مقایسه ام هیرو ۱ و ام هیرو ۲؛ نبرد دو غول سروش موتور

ام هیرو ۱ و ام هیرو ۲ دو شاسی بلند قدرتمند سروش موتور هستند که با تفاوت در قوای محرکه، ابعاد و قابلیت های آفرودی عرضه می شوند

وقتی صحبت از یک شاسی بلند بیش از سه تن با قدرت نزدیک به ۷۰۰ اسب بخار می شود، دیگر با یک SUV معمولی طرف نیستیم. M-HERO 1 و M-HERO 2 محصولاتی هستند که دانگ فنگ تلاش کرده در آنها همزمان سه مفهوم قدرت، تجمل و آفرود را کنار هم قرار دهد. دو خودرویی که ظاهرشان بیشتر شبیه یک ماشین نظامی مدرن است تا یک SUV لوکس شهری. با این حال، شباهت ظاهری نباید باعث شود تصور کنیم ام هیرو ۲ صرفا نسخه کوچک تر ام هیرو ۱ است. فلسفه این دو خودرو در جزئیات متفاوت می شود.

ام هیرو ۱ بیشتر نقش پرچمدار خانواده را بازی می کند و ام هیرو ۲ با وجود قیمت و ابعاد پایین تر، در نسل جدیدتر خود روی ترکیب قابلیت آفرود، فناوری و استفاده روزمره تمرکز بیشتری دارد.

جالب تر اینکه هر دو خودرو برای بازار ایران توسط سروش موتور عرضه می شوند و همین موضوع مقایسه آنها را جذاب می کند. خریدار عملا میان دو محصول از یک خانواده و یک عرضه کننده انتخاب می کند، اما تفاوت هایی که در ابعاد، معماری، قوای محرکه، فضای داخلی و تجهیزات آفرودی وجود دارد می تواند تجربه مالکیت کاملا متفاوتی ایجاد کند. اگر بخواهیم این دو خودرو را صرفا از روی عدد قدرت مقایسه کنیم، بخش مهمی از ماجرا را از دست داده ایم. مسئله اصلی این است که این قدرت چگونه تولید می شود، وزن چند تنی خودرو چگونه کنترل می شود و هرکدام در جاده، شهر و مسیر خاکی چه شخصیتی از خود نشان می دهند.

معرفی؛ ام هیرو ۱ و ام هیرو ۲ از کجا آمده اند؟

M-HERO برند لوکس و آفرودی دانگ فنگ است که با هدف ساخت خودروهایی متفاوت از SUVهای لوکس متعارف شکل گرفت. ام هیرو ۱ همان M-HERO ۹۱۷ بازار چین است و به عنوان محصول پرچمدار این خانواده از سال ۲۰۲۳ وارد تولید شد. معماری آن بر پایه پلتفرم و ساختار اختصاصی M-Tech/MORA شکل گرفته و شاسی مستقل یکی از ویژگی های مهم آن است.

ام هیرو ۲ یا M817 اما محصول جدیدتری است که از سال ۲۰۲۵ وارد خانواده شد. این خودرو همچنان یک SUV فول سایز آفرودی است، اما با ابعادی متفاوت و معماری جدیدتر توسعه پیدا کرده و در منابع رسمی بازارهای صادراتی با نامM-HERO II شناخته می شود. پلتفرم آن در منابع مختلف با عنوان معماری Tianyuan نیز معرفی شده است.

وجه مشترک مهم هر دو، استفاده از یک موتور بنزینی ۱.۵ لیتری توربوشارژ به عنوان بخشی از یک سامانه برقی شده است. یعنی قرار نیست موتور بنزینی به تنهایی چنین غول هایی را جا به جا کند. در نسخه موردنظر ایران، موتورهای برقی وظیفه اصلی انتقال نیرو را بر عهده دارند و موتور بنزینی نقش تأمین انرژی سیستم را ایفا می کند.

