک، نیوزیلند، نیجریه، فیلیپین، آفریقای جنوبی، تایلند، ونزوئلا و یوگسلاوی تولید کرد.
بازارهای خاص
برزیل
صادرات رسمی خودروی بیتل به بازار برزیل در ۲۳ مارس ۱۹۵۳ آغاز شد، در حالی که قطعات آن از آلمان وارد می شد. در بازار داخلی برزیل، مدل Type ۱ رسماً با نام “Volkswagen Fusca” شناخته می شد. در ژانویه ۱۹۵۹ فولکس واگن عملیات مونتاژ را به کارخانه جدید “São Bernardo do Campo” منتقل کرد. در سال ۱۹۶۵، دولت برزیل ابزار مالی جدیدی برای خرید خودرو ایجاد کرد که به شهروندان اجازه می داد خودروهای نو را طی یک دوره چهار ساله خریداری کنند. فولکس واگن در پاسخ، نسخه ای ساده سازی شده از مدل ۱۲۰۰ خود را عرضه کرد که به آن لقب “Pé de Boi” (پای گاو) داده بودند؛ در این نسخه تقریباً تمام تزئینات کرومی حذف شده بود. تولید این خودرو تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت و در مجموع بیش از ۳.۳ میلیون دستگاه از آن در برزیل ساخته شد.
مکزیک
تولید خودروی بیتل از طریق توافق نامه هایی با شرکت هایی نظیر کرایسلر در مکزیک امکان پذیر شد. بیتل در سال ۱۹۵۴ به بازار مکزیک معرفی شد و تولید رسمی آن ده سال بعد آغاز گردید. در بازار محلی، به بیتل لقب “Vocho” داده بودند. وضع مقررات جدید برای تاکسی ها در مکزیکوسیتی، که تنها اجازه استفاده از خودروهای چهاردر را می داد، بر تصمیم فولکس واگن برای توقف تولید بیتل در سال ۲۰۰۳ تأثیر گذاشت.
استرالیا
معرفی رسمی فولکس واگن بیتل به بازار استرالیا در سال ۱۹۵۳ صورت گرفت و یک سال پس از آن، عملیات مونتاژ محلی در تاسیسات “Clayton” آغاز شد. با وجود اینکه در سال ۱۹۶۵ پنجره های بزرگ تری برای بدنه Type ۱ در اروپا معرفی شد، فولکس واگن استرالیا تصمیم گرفت به تولید بدنه هایی با پنجره های کوچک تر ادامه دهد. در این مقطع، سهم قطعات ساخت استرالیا در خودرو به حدود ۹۵ درصد رسیده بود. آخرین دستگاه بیتل که در استرالیا مونتاژ شده بود، در ژوئیه ۱۹۷۶ از خط تولید خارج شد.
بررسی فولکس واگن بیتل مدل ۱۹۸۴ ساخت برزیل
نمای بیرونی بیتل شاید در نگاه اول ساده و بدون جزئیات به نظر برسد، اما در واقع طراحی آن یک شاهکار است که تاریخ انقضا ندارد؛ این خودرو بر پایه ی یک هندسه ی بنیادین و مینیمال شکل گرفته که بهترین راه برای درک فرم آن، تحلیل بر اساس همان عناصری است که طراحان فولکس واگن آن را «هندسه ی سه نیم دایره» (Three Semi-circles Geometry) می نامند: گلگیر جلو، گلگیر عقب و سقف گنبدی شکل که روی آن قرار گرفته است. خط کمر (Waistline) خودرو بسیار بلند بوده و شیشه های جانبی دارای طراحی نسبتاً کوچک و فشرده ای هستند. این تناسبات، کابین را به یک «اتاقک محافظ» تبدیل می کند و حس امنیت را منتقل می سازد. خط سقف (Roofline) یک قوس پیوسته و یکپارچه است که از شیشه ی جلو شروع شده و بدون هیچ شکستگی تا انتها ادامه می یابد؛ این ویژگی باعث می شود خودرو در نگاه اول به عنوان یک «توده ی واحد» و نه مجموعه ای از قطعات مجزا دیده شود.