اما یک نکته مهم وجود دارد. ام هیرو ۱ بزرگ تر و سنگین تر است و شخصیت پرچمدارانه تری دارد، در حالی که ام هیرو ۲ تلاش می کند همین فرمول را در قالبی کمی چابک تر و کاربردی تر ارائه کند. بنابراین، شماره «۲» الزاما به معنی خودروی ضعیف تر نیست، بلکه نشان دهنده نسل و فلسفه متفاوت محصول است.

مقایسه طراحی ظاهری ام هیرو ۱ و ام هیرو ۲

در طراحی ام هیرو ۱ تقریبا هیچ خطی برای مخفی کاری وجود ندارد. این خودرو از همان ابتدا می خواهد بزرگ، خشن و متفاوت دیده شود. دماغه بسیار عمودی، کاپوت بلند و تخت، گلگیرهای حجیم و چراغ هایی که با گرافیک عمودی خود به چهره خودرو حالتی تهاجمی داده اند، باعث شده ام هیرو ۱ حتی در میان شاسی بلندهای بزرگ هم ظاهر متفاوتی داشته باشد. جلوپنجره عملا بخشی از هویت بصری خودرو است تا یک المان تزئینی و لوگوی M-HERO نیز در مرکز آن قرار گرفته تا چهره خودرو کاملا قابل تشخیص باشد.

یکی از جذاب ترین نکات ام هیرو ۱ تناسب بین بدنه و جزئیات آفرودی آن است. گلگیرهای بسیار پهن صرفا برای ایجاد ظاهر عضلانی طراحی نشده اند و به خودرو اجازه می دهند از تایرهای بزرگ و فاصله عرضی قابل توجه چرخ ها استفاده کند. رکاب های جانبی، سپرهای ضخیم، ارتفاع زیاد از سطح زمین و فرم عمودی ستون ها نیز همگی این حس را تقویت می کنند.

در نمای جانبی، ام هیرو ۱ به وضوح یک خودروی بزرگ و سنگین به نظر می رسد. فاصله زیاد بین چرخ ها، سقف نسبتا صاف و شیشه های بزرگ باعث شده فرم کلی خودرو به شاسی بلندهای کلاسیک نزدیک باشد، اما دستگیره های مخفی، رینگ های بزرگ و جزئیات مدرن، این طراحی سنتی را با زبان طراحی خودروهای امروزی ترکیب کرده اند. در قسمت عقب نیز طراحی عمودی و نسبتا صاف بدنه ادامه پیدا می کند و درب صندوق بزرگ با تایر زاپاس و مجموعه چراغ های عمودی، همان شخصیت آفرودی را حفظ می کند.

ام هیرو ۲ اما از نظر بصری کمی پخته تر و متمدن تر به نظر می رسد. اگر ام هیرو ۱ بیشتر شبیه یک خودروی نظامی لوکس است، ام هیرو ۲ تلاش می کند همین ابهت را با خطوط تمیزتر و تناسبات متعادل تر ارائه کند. فرم چراغ های جلو، گرافیک نورپردازی، طراحی سپر و خطوط روی کاپوت همچنان خشن هستند، اما از آن حالت اغراق شده ام هیرو ۱ فاصله گرفته اند.

نتیجه آن کار خودرویی است که در خیابان همچنان جلب توجه می کند، اما کمی راحت تر می توان تصور کرد که هر روز با آن در شهر تردد می کنید.

در نمای جانبی ام هیرو ۲ نیز این تفاوت بیشتر مشخص می شود. طول خودرو به حدود ۵.۱۰ متر و فاصله محوری به ۳.۰۰۵ متر می رسد و همین ابعاد فضای قابل توجهی برای کابین ایجاد کرده اند. با این حال، فرم بدنه کمی یکپارچه تر شده و خطوط پیچیده ام هیرو ۱ جای خود را به سطوح بزرگ تر و تمیزتر داده اند. بنابراین، اگرچه هر دو خودرو از یک زبان طراحی مشترک استفاده می کنند، ام هیرو ۱ بیشتر روی ابهت و نمایش قدرت تمرکز دارد و ام هیرو ۲ تلاش می کند همین ویژگی را با مدرنیته و استفاده روزمره ترکیب کند.