یکی از شاخص ترین عناصر طراحی بیتل، گلگیرهای برجسته و مجزا است. برخلاف خودروهای مدرن که گلگیرها در بدنه ادغام شده اند، در بیتل گلگیرها به صورت حجم های مستقل روی بدنه قرار گرفته اند. این طراحی نه تنها به خودرو ظاهری نوستالژیک می بخشد، بلکه حالت ایستایی (Stance) خودرو را نیز تعریف می کند؛ چرخ ها به لبه های بیرونی گلگیر نزدیک هستند و چهره ای مظلوم و التماس گونه به خودرو بخشیده اند. خط شخصیت (Character Line) که در واقع درز جوش بدنه است، از بالای چرخ جلو آغاز شده و با یک قوس ملایم تا چراغ عقب امتداد می یابد و به بدنه حس حرکت و پویایی می بخشد.

بر خلاف تصور بسیاری، بیتل از نظر آیرودینامیک دارای طراحی هوشمندانه ای بوده و ضریب درگ (Drag Coefficient یا Cd) آن برابر با ۰.۴۸ است. (ضریب درگ معیاری برای اندازه گیری مقاومت هوا در برابر حرکت خودرو است؛ هرچه این عدد کمتر باشد، خودرو راحت تر در هوا حرکت می کند). اگرچه این عدد در مقایسه با خودروهای مدرن (که معمولاً زیر ۰.۳۰ هستند) بالا به نظر می رسد، اما در نظر داشته باشید که طراحی این خودرو به دهه ی ۱۹۳۰ بازمی گردد، که از پیشرو بودن طراحی این خودرو حکایت دارد. اِلِمان هایی مانند سقف گنبدی شکل و شیب ملایم شیشه ی جلو به کاهش این مقاومت کمک می کنند. کاپوت جلویی نیز که در واقع صندوق بار است، دارای یک خط میانی برجسته است که علاوه بر استحکام سازه ای، به هدایت جریان هوا نیز کمک می کند.
کابین بیتل را باید در چارچوب فلسفه ی «فرم تابع عملکرد است» و مینیمالیسم در نظر گرفت. درون کابین، هیچ قطعه تزئینی دیده نمی شود و تنها قطعات کاربردی به چشم می خورد. در واقع طراحان و مهندسان تمام تلاش خود را برای نهایت استفاده از فضای کم و مقرون به صرفه بودن خودرو به کار برده اند. داشبورد مدل های اولیه بیتل از فلز رنگ شده ساخته شده و فاقد هرگونه پد نرم یا تزئینات لوکس است. این طراحی که به «داشبورد فرانسیسکن» (Franciscan Dashboard) معروف است (اشاره به سادگی و زهد فرقه ی فرانسیسکن)، تنها شامل سرعت سنج و چند نشانگر کوچک ضروری است. اما از اواسط دهه ۱۹۷۰ پوشش هایی از جنس پد یا پلاستیک خشک برای آن در نظر گرفته شد.
در بخش جلو، صندلی های مستقل با پشتی نسبتاً بلند و نشیمنگاه پهن و نسبتاً نرم با ساختار فنری و با قابلیت تنظیم موقعیت صندلی برای راننده و سرنشین قرار گرفته اند. نکته جالب این است که صندلی های بیتل برخلاف ظاهر ساده شان، دارای راحتی قابل قبولی هستند و در واقع طراحی فنری آن ها برای استفاده روزمره و سفرهای کوتاه در نظر گرفته شده است. البته با استانداردهای امروزی، نباید انتظار حمایت جانبی یا ارگونومی صندلی های خودروهای مدرن را داشته باشید. در قسمت عقب یک نیمکت یکپارچه برای دو سرنشین وجود دارد. این فضا برای استفاده سه کودک و یا دو بزرگسال در نظر گرفته شده است. عرض این صندلی نسبت به ابعاد خودرو مناسب است، اما مطابق انتظار فضای پا برای افراد بزرگسال محدود است. البته به دلیل فرم منحنی سقف، فضای سر برای افراد بلندقد بهتر از چیزی است که از ظاهر کوچک خودرو انتظار می رود.
طراحی بیتل ترکیبی از هندسه ی خالص، عملکردگرایی محض و اصالت تاریخی است. این خودرو نه با خطوط تیز و تهاجمی، بلکه با فرم های نرم و تناسبات بی نقص توانسته است قلب میلیون ها نفر را در سراسر جهان تسخیر کند. کابین آن نیز با مینیمالیسم خود، فلسفه ای را روایت می کند که در آن، راننده با خودرو ارتباطی مکانیکی و خالص برقرار می کند، بدون هیچ واسطه ی الکترونیکی. این طراحی، نه یک مد روز، بلکه یک بیانیه ی ماندگار در تاریخ صنعت خودرو است.
خودروی مورد بررسی ساخت برزیل بوده و دارای ویژگی های ظاهری و فنی منحصربه فردی شامل چراغ های عقب بزرگ موسوم به Fafá، ورودی های هوای متفاوت روی درپوش موتور، استفاده از نام رسمی Fusca به جای نام VW Sedan، رینگ های فولادی ۱۴ اینچی، جزئیات خاص سپرها، داشبورد با طراحی متفاوت، صفحه کیلومتر با طراحی مستطیلی، فرمان دوشاخه با طراحی برگرفته از VW Gol، پوشش پلاستیکی مشکی داشبورد به صورت آپشن، صندلی های جلو با طراحی متفاوت و اصلاح شده، ترمزهای دیسکی جلو به صورت استاندارد، بازطراحی میل تعادل عقب، کمربند ایمنی سه نقطه ای جلو و غیره می شد. البته خودروی مورد بررسی با تغییراتی شامل تعویض تمام لوازم ظاهری مانند چراغ ها، قالپاق ها، آینه و دیگر قطعات با نمونه های آلمانی، تغییر روکش فابریک پارچه ای به چرم و جایگزینی فرمان فابریک با فرمان گلف GTI نسل یک همراه بوده است.
این خودرو دارای یک پیشرانه ۱۵۸۴ سی سی (۱.۶ لیتری) به قدرت ۴۸ اسب بخار در ۴۰۰۰ دور در دقیقه و گشتاور ۹۹ نیوتن متر در ۲۴۰۰ دور در دقیقه است. وظیفه انتقال نیرو به چرخ های عقب بر عهده یک گیربکس چهار سرعته منوال است. شتاب صفر تا صد این خودرو چیزی حدود ۱۸ تا ۲۰ ثانیه بوده و حداکثر سرعت نیز چیزی حدود ۱۳۰ تا ۱۳۵ کیلومتر بر ساعت خواهد بود.
گفتنی است که در آن دوران در برزیل، فولکس واگن بیتل ۱۶۰۰ به دو صورت بنزینی و الکلی/اتانول عرضه می شد. نسخه بنزینی به دلیل دسترسی آسان تر به سوخت و هزینه های نگهداری، طرفداران خاص خودش را داشت. تفاوت اصلی نسخه بنزینی و الکلی در نسبت تراکم موتور بود. نسخه های الکلی به دلیل اکتان بالای اتانول، از نسبت تراکم بالای ۱۱:۱ بهره می بردند که قدرت بیشتری (۵۷ اسب بخار) تولید می کرد. اما نسخه های بنزینی با نسبت تراکم پایین تر (۷.۵:۱) ساخته می شدند تا با کیفیت بنزین موجود در برزیل آن دوران سازگار باشند. به همین دلیل، نسخه بنزینی حدود ۹ اسب بخار قدرت کمتر و در نتیجه شتاب کندتری داشت.