مقایسه مشخصات فنی ام هیرو ۱ و ام هیرو ۲

در بخش فنی، ام هیرو ۱ با دست پر وارد می شود. پیشرانه بنزینی ۱.۵ لیتری توربوشارژ در این خودرو عملا نقش یک مولد انرژی را در سامانه پلاگین هیبرید بر عهده دارد و بخش اصلی انتقال قدرت توسط موتورهای الکتریکی انجام می شود. مجموع توان سیستم به ۶۹۷ اسب بخار و حداکثر گشتاور حدود ۸۵۱ نیوتن متر می رسد. این اعداد وقتی جذاب تر می شوند که بدانیم چنین قدرتی باید یک شاسی بلند حدود ۳۱۳۰ کیلوگرمی را جا به جا کند. با وجود این وزن سنگین، ام هیرو ۱ می تواند در حدود ۶ ثانیه از صفر به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و حداکثر سرعت آن حدود ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت اعلام شده است. اینجا مزیت موتورهای برقی خودش را نشان می دهد، زیرا بخش قابل توجهی از گشتاور از همان ابتدای حرکت در اختیار راننده قرار دارد.

ام هیرو ۲ روی کاغذ کمی ضعیف تر است و مجموع توان آن به حدود ۶۷۷ اسب بخار می رسد. گشتاور ترکیبی نیز حدود ۸۴۸ نیوتن متر است. اما اینجا یک نکته بسیار مهم وجود دارد. ام هیرو ۲ به شکل محسوسی سبک تر است و وزن نسخه های مختلف آن حدود ۲۸۱۷ تا ۲۹۰۹ کیلوگرم گزارش شده است. نتیجه جالب این است که با وجود توان کمتر، شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آن به حدود ۵.۲ ثانیه می رسد. یعنی در شتاب گیری اولیه حتی از برادر بزرگ تر خود بهتر عمل می کند. این تفاوت وزن فقط در شتاب خودش را نشان نمی دهد. وزن کمتر در ترمزگیری، تغییر مسیر، عبور از پیچ ها و حتی رفتار خودرو روی مسیرهای خاکی اهمیت دارد. البته نباید تصور کرد ام هیرو ۲ یک SUV سبک است؛ نزدیک به سه تن وزن همچنان عدد بسیار بزرگی محسوب می شود. اما وقتی پشت فرمان قرار می گیرید، همین چند صد کیلوگرم اختلاف می تواند باعث شود خودرو نسبت به ام هیرو ۱ کمی چابک تر و قابل کنترل تر احساس شود.

از طرف دیگر، ام هیرو ۱ به یک باتری حدود ۴۲.۹ کیلووات ساعتی مجهز شده و برد تمام برقی آن حدود ۱۰۰ کیلومتر اعلام شده است. ام هیرو ۲ از باتری ۳۱.۷ کیلووات ساعتی LFP استفاده می کند و برد تمام برقی آن بسته به استاندارد اندازه گیری حدود ۱۱۰ کیلومتر WLTC یا بیشتر در چرخه CLTC اعلام می شود. بنابراین، حجم باتری به تنهایی معیار مناسبی برای قضاوت درباره برد نیست و مدیریت انرژی، وزن و کالیبراسیون سیستم نیز نقش مهمی دارند.

در بخش مصرف سوخت نیز باید با احتیاط به اعداد نگاه کرد. برای ام هیرو ۲ مصرف ترکیبی اعلام شده در چرخه CLTC حدود ۷.۲۴ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است، اما این عدد در شرایطی به دست می آید که باتری شارژ داشته باشد و سیستم بتواند بخش قابل توجهی از مسیر را با کمک موتورهای برقی طی کند. اگر باتری خالی باشد، وزن نزدیک به سه تن و سیستم چهارچرخ محرک طبیعتا مصرف واقعی را افزایش می دهد. بنابراین، خریدار نباید انتظار داشته باشد یک SUV حدود سه تنی با نزدیک به ۷۰۰ اسب بخار، بدون استفاده منظم از قابلیت شارژ، همیشه مصرفی مشابه یک کراس اوور هیبریدی کوچک داشته باشد.

از نظر سیستم تعلیق، هر دو خودرو در سطح بالایی قرار دارند و از تعلیق دوبل جناغی در جلو و عقب به همراه سیستم تعلیق بادی قابل تنظیم ارتفاع استفاده می کنند. این ترکیب دو شخصیت متفاوت به خودرو می دهد. در آسفالت می توان ارتفاع و تنظیمات را برای سواری راحت تر تغییر داد و در مسیرهای آفرودی افزایش ارتفاع و مدیریت الکترونیکی سیستم تعلیق به عبور از موانع کمک می کند.

مقایسه طراحی داخلی، متریال و فضای کابین

وقتی وارد ام هیرو ۱ می شوید، اولین چیزی که جلب توجه می کند معماری داشبورد است. سه نمایشگر بزرگ، داشبورد پهن و طراحی لایه لایه باعث شده فضای داخلی بیشتر به کابین یک خودروی مفهومی نزدیک باشد تا یک SUV سنتی. صفحه آمپر دیجیتال ۱۲.۳ اینچی، نمایشگر مرکزی ۱۵.۶ اینچی و نمایشگر ۱۲.۳ اینچی سرنشین جلو، بخش بزرگی از اطلاعات و سرگرمی خودرو را در اختیار سرنشینان قرار می دهند.

استفاده از چرم Nappa، صندلی های برقی با گرمکن، تهویه و ماساژ، تریم های فلزی و جزئیات با کیفیت بالا باعث شده فضای داخلی با شخصیت بیرونی خودرو تناقض جالبی داشته باشد؛ بیرون خودرو شبیه یک آفرودر خشن است، اما داخل آن بیشتر به یک SUV لوکس گران قیمت شباهت دارد. حتی طراحی کنسول مرکزی و فرم صندلی ها نیز تلاش می کند حس قرار گرفتن در یک محصول خاص و متفاوت را منتقل کند.

ام هیرو ۲ در کابین کمی رویکرد متفاوتی دارد. طراحی داشبورد همچنان کاملا مدرن و دیجیتال است، اما فرم کلی آن منظم شده و تلاش بیشتری برای ایجاد یک محیط کاربردی انجام شده است. در چنین خودروی بزرگی، فضای ردیف اول و دوم طبیعتا نقطه قوت است و فاصله محوری بیش از سه متر اجازه می دهد سرنشینان عقب فضای مناسبی برای پا داشته باشند.

یکی از برتری های قابل توجه ام هیرو ۲ به فضای بار مربوط می شود. حجم صندوق در این خودرو حدود ۸۲۸ لیتر اعلام شده و با خواباندن صندلی های عقب این عدد تا حدود ۲۱۱۲ لیتر افزایش پیدا می کند. چنین فضایی برای یک خودروی آفرودی اهمیت زیادی دارد، چراکه مالک چنین خودرویی معمولا فقط چمدان حمل نمی کند و تجهیزات کمپینگ، کیف، وسایل سفر، ابزار و تجهیزات آفرود نیز بخشی از بار او هستند.

در نتیجه، ام هیرو ۱ در کابین بیشتر می خواهد لوکس و خاص بودن را به رخ بکشد؛ ام هیرو ۲ تلاش می کند همین حس را با کاربردپذیری بیشتر ترکیب کند. اولی حس یک اتاق لوکس متحرک را دارد و دومی کمی بیشتر به خودرویی شبیه است که می توان واقعا با آن سفر رفت، وسایل زیادی حمل کرد و بدون نگرانی وارد مسیرهای خارج جاده شد.