جمع بندی
در تاریخ پرفراز و نشیب صنعت خودرو، کمتر وسیله نقلیه ای توانسته است به اندازه فولکس واگن بیتل به چنین شهرتی جهانی دست یابد و این گونه عمیق در تار و پود فرهنگ بشری تنیده شود. داستان بیتل، داستان دهه ها نوآوری، جنجال و انقلاب های فرهنگی است که از تولد آن به عنوان «خودروی مردم» در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد و تا تبدیل شدنش به نمادی از نوستالژی و آزادی ادامه یافت.
این خودرو که با فرم نرم، گرد و چراغ های آشنا برای همه، حتی بی علاقه ترین افراد به خودرو نیز شناخته شده است، در اروپای پس از جنگ به دلیل ابعاد کوچک، اقتصادی بودن، خوش ساختی و تعمیر آسان، به سرعت به یک پدیده تبدیل شد. در طول ۶۵ سال تولید، بیش از ۲۱.۵ میلیون دستگاه از آن در سراسر جهان فروخته شد که رکوردی بی نظیر برای یک خودرو با پلتفرم واحد محسوب می شود. اما محبوبیت بیتل هرگز به حضور فیزیکی در جاده ها محدود نمی شود؛ این خودرو به سرعت به قلب عامه نفوذ کرد. از تبدیل شدن به نماد مبارزه با مادی گرایی برای نسل هیپی ها در دهه ۶۰، تا نقش آفرینی در فیلم های ماندگاری چون «هربی: ماشین عاشق»، مجموعه «تبدیل شوندگان» و «آنی هال» وودی آلن. حتی کمپین های تبلیغاتی خود انتقادانه و هوشمندانه ی آن (مانند شعار معروف «کوچک فکر کن»)، توسط نشریه Ad Age به عنوان تبلیغ قرن برگزیده شد.
با وجود پایان تولید جهانی در سال ۲۰۰۳، نوستالژی و تأثیر این اسطوره هرگز از بین نرفت. این علاقه ی بی پایان، فولکس واگن را بر آن داشت تا با معرفی New Beetle در اواخر دهه ۹۰، دوباره به بازار بازگردد و حتی در سال ۲۰۲۳، کیت های تبدیل به موتور الکتریکی برای آن ارائه کند تا ثابت شود روح این خودرو توانایی هم قدم شدن با هر دورانی را دارد.
امروزه، باشگاه های هواداری، گردهمایی های خودروهای کلاسیک و پروژه های بازسازی در سراسر جهان، تداوم میراث بیتل را تضمین می کنند. بیتل چیزی فراتر از یک خودرو است؛ نمادی از آزادی، فردیت و سرسختی. چه در موزه ای پارک شده باشد، چه در حال حرکت در بزرگراه و چه در قابی از یک فیلم نوستالژیک، فولکس واگن بیتل همچنان نمادی ماندگار باقی مانده است؛ داستانی از نوآوری و پیوند که فراتر از قاره ها و نسل ها امتداد دارد و به ما یادآوری می کند که گاهی، یک خودروی ساده می تواند به یک اثر هنری جاودانه بدل شود. در پایان از مالک محترم جناب آقای عماد مهماندوست که وقت و خودرویشان را در اختیار ما قرار دادند، کمال تشکر را داریم.
سیسیتالیا 202؛ مجسمه ای متحرک که طراحی خودرو را تغییر داد
ایان کالوم؛ معمار رنسانس مدرن طراحی خودروهای اسپرت بریتانیا!
تاریخچه آبارث؛ از کارگاه کارلو آبارث تا بازوی پرفورمنس فیات
داستان ترابانت ۶۰۱، حاصل خلاقیت کمونیست ها که ۲۶ سال در زمان منجمد شد