ام هیرو ۱ در بحث امکانات به مواردی مانند نمایشگر سرنشین، HUD، دوربین ۳۶۰ درجه، سامانه های کمک راننده، کروز تطبیقی، هشدار نقاط کور، هشدار خروج از خط، تهویه و ماساژ صندلی ها، سیستم صوتی Dynaudio با ۱۶ بلندگو و اتصال های متعدد مجهز می شود. ام هیرو ۲ نیز کم نمی گذارد و می توان تجهیزاتی مانند تعلیق بادی، قفل دیفرانسیل، Crab Walk، سیستم مدیریت مسیرهای مختلف، دوربین شفاف زیر خودرو، Crawl Mode، دوربین ۳۶۰ درجه و مجموعه کامل سامانه های ADAS را دید. تفاوت مهم اینجاست که در ام هیرو ۱ تمرکز تجهیزات بیشتر روی ترکیب لوکس بودن و توانایی آفرود است، در حالی که ام هیرو ۲ فناوری های حرکتی و آفرودی را بیشتر در مرکز توجه قرار می دهد.

هزینه نگهداری و استهلاک

از نظر مصرف سوخت، سیستم پلاگین هیبرید هر دو خودرو یک مزیت بالقوه مهم دارد. اما باید واقع بین بود. خودرویی با وزن نزدیک یا بالای سه تن، چهارچرخ محرک، تعلیق بادی و تجهیزات الکترونیکی گسترده، ذاتا خودروی ارزانی برای نگهداری نیست.

ام هیرو ۲ به دلیل وزن پایین تر و معماری جدیدتر، روی کاغذ گزینه منطقی تری برای استفاده ترکیبی شهری و آفرودی به نظر می رسد. از طرف دیگر، ام هیرو ۱ به دلیل ابعاد، باتری بزرگ تر و تجهیزات سنگین تر در صورت استفاده سخت احتمالا هزینه بیشتری در بخش لاستیک، سیستم تعلیق و قطعات مصرفی خواهد داشت.

در هر دو خودرو، مسئله اصلی در ایران نه تعویض روغن موتور، بلکه دسترسی به قطعات الکترونیکی، باتری، سیستم تعلیق بادی و تجهیزات اختصاصی آفرود است. وجود خدمات پس از فروش سروش موتور بنابراین برای مالک این خودروها اهمیت بسیار بیشتری از یک SUV معمولی پیدا می کند.

اگر استفاده شما عمدتا شهری باشد، چنین خودروهایی از نظر اقتصادی چندان منطقی نیستند، اما برای کسی که همزمان یک SUV لوکس، قدرتمند و واقعا توانمند برای سفرهای طولانی و آفرود می خواهد، هزینه مالکیت باید در کنار سطح امکانات و قابلیت ها دیده شود، نه فقط مصرف بنزین.

جمع بندی؛ ام هیرو ۱ یا ام هیرو ۲؟

ام هیرو ۱ نماینده فلسفه اولیه M-HERO است. خودرویی بزرگ، بسیار خشن، سنگین و پرقدرت که حتی در دنیای SUVهای فول سایز نیز ابعاد و شخصیت خاص خود را دارد. ۶۹۷ اسب بخار، ۸۵۱ نیوتن متر، تعلیق بادی، شاسی مستقل و کابین فوق لوکس پکیجی ساخته اند که بیشتر از یک وسیله نقلیه، یک بیانیه مهندسی است.

ام هیرو ۲ اما نشان می دهد دانگ فنگ از تجربه نسل اول چه برداشتی داشته است. این خودرو سبک تر است، شتاب بهتری دارد، فضای بار بسیار بزرگ تری ارائه می کند و در عین حفظ شاسی مستقل و قابلیت های جدی آفرودی، فناوری های جدیدتری را وارد بازی کرده است.

اگر قرار باشد تجربه ای شبیه یک SUV لوکس پرچمدار و بسیار خاص داشته باشید، ام هیرو ۱ جذابیت بیشتری دارد، اما اگر استفاده روزمره، سفر، فضای بار و آفرود را همزمان در نظر بگیریم، ام هیرو ۲ با وزن کمتر و معماری جدیدتر، ترکیب متفاوتی ارائه می کند. این تفاوت بیش از آنکه روی کاغذ دیده شود، پشت فرمان و در استفاده طولانی مدت خودش را نشان خواهد داد.